Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ


Οι πιθανότητες και το τυχαίο είναι πλέον οι ρυθμιστές της πολιτικής ζωής του τόπου. Τα σενάρια κι οι εικασίες έχουν πάρει τη θέση της όποιας κυβερνητικής πολιτικής. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας, πελαγοδρομεί και παραδέρνει στη δίνη της «υπόθεσης Παυλίδη», διαισθανόμενη ότι η θητεία της έχει πλέον ημερομηνία λήξης. Η κυβέρνηση ουσιαστικά απουσιάζει, γεγονός που δεν ξενίζει, εφόσον επί πέντε και πλέον έτη σαν απούσα από τον τόπο αντιδρούσε «κατόπιν εορτής». Ο Κώστας Καραμανλής, ο «καταλληλότερος» ως πρωθυπουργός της χώρας, σκιά της εικόνας που δημιούργησε η μακροχρόνια επικοινωνιακή του κυριαρχία, αδυνατεί να απεμπλακεί από τον πνιγηρό ιστό των κυβερνητικών σκανδάλων και του νοσηρού κλίματος που δημιουργείται από τις παρασκηνιακές προσπάθειες συγκάλυψής τους. Είναι προφανές, ότι οι κινήσεις που του έχουν απομείνει στην πολιτική σκακιέρα είναι ελάχιστες.

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές, που όπως έχουμε σημειώσει όλο και πιο κοντά έρχονται με πιθανότερο ενδεχόμενο να διεξαχθούν μαζί με τις ευρωεκλογές, θα μείνουν στην Ιστορία ως οι εκλογές που αναγκάστηκε να διενεργήσει πρόωρα μια κυβέρνηση προδομένη από τα τραγικά λάθη της, παρά την αντίθεση της κοινωνίας και γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα τις χάσει. Το γεγονός αυτό και μόνο φανερώνει το βαθμό της αναποτελεσματικότητας και της αναξιοπιστίας της, εφόσον η παρούσα κυβέρνηση έχει απολέσει, όχι μόνο την πρωτοβουλία των πολιτικών επιλογών, αλλά και της δυνατότητας να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Στην πορεία προς τις κάλπες, αποτελεί δείγμα πολιτικής παρακμής και ιδεολογικής σήψης, να ποδοπατιέται η συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της διάκρισης των εξουσιών και να μεθοδεύεται η απροκάλυπτη αξιοποίηση και εμπλοκή δικαστικών λειτουργών στο παιχνίδι του κομματικού ανταγωνισμού και των προεκλογικών σκοπιμοτήτων. Τα φωτοστέφανα, είναι γεγονός, ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό έχουν εκλείψει από καιρό ως διακριτικά των πολιτειακών παραγόντων, ας αφήσει τουλάχιστον η κυβέρνηση στη θέση τους –όσα έχουν απομείνει– φύλλα συκής...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …