Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όχι άλλο Πρωτόπαππα.



Όλοι βρίζουν το ΠΑΣΟΚ και στο ΠΑΣΟΚ βρίζονται μεταξύ τους. Εντάξει, δε βρίζονται ακριβώς, απλώς δε μιλιούνται και βάζουν άλλους, δεξιά κι αριστερά, να βρίζουν γι’ αυτούς.

Οι άλλοι στη Νέα Δημοκρατία θέλουν εκλογές. αναθάρρησαν, μάλιστα, και κάποια φωτεινά μυαλά κι αρχίσανε τις συζητήσεις για απολύσεις στο δημόσιο. Σιγά, ρε παιδιά, μη σας φύγει κανένας πόντος. Σβερκώσατε άρον – άρον στον Κυριάκο απελπισμένοι δεξιοί κι αριστεροί κρατικοδίαιτοι, είδατε φως και στις δημοσκοπήσεις και του δίνετε να καταλάβει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μακράν. οι άνθρωποι είναι επιστήμονες. Μας έχουν γραμμένους όλους, κάνουν τα ίδια και χειρότερα απ’ ότι όλοι οι προηγούμενοι μαζί και μετά πουλάνε τρέλα. Βγάζουν ένα Λαζαρίδη, ένα Φάμελο κι ένα Σεβαστάκη στο γυαλί –άντε, κι ένα Μανιό, αφού γουστάρεις– και γίνεται το έλα να δεις, ο κόσμος καίγεται και λιώνει κι αυτοί στον δικό τους κόσμο τον αγγελικά πλασμένο με τα υλικά από την κατεδάφιση της ΕΣΣΔ, του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και του σκισμένου μνημονίου –μ’ ένα νόμο και μ΄ένα άρθρο όπως όλοι πολύ καλά θυμόμαστε.

Στις πανάκριβες εποχές που ζούμε η φτήνια στην πολιτική δίνει και παίρνει. Τζάμπα πράμα έγιναν τα λόγια, οι υποσχέσεις, τα προγράμματα, οι διακηρύξεις κι οι κόκκινες γραμμές –αυτό πάλι πού το βάζεις; Αφού ξεμείναμε από οράματα, από ιδέες, από προτάσεις και λύσεις, αμολάμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι, λέμε όποια αρλούμπα μας έρθει και –δόξα τω Θεώ– έχουν κι οι δημοσιογράφοι να βγάλουν το μεροκάματό τους.

Ίσως άλλοι να μην αισθάνονται πιο άβολα από εμάς, από τους συμπολίτες μας που πολιτικοποιηθήκαμε με τα ιερά νάματα της 3ης Ελληνικής δημοκρατίας, αλλά προπαντός με τις αρχές και τις ιδέες της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη, του συμβολαίου με το λαό, του προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης 1982 – 1987 κι άλλα σπουδαία κείμενα κι αναλύσεις ων ουκ έστι τέλος. Όχι όλοι βέβαια, κάποιοι έχουν κατορθώσει να βολεύονται και να πολιτεύονται με όλους τους καιρούς κι όλες τις καταστάσεις.

Κανέναν δεν ενδιαφέρουν τα συναισθηματικά και τα ψυχολογικά μας αδιέξοδα, το κατανοώ. Εδώ δεν μπορούν επί τόσα χρόνια να συμφωνήσουν μεταξύ τους με ποιον τρόπο θα καταφέρει να βγει η χώρα κι ο λαός μας απ’ το αδιέξοδο, το αδιέξοδο στο οποίο αυτοί οι ίδιοι –πρωτίστως αλλά όχι αποκλειστικά– την οδήγησαν. Κανέναν δεν ενδιαφέρει, αν ο κόσμος που πίστεψε κι ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ επί τόσες δεκαετίες έχει σκορπίσει στους πέντε ανέμους γεμάτος πίκρα, απογοήτευση, θυμό κι οργή.

Ξέρω, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές εκείνο που ενδιαφέρει είναι να καταλάβεις πού το πάω, αυτό μόνο είναι σήμερα το ζέον, το φλέγον, αν είμαι με το Βενιζέλο ή με το Γιώργο, με το Σημίτη ή, ίσως, χειροκροτητής της Φώφης. Σε βγάζω αμέσως απ’ την αγωνία, για να μην κουράζεσαι να διαβάσεις παρακάτω, εξάλλου αυτά που γράφω εμένα –όπως προανέφερα αφορούν, που βλέπω τριγύρω τι συμβαίνει και προσπαθώ να συντονίσω την περπατησιά μου πολιτικά, αλλά τρεκλίζω, ζαλίζομαι και παραπατάω.

Ο καθρέφτης μου έχει βαρεθεί να με φτύνει και τι μ’ αυτό; Λύση δεν μου δίνει, οι λύσεις υπήρχαν όμως, το ξέρω, πριν πενήντα, τριάντα, είκοσι, δέκα χρόνια, πριν μια πενταετία πιθανόν. Ποιος σήμερα έχει την υπομονή και τη διάθεση να σπάσει το κεφάλι του να σκεφτεί και να συλλάβει, να προτείνει στην κοινωνία μια πειστική πρόταση, έναν λόγο ουσίας για να πεισθεί και να ακολουθήσει. Εδώ ένα κουρελόχαρτο όπως το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» κι έγινε παντιέρα και λάβαρο για μια ολόκληρη γενιά, για τη γενιά των απελπισμένων νέων, των ανέργων και των κοινωνικά αδύναμων, δέκατη τρίτη σύνταξη, βλέπεις, υποσχόταν, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά, τι μου λες τώρα.

Το μόνο που δεν αναρωτιέμαι πια είναι, αν ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζουμε. και ο γιαλός είναι στραβός και στραβά αρμενίζουμε. Από πάντα ήταν έτσι όμως. Μπορεί η κλίση κατά καιρούς να ‘ταν μικρότερη, αλλά τα στραβά ήταν κι έμεναν από πάντα στραβά. Με τις διαπιστώσεις όμως όχι μόνο τίποτε δεν βγαίνει, αλλά όλο και βουλιάζω περισσότερο στο τέλμα και την επιθανάτια ακινησία. Πολιτικά επιθανάτια –λες γι’ αυτό ν’ αναζητάνε τώρα και ψήφο απ’ τους 17άρηδες; 

Σ’ αυτόν το γιαλό αρμενίζαμε επί χρόνια, μ’ έναν ήλιο μακελάρη της δεξιάς, πρωτοπαλλήκαρο στα συλλαλητήρια της ΓΣΕΕ με τις ευλογίες –και τα μισθολόγια– των ΔΕΚΟ, πρώτη μούρη στα μέσα και τα έξω των υπουργείων και των Υπηρεσιών, πρώτη θέση στα προεκλογικά μπαλκόνια και τα τσιμπούσια. Κλααάμα τώρα για το ασφαλιστικό του Γιαννίτση. Τι υποκρισία. ακόμα και τώρα φοβούνται να μιλήσουν στα ίσα για τις συντάξεις.

Το ωραίο είναι ότι βγαίνει ο Σημίτης –εγώ «τον πάω» και βρες μου εσύ έναν καλύτερο σύγχρονό του– και λέει «προτιμώ να είμαστε δυσάρεστοι παρά ψεύτες», τον ακούνε πεντακόσιοι νοματαίοι και κάποιες χιλιάδες το διαβάζουν και η ζωή στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται. με ποιους θέλουμε να κυβερνήσουμε. Το πρόβλημα δεν είναι η κυβέρνηση, ρε σύντροφοι, θα ‘ρθει κι αυτή όταν έρθει η ώρα της, αλλά ως εκείνη την ώρα πείτε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Αν έχετε κάτι να δώσετε σ’ έμενα και στην καθημαγμένη κοινωνία, αν έχετε αυτή την ώρα μια ευθύνη, είναι να προσφέρετε με ειλικρίνεια κι απλότητα μια χαραμάδα ζωής, σε τρία, πέντε, δέκα χρόνια, όχι μετά θάνατον. Το ‘χετε; Δεν με πείθετε ότι το ‘χετε, ρε σύντροφοι, και με λυπεί αυτό, όχι γιατί δε θα πάψει ο καθρέφτης μου να με φτύνει, αλλά γιατί υπάρχει ένας κόσμος που ακόμα κουβαλά μες στην καρδιά και το μυαλό του το ΠΑΣΟΚ, ρε σύντροφοι, κι εσείς μου στέλνετε πάλι τον Πρωτόπαππα να μ’ ενημερώσει για τ’ αποτελέσματα της συνδιάσκεψης, ρε σύντροφοι. Δεν έχω τίποτε με τον άνθρωπο, αλλά μια ζωή Πρωτόππα, το βαρέθηκα πια, ρε σύντροφοι, το βαρέθηκα.

Σχόλια

  1. Βαθιές οι ρίζες της νοοτροπίας του ΠΑΣΟΚ φίλε Βαγγέλη! Έχουν δε βάλει τα σημερινά πρωτοκλασάτα στελέχη του, μπροστινή την ανύπαρκτη Φώφη για να τρώει τις μάπες της μέχρι να δούνε τί να κάνουνε!
    Όλο αυτό, εγώ το λέω "κατάντια'!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα φίλε μου.Δύσκολος ο δρόμος πλέον για το ΠΑΣΟΚ.
    Γνώμη μου είναι ότι έχει ξοφλήσει πολιτικά.
    Η Φώφη όχι απλώς ανίκανη αλλά και επικίνδυνη για μια οποιαδήποτς συνέχιση τιυ κόμματος. Τα πρωτοκλασσάτα στελέχη όλα πλέον άδεια προσφοράς.
    Καλά θα κ¨ανπυν να παραδώσουν τα όπλα.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καιρός θα δείξει, αγαπητέ Ντένη. 'Οπως ανέφερα και πιο πάνω το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια δύσκολη καμπή, σε μια διελκυστίνδα -κατά τη γνώμη μου- που από τις επιλογές που θα γίνουν θα φανεί η δυναμική κι η δυνατότητά του να αντέξει...

      Να είσαι καλά! Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…