Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρώτα νέο ΕΣΡ ή πρώτα νέα κυβέρνηση;


Ο Πολύδωρας περίσσευε.

Το ‘χουμε καταλάβει καλά ότι το «νέο» έχει μπει για τα καλά στην πολιτική και στη ζωή μας γενικότερα. Αυτή καθαυτή η διαδικασία αδειοδότησης μέσω της «καινοτομίας» Παππά κι όλα όσα εξακολουθούν να εξελίσσονται και να βλέπουν το φως της δημοσιότητας καθημερινά ως κυβερνητικές επιλογές και πρωτοβουλίες –καμαρούλες μια σταλιά, τροπολογία για μαύρο στα κανάλια, επίθεση στο ΣτΕ κ.λπ.– συνιστούν, αναμφισβήτητα, οφθαλμοφανή βήματα προς την πλήρη επικράτηση του νέου ήθους και της νέας πρακτικής και στη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, κόντρα στην ανομία, τη διαπλοκή και το φαύλο παρελθόν των προηγούμενων.

Νέο δεν είναι –πέρα από την πλάκα– ότι η κυβέρνηση για το θέμα των αδειών βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Τολμώ να πω, ότι σε τόσο δεινή θέση δεν είχε βρεθεί ούτε πέρσι το καλοκαίρι με την κορύφωση εκείνης της ολέθριας διαπραγμάτευσης, το κλείσιμο των τραπεζών, το 3ο μνημόνιο κι ό,τι ακολούθησε.

Τώρα, πετάει ένα όνομα στο τραπέζι, που όχι μόνο για τον πλέον αδαή περί τα πολιτικά, αλλά και για τη δεξιά την ίδια, αποτελεί παρελθόν του παρελθόντος. Τι επιδιώκει να κερδίσει; Να στριμώξει τη Νέα Δημοκρατία; Να καταγγείλει τον Μητσοτάκη; Ν’ αποδείξει πόσο συναινετική είναι η κυβέρνηση και πόσο αδιάλλακτη η αντιπολίτευση; Και αυτά –για να ‘χουμε να λέμε– αλλά, νομίζω, ότι αναζητά κάτι περισσότερο και πολυτιμότερο έτσι όπως φαίνεται να εξελίσσονται τα πράγματα, ψάχνει χώρο και χρόνο, κυρίως χρόνο.

Κοιτάζοντας λίγο ψύχραιμα τα πράγματα, εύκολα γίνεται αντιληπτό, ότι από το περασμένο καλοκαίρι και μετά έχουν αρχίσει πυρετώδεις προετοιμασίες για την ηρωική έφοδο-έξοδο. Όλη αυτή η κλιμακούμενη κι εντεινόμενη επίκληση από την κυβέρνηση της εδώ και τώρα ανάγκης ρύθμισης του χρέους –που από κούρεμα έγινε «ό,τι προαιρείσθε» κι από αποδιοπομπαίο τράγο έκανε το ΔΝΤ σύμμαχο– παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις του συνόλου των βασικών ρυθμιστών του θέματος, μονόδρομα την οδηγούν σ’ ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, που μόνο εκείνη καμώνεται πως δεν το βλέπει.

Βέβαια, με όλα αυτά που έχουν δει και βλέπουν τα μάτια μας στην καθημερινή και τρέχουσα άσκηση των πολιτικών εκ μέρους του κυβερνητικού επιτελείου, διόλου απίθανο είναι, όντως να έχουν πείσει τον εαυτό τους, ότι όντως με τις μέχρι σήμερα αποφάσεις τους έχουν εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της χώρας κι έχουν ως κυβέρνηση τιμήσει τις υπογραφές στο μνημόνιο και τις συμφωνίες.

Αλλά κι αν αυτό ακόμα δεν συμβαίνει –δεν τους έχω για τόσο αφελείς– το βέβαιο είναι ότι ευελπιστούν να το πιστεύουν οι πρόθυμοι οπαδοί, οι ακάματοι εργάτες του διαδικτύου και των μέσων, οι αταλάντευτα πολέμιοι του παλαιού κατεστημένου κι οι Ηρακληδείς του νέου και του ηθικού πλεονεκτήματος. Εκτιμούν, ότι μπορεί να το «χάψουν» εκείνοι που περιμένουν τις θέσεις στους παιδικούς σταθμούς ή το διορισμό από τα λεφτά των αδειών, πολύ πιθανόν κι εκείνοι του διαγωνισμού του ’98 –του περασμένου αιώνα δηλαδή– που διορίζονται διοικητικοί υπάλληλοι στα νοσοκομεία σε εκτέλεση της απόφασης του ΣτΕ –εδώ, σας παρακαλώ, τσιμουδιά για πραξικοπήματα και πολέμους.

Ο «Πολύδωρας», λοιπόν, είναι άλλο ένα πυροτέχνημα, άλλο ένα προπέτασμα καπνού για τα κανάλια – της διαπλοκής και μόνο πλέον αφού ο «νόμος Παππά» μας άφησε χρόνους– για τα πάνελ και τα πανέρια που περιφέρει την πραμάτεια της η κυβέρνηση, μέχρι να αρχίσουν να «σκάνε» εκκωφαντικά οι δηλώσεις-βόμβες και να κλείνουν ερμητικά, μπαίνοντας το ’17, το ένα μετά το άλλο τα ξένα στόματα για το χρέος, αφήνοντας οριστικά μία και μοναδική μόνο διέξοδο για την «πανταχόθεν βαλλόμενη» ηρωική Ελληνική κυβέρνηση, την έξοδο κινδύνου προς τις εκλογές.

Τόσα χρόνια έχουμε μάθει να ζούμε χωρίς συνεννόηση και συναίνεση, ε, ας κάνουμε μερικούς μήνες ακόμα υπομονή, εξάλλου στο θέμα της συνεργασίας των κομμάτων τα έχουμε δει όλα κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τους καλούς πρωταγωνιστές σ’ αυτό. Το μόνο που προς το παρόν μένει να δούμε, είναι αν πρώτα θα συγκροτηθεί το ΕΣΡ ή η επόμενη κυβέρνηση…

Photo: ΕΘΝΟΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …