Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: Μια ομηρία διόλου εικονική

Θλιβερότερη εισαγωγή δεν θα μπορούσε να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου στη Δ.Ε.Θ. ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Η προβολή αποσπασμάτων από συνεντεύξεις και ομιλίες του ΓΑΠ παρέπεμπαν όχι μόνο σε άλλες εποχές, αλλά απέδειξαν για μια ακόμα φορά ότι –δυστυχώς για το πολιτικό σύστημα– η συντηρητική παράταξη έχει πάρει διαζύγιο από τη φαντασία, ενώ η λέξη πρωτοτυπία, είναι προφανές, ότι απουσιάζει από το λεξιλόγιό της.

Η διαπίστωση αυτή δεν αφορά, ούτε αμφισβητεί, φυσικά, το περιεχόμενο ή την γνησιότητα των εικόνων, αλλά έχει να κάνει με τον τρόπο που ο νέος αρχηγός κι η παράταξη που εκπροσωπεί, επιχειρούν να αντιπολιτευτούν τον Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., «αποκαλύπτοντας» την ασυνέπεια και την αφερεγγυότητά του, υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς, ότι «εξαπάτησε» στις 4 του περασμένου Οκτώβρη τον ελληνικό λαό και υφάρπαξε την ψήφο του .

Είναι συνάμα και προκλητικό, να γίνεται μια τέτοια «καταγγελία» από την παράταξη, που ανερχόμενη στην εξουσία το 2004 ευαγγελίστηκε όχι μόνο την επανίδρυση του κράτους, αλλά και την εκ βάθρων αναδιοργάνωση της οικονομίας και των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου. Η πρόκληση, μάλιστα, γίνεται ακόμα πιο κραυγαλέα, όταν οι δεσμεύσεις αυτές έχουν διατυπωθεί και διαψευσθεί σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες κέρδισαν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών, αλλά έχουν υποστηριχτεί και διαψευσθεί επίσης –και με «επίσημα στοιχεία»– ενώπιον οργανισμών και φορέων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Ακόμα και χτες να είχε φτάσει ο κύριος Σαμαράς στη χώρα, θα είχε προλάβει να πληροφορηθεί τουλάχιστον, αν όχι τον τρόπο με τον οποίο ο προκάτοχός του στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας –«ιστορικό πρόσωπο» κατά την άποψή του– κυβέρνησε επί πεντέμιση χρόνια τον τόπο, τουλάχιστον τον τρόπο με τον οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει άρον – άρον και –υπό την οργή της κοινωνίας και το βάρος των προβλημάτων που προκάλεσε– τη διακυβέρνησή του.

Η «εικονική» εισαγωγή της χτεσινής συνέντευξης, σε συνδυασμό και με τις σχετικές για τον πρών πρωθυπουργό απαντήσεις, στο μόνο ασφαλές πολιτικό συμπέρασμα που μπορεί να οδηγήσουν, είναι ότι ο κύριος Σαμαράς, μετά την αποπομπή της Ντόρας Μπακογιάνη, είναι εγκλωβισμένος στη θέση του αρχηγού και αναγκασμένος να στηρίζεται κατ’ ανάγκη και αποκλειστικά στον κομματικό μηχανισμό που κληρονόμησε από τον Κώστα Καραμανλή

Αν και εφόσον θελήσει και κατορθώσει να ξεπεράσει τα «καραμανλικά» του δεκανίκια, δεν θα έχει γυρίσει μόνο σελίδα για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά θα έχει ξεπεράσει και τον ίδιο του τον εαυτό, πράγμα όμως που, υπό τις παρούσες συνθήκες, διαφαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, ενόψει μάλιστα των προσεχών αυτοδιοικητικών εκλογών και την προσωπική του χρέωση για την υποψηφιότητα Κικίλια.

Σχόλια

  1. Σας προκάλεσε ΠΑΣΟΚια ο Σαμαράς; Τι νομίζατε; Ότι μια ζωή θα δίνει σημασία στις φαντασιώσεις σας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Vassilis: ...Κατά την άποψή σου, αλλά υπάρχει κι η εκδοχή ο Σαμαράς να φαντασιώνεται πως είναι αρχηγός στη Ν.Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …