Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΚΑΤΣΙΚΑ

Αν για κάτι θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι, μετά μάλιστα και την χθεσινή «δειγματοληπτική» απόπειρα δανεισμού της χώρας, είναι η αδήριτη ανάγκη ν’ αρχίσουν να εφαρμόζονται και να υλοποιούνται διαρθρωτικές αλλαγές. Οι δανειστές μας δεν πείθονται –είναι πασιφανές πλέον– με αγαθές προθέσεις και εύστοχες εξαγγελίες. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η ετοιμότητα της κυβέρνησης, αλλά και η διαθεσιμότητά της, να προχωρήσει άμεσα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Στον τομέα αυτό υπάρχουν οι μεγαλύτερες επιφυλάξεις κι εκεί, τελικά, θα κριθεί και το αν και πότε θα κάνουμε χρήση του «μηχανισμού στήριξης».

Ουσιαστικά, το μόνο μέτρο που έχει αρχίσει να παράγει αποτελέσματα μέχρι σήμερα είναι η περικοπή του δώρου και των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων. Κατά τα λοιπά, το φορολογικό κάνει τομές, αλλά έχει μέλλον, τα αναπτυξιακά –και το ΕΣΠΑ– καρκινοβατούν, το ασφαλιστικό συζητιέται και πάει λέγοντας.

Είναι προφανές, ότι μέσα σ’ ένα μήνα και μέχρι τον κρίσιμο Μάιο του μεγάλου δανεισμού, ελάχιστα από τα νομοσχέδια αυτά θα έχουν ψηφιστεί και, πολύ περισσότερο, θα έχει αρχίσει η εφαρμογή τους. Παράλληλα, δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, ότι το αμέσως προσεχές διάστημα αρχίζει να εξελίσσεται κι η διαδικασία επιλογής των στελεχών της δημόσιας διοίκησης –γενικών διευθυντών, διευθυντών και προϊσταμένων– σε εφαρμογή του νέου συστήματος επιλογής τους, που εισηγήθηκε ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης. Τα στελέχη που θα επιλεγούν είναι βέβαιο, ότι θα έχουν πολλή και σημαντική δουλειά μπροστά τους, αλλά μηδενικό χρόνο ενημέρωσης και προετοιμασίας.

Γίνεται κατά συνέπεια φανερό, ότι τα πλαίσια –μέχρι τον Μάιο– που θα πρέπει να παρθούν και να υλοποιηθούν αποφάσεις είναι όχι μόνο ασφυκτικά, αλλά πρακτικά μηδενικά. Από τη μια είναι αδύνατο να έχει δημιουργηθεί το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο κι απ’ την άλλη είναι ανέφικτο –με διοικήσεις που στις περισσότερες περιπτώσεις μόλις χτες διορίστηκαν και με ιεραρχία που θ’ αναδειχτεί αύριο– να «τρέξουν» άμεσα δράσεις με εργαλεία και διαδικασίες που διαθέτει το κράτος.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα κι όλα δείχνουν πως δεν θ’ αποφύγουμε το ρέμα με τους ευρωπαίους εταίρους «τοκογλύφους». Μόλις κάνει με το καλό η Μέργκελ τις εκλογές της (9 Μαΐου), ας προετοιμαζόμαστε για να δοκιμάσουμε το πικρό ποτήρι αυτού του δανεισμού, που τελικά θα είναι κι η μόνη πειστική απάντηση της κυβέρνησης προς κάθε κατεύθυνση, ότι –με όποιο κόστος– είναι διατεθειμένη αυτά που λέει να τα κάνει και πράξη.

Μοιάζει μοιρολατρικό, αλλά είναι η εξίσου πικρή πραγματικότητα για όλους: Το κεφάλι κάτω, συνέπεια και δουλειά. Όσο κοιτάμε την κατσίκα του γείτονα ή πώς θα γλυτώσει όπως–όπως η κατσίκα η δικιά μας, θα συνεχίσουν να μας αρμέγουν όλους κυνικά, αγοραία και μέχρι τελικής πτώσεως…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …