Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το DNA της πολυνομίας.


Όχι, άλυτο θα έμενε κι αυτό το πρόβλημα. Η κυβέρνηση δια του αρμοδίου υφυπουργού έσπευσε να δηλώσει, ότι θα προωθήσει –αύριο κιόλας– νομοθετική ρύθμιση (βλέπε τροπολογία) για την αλλαγή της διαδικασίας έκδοσης των ληξιαρχικών πράξεων γεννήσεως. Μπορούμε κατά συνέπεια να ησυχάσουμε, όσοι εξαπίνης συλληφθήκαμε από τα δελτία ειδήσεων, να μην είμαστε σε θέση να διαγνώσουμε από κοινού με τους ληξίαρχους-παρουσιαστές το γενεαλογικό δέντρο της άτυχης ξανθομαλλούσας Μαρίας. 

Πρόλαβε, άραγε, μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες το φαινόμενο της νέας «τρύπας» στο δικαϊκό και διοικητικό μας σύστημα και μελετήθηκε σε βάθος; Διαγνώστηκαν οι αιτίες του και διερευνήθηκαν όλες του οι πτυχές και οι παράμετροι; Αναλύθηκαν οι κοινωνικές του επιπτώσεις και σχεδιάστηκαν εναλλακτικές λύσεις, ώστε να διατυπωθεί η προσφορότερη ρύθμιση για την αντιμετώπιση νομοθετικού κενού που προέκυψε προφανώς ύστερα από τη σχετική έρευνα; Ασφαλώς όχι. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρόβλημα για τους κυβερνώντες, εφόσον διαχρονικά οι προσκείμενες στην κυβέρνηση πλειοψηφίες –πλην ελαχίστων περιπτώσεων– είναι διαθέσιμες ανά πάσα στιγμή να συνδράμουν και να συμβάλουν στην επέκταση της ήδη τεράστιας κι εν πολλοίς ανεξέλεγκτης πολυνομίας που μαστίζει τη χώρα. 

Και πώς να υπάρχει πρόβλημα, όταν είναι γνωστό τοις πάσι, ότι με την ίδια ευκολία που ένας κανόνας δικαίου εισάγεται και ψηφίζεται από το Κοινοβούλιο, άλλο τόσο εύκολο –παρά τις όποιες περί του αντιθέτου διατυπώσεις του Συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής– είναι να τροποποιηθεί, αντικατασταθεί, συμπληρωθεί, επεκταθεί κ.ο.κ. ανά πάσα στιγμή κι ανάλογα με το πώς η περίσταση ή η συγκυρία ή η στιγμή ή ο καιρός ή η κακιά ώρα ή κι εγώ δεν ξέρω τι, το φέρει. 

Το ένα μπάλωμα, έτσι, διαδέχεται το άλλο, το ένα πρόβλημα αντικαθίσταται με κάποιο άλλο και το γαϊτανάκι της νομοθετικής και κατ’ επέκταση διοικητικής παθογένειας της χώρας εξακολουθεί να διαιωνίζεται και να διογκώνεται. Παρά το γεγονός, ότι όλες αυτές οι μεθοδεύσεις και τα τερτίπια, θα έπρεπε ν’ αποτελέσουν τις πρώτες –αν όχι την πρώτη– κόκκινη γραμμή που θα τραβούσε η κυβέρνηση αμέσως μετά την εισαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης.

Πάνω σ’ έναν πολυκαιρισμένο και διάτρητο θεσμικό καμβά, ένα πολυδαίδαλο σύστημα κανόνων, που ευνοούσε –αν δεν ενθάρρυνε, όπως σε πάμπολλες μέχρι σήμερα περιπτώσεις αποδείχτηκε– παραβατικότητες και παρανομίες, που ακόμα και οι ρομά –για να μην πω «γύφτοι» και κατηγορηθώ για ρατσισμό– είχαν ανακαλύψει κι εκμεταλλεύονταν, εξακολούθησαν κι εξακολουθούν να προστίθενται και νέες διατάξεις-μπαλώματα, που επιτείνουν το χάος κι αναβάλουν –αν δεν αναστέλλουν τελικά– την εφαρμογή της νομοθεσίας και την έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης. 

Από τον 3833 του 2010 με τα «επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης» μέχρι τον 4199 του 2013 για τις «δημόσιες υπεραστικές οδικές μεταφορές», τρία χρόνια μετά, ξέρεις πόσες ρυθμίσεις έχουν περάσει; Μόνο να κάτσει και να υπολογίσει κάποιος τους νόμους που έχουν ψηφιστεί, αντιλαμβάνεται για τι όγκο νομοθετικής ύλης μιλάμε και για πόσο δύσκολο έργο ν’ αφομοιωθεί η ύλη αυτή από τα όργανα και τους λειτουργούς του κράτους εν μέσω μάλιστα συνθηκών κρίσης και διοικητικής αποσύνθεσης. 

Έχει βελτιωθεί η ποιότητα της δημοκρατίας; Έχουν εκσυγχρονιστεί οι δομές του κράτους; Έχουν απλουστευθεί οι διοικητικές διαδικασίες; Έχουν αρθεί τα προβλήματα της οικονομίας; Έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη; Έχει διασφαλιστεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Έχουν εκλείψει οι αιτίες που οδήγησαν στην οικονομική κρίση; 

Χίλια δυο θα μπορούσε ν’ αναρωτηθεί κάποιος κι αυτά δίχως διάθεση ισοπέδωσης, χωρίς πνεύμα χαιρέκακο, μακριά από τις ξύλινες ατάκες της αντιπολίτευσης ή την ελαφρότητα του «έξω απ’ τον χορό». Είναι απορίες  που θα μπορούσε να έχει ένας καλόπιστος, σκεπτόμενος πολίτης, που αγωνιά για τον τόπο, που επιθυμεί να δει την πατρίδα του να ξεκολλά απ' το τέλμα και να κάνει ένα –ή έστω μισό– βήμα μπροστά. Είναι προβληματισμοί κάποιων από εκείνους που συνεισφέρουν αγόγγυστα μέχρι τώρα στα κοινά βάρη κι αναγνωρίζουν την τεράστια προσπάθεια που γίνεται να συμμαζευτούν τα έξοδα κι οι δαπάνες του κράτους, αλλά που καταλαβαίνουν πως από μόνα τους, όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Είναι σκέψεις και συλλογισμοί όσων από εκείνους μπορούν να κοιτάξουν λίγο πιο πέρα από τις εντυπώσεις που καλλιεργούν τα ηλεκτρονικά μέσα και τις καλοστημένες δηλώσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων. Είναι η απογοήτευση κι η απελπισία μιας μεγάλης σιωπηλής πλειοψηφίας στα σπλάχνα της κοινωνίας, που επιμένει ν’ αφουγκράζεται υπομονετικά μέχρι τώρα τη φωνή της λογικής και της σύνεσης και αντιστέκεται να παρασυρθεί στην ελκυστική διέξοδο των υποσχέσεων και των ευκολιών. 

Είναι όλα αυτά, που όσοι μας ελέγχουν τ’ αντιλαμβάνονται και τα καταλαβαίνουν και γι’ αυτό αντιδρούν. Είναι οι ίδιες μας οι δεσμεύσεις κι οι υποχρεώσεις που αναβάλλονται και καρκινοβατούν. Είναι οι αφορμές για να λαμβάνονται ξανά και ξανά καινούργια μέτρα. Είναι όλα αυτά τα «κακά», που χρεώνονται τάχα στους δανειστές και το «μνημόνιο», αυτό που ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεσμεύτηκε, ότι θα καταργήσει «μ’ έναν νόμο», γνωρίζοντας κι αυτός ίσως πολύ καλά, πόσο ισχυροί και διαχρονικοί είναι οι νόμοι στην Ελλάδα. 

Με όλα αυτά δεν ξέρω πια, αν το DNA στα πιστοποιητικά γέννησης θα είναι μια λύση για τα ληξιαρχεία. Αυτό που καταλαβαίνω είναι, ότι θ’ αργήσει πολύ ακόμα να γραφτεί στο δικό μας DNA η ληξιαρχική πράξη θανάτου της πολυνομίας.

Foto: www.chemist.gr 

Σχόλια

  1. Ευάγγελε, φαντάζομαι πως κι εσύ όπως κι εγώ, ως μέλη και μέρη αυτού του συστήματος που ονομάζεται Δημόσια Διοίκηση, θα έχεις την άποψη πως ούτε λίγο ούτε πολύ η χώρα μοιάζει σαν να πορεύεται στο μέλλον με τον... αυτόματο πιλότο! Έχω δε την εντύπωση πως ακόμα και σήμερα που υποτίθεται πως τα πράγματα έχουν γίνει πιο 'σφιχτά' ακόμα υπάρχει η δυνατότητα ο καθένας να δρα κατά το δοκούν μέσα στη Διοίκηση και το Κράτος Δικαίου. Συμφωνώ απολύτως με την άποψή σου. Γράφεις: " Και πώς να υπάρχει πρόβλημα, όταν είναι γνωστό τοις πάσι, ότι με την ίδια ευκολία που ένας κανόνας δικαίου εισάγεται και ψηφίζεται από το Κοινοβούλιο, άλλο τόσο εύκολο –παρά τις όποιες περί του αντιθέτου διατυπώσεις του Συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής– είναι να τροποποιηθεί, αντικατασταθεί, συμπληρωθεί, επεκταθεί κ.ο.κ. ανά πάσα στιγμή κι ανάλογα με το πώς η περίσταση ή η συγκυρία ή η στιγμή ή ο καιρός ή η κακιά ώρα ή κι εγώ δεν ξέρω τι, το φέρει." Θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμα. Με την ίδια ευκολία που ψηφίζεται ένας κανόνας δικαίου, με την ίδια ευκολία μπορεί να καταστρατηγηθεί από έναν υπάλληλο, έναν πολιτικό προϊστάμενο, έναν απλό προϊστάμενο και ούτω καθεξής... Για να εφαρμοστεί ο κανόνας δικαίου, θα πρέπει πρωτίστως να γίνει κοινή συνείδηση πως οι κανόνες δικαίου υπάρχουν για να εφαρμόζονται(!), όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό, και όχι απλώς για να υπάρχουν...

    Σε καλησπερίζω κι εύχομαι να είσαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κώστα μου, είναι επίσης γνωστό τοις πάσι -αλλά εμείς εν πάση περιπτώσει και λόγω θέσης το καταλαβαίνουμε καλύτερα- ότι οι περισσότεροι νόμοι δεν εφαρμόζονται προτού να εκδοθεί κάποια "ερμηνευτική εγκύκλιος". Αυτή η πρωτότυπη Ελληνική πατέντα έχει οδηγήσει σε τραγελαφικά αποτελέσματα, όπως την "ερμηνευτική" ανατροπή νομοθετικών διατάξεων και τη νομοθέτηση κατά το δοκούν οργάνων της διοίκησης.

      Μια ακόμα παράμετρος που έχει να κάνει με το ίδιο θέμα, θεωρώ ότι είναι η κακή ποιότητα των κανόνων δικαίου, τόσο από συντακτική πλευρά, όσο κι από την πλευρά της κατ' οικονομίαν διατύπωσή τους.

      Δε πα' να υπάρχουν νομοπαρασκευαστικές κλπ. επιτροπές, πάντα "το καλό πράγμα" κι η ουσία με τροπολογίες εξακολουθεί να θεσπίζεται κι ανάθεμα αν προλαβαίνει κανένας να διαβάσει.

      Αυτές οι ποιοτικές αποκλίσεις και στρεβλώσεις επιδρούν αποφασιστικά και στην ποιότητα του πολιτεύματος και της λειτουργίας των θεσμών τελικά.

      Να είσαι κι εσύ καλά! Σ' ευχαριστώ θερμά για την εύστοχη παρέμβαση.

      Διαγραφή
  2. Αυτό πια να βγαίνουνε και να δηλώνουν ότι θα περάσουν κάποια τροπολογία πάντα μετα το κακό!
    Μια φορά δεν μπορεί να γίνει κάτι πριν.
    Δεν ξέρουνε τι συμβαίνει, δεν βλέπουνε, σε άλλη χώρα ζούνε;
    Ελεος πια!
    Συγχρονιστείτε βρε παιδιά μια φορά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλώς, 'Ελενα, έχει επικρατήσει η λογική, ότι η νομιμότητα μόνο με νόμους και κανόνες μπορεί να προστατευθεί και γι' αυτό παράγονται οι διατάξεις με το... τσουβάλι. Οδηγώντας -όπως είναι φυσικό- στα αντίθετα αποτελέσματα με τις πασίγνωστες επιπτώσεις.

      Διαγραφή
  3. Ακόμα ποιο δύσκολο αν είσαι και ξανθιά. Διότι οι ξανθές ως γνωστόν πάνε με την όσο πιο απλή σκέψη. ουφ..
    Να πω και κάτι ακόμη. Την παραπληροφόρηση. Δηλαδή είμαι εγώ ο Βαρδηνοβαγγέλης και θέλω να περάσω μια τροπολογία, βγάζω λοιπόν ένα δελτίο τύπου και λέω, γεια σας, σχεδιάζεται σήμερα το βράδυ να ψηφιστεί αυτός ο νόμος, ο κύρ δημοσιογράφος το λέει στο πρωίνο δελτιο στο ραδιόφωνο σκεπτόμενος ότι ε...περασε το βράδυ άρα ψηφίστηκε... ακουω εγώ η ξανθούλα και χαρούμενη παω στην υπηρεσία να κάνω τη δουλειά μου ,τι χαρά πόσο τυχερή είμαι... και φυσικά ο υπάλληλος δεν ξέρει τιπτ... τα κάνω μπάχαλο αφου το άκουσα... ή και δεν το άκουσα γιατί ψηφίστηκε αλλά μόνο για τον Βαρδινοβαγγέλη και για μια βραδιά ουφ...
    Πάντως... το συγκεκριμένο έχω την εντύπωση πως εδώ δεν είναι υποχρεωτικό τουλάχιστον εδώ στον Καναδά και πως οι γονείς αν θέλουν το κάνουν για την περίπτωση που μπορεί να χαθούν τα παιδιά τους και όχι μέσω ληξιαρχικών πράξεων γεννήσεως χμμμ τώρα δεν το ξέρω καλά το θέμα
    χαχαχαχαχα καλά θα περάσεις μαζί μου ... τώρα που αποφάσισα να σου σχολιάζω μπαχαλο θα σου τα κάνω... καθότι είναι και αυτό ...σχολιάζουμε μια τροπολογία ε και βάζουμε και τα δικά μας ... και γίνεται τεράστιος ο νομός με ένα σωρό φανταστικά ή πραγματικά παραθυράκια ...Δεν συζητώ καν για την περίπτωση ενός ξεχασμένου νόμου που δεν εφαρμόστηκε ποτέ ουφ απαπαπαπα στη Ελλάδα ένας καλός δικηγόρος τσ τσ τσ είναι διάνοια μπροστά στο δικηγόρο του διαβόλου χοχοχοχοχο
    Φιλιά από την Μορεάλη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "'Έδεσες" την ανάρτηση με παραδείγματα θαυμάσια! Ξανθιά, ξανθιά, αλλά άμα η δικιά σου "το 'χει" ζωγραφίζει αγγέλους!

      Να γράφεις, λοιπόν, από τη Μορεάλη (να υποθέσω Μόντρεαλ επί το... Ελληνικότερο;) όπως το αισθάνεσαι κι όπως το καταλαβαίνεις, ώστε να σμίγουν οι φωνές μας, σαν σε χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς, που λέει κι ο Μένιος!

      Είσαι καλοδεχούμενη κι εσύ κι οι σκέψεις κι ο καλός σου λόγος (κι αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση "ναι σε όλα" και ξέρω ότι το ξέρεις).

      Εγκάρδια καληνύχτα από εδώ!

      Διαγραφή
  4. επι προσωπικου : Μορεάλη ! Δόκιμη προσφώνηση της πόλης Μόντρεαλ του Καναδά, καθώς οι πρώτοι μετανάστες πριν από πολλά πολλά χρόνια (πάνω από 100) την αναφέρανε στα βιβλία και στις γραπτές τους ανακοινώσεις ως Μοντρεάλη.
    χμμμ ε ως ξανθιά πρόσθεσα τη δική μου γαλλική εσανς στη προφορά μιας και στα γαλλικά η πόλη προφέρεται Μορεάλ Δεν σκοπεύω όμως να το περάσω ως νόμο από καμιά βουλή. Γνωρίζουμε ότι οι άγραφοι νόμοι είναι πολύ πιο ισχυροί από οποιοσδήποτε νόμους και παραθυράκια ...
    Με αυτή την έννοια και για να μην ξεφύγουμε από το θέμα της ανάρτησης σου, όσοι νόμοι και αν ψηφιστούν παραμένει ο ισχυρός νόμος της δεδικασμένης. Οι δικαστικές αρχές λοιπόν έχουν την δύναμη με μια τους απόφαση να φωτίσουν τον μόνο ισχυρό άγραφο νόμο αυτόν της αλήθειας. Και μπορεί να χρησιμοποιούν ή να επιβάλουν την εφαρμογή ενός νόμου αλλά τσ τσ τσ όταν αποφασίζουν να λάμψει η αλήθεια π.χ. το DNA είναι απλώς ένα στοιχείο Μιλάμε για εξουσία που αν την εμπιστευτούμε δεν υπάρχει περίπτωση όσοι νόμοι και αν ψηφιστούν να μην φτασουμε στην τελική δικαίωση της Αλήθειας..
    όχι παιδί μου ...μπα σε καλό σου δεν είμαι δικηγόρος ... ξέρεις ...ξερόλας είμαι χαχαχαχαχα
    Να σαι καλά σε ευχαριστώ για τον χώρο εκτόνωσης που μου προσφέρεις Το διασκεδάζω αφάνταστα χαχαχαχαχα
    Σε φιλώ η Μορεάλη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η χαρά είναι και δική μου, εφόσον μέσα απ' αυτό το χώρο ανανεώθηκε μια πολύ όμορφη επικοινωνία!

    'Εχεις δίκιο να υποστηρίζεις τη δύναμη δικαιοσύνης, η οποία όμως λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων και διαδικαστικών εμπλοκών, εξαιτίας και της πολυνομίας, τελικά ν' αμβλύνεται από τα πράγματα η εμβέλειά της.

    Με δεδομένη τη λειτουργική της "ανεξαρτησία" έναντι της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της εμπέδωσης αισθήματος ισονομίας και δικαίου, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην πατρίδα μας.

    Θα περιμένω, λοιπόν, μ' ενδιαφέρον τις παρεμβάσεις σου ...επί παντός επιστητού!

    Σ.Σ.: Και δράττομαι της ευκαιρίας ν' αποκαταστήσω το "Μένιος" με το σωστό "Νιόνιος" (όχι που εσύ δεν το κατάλαβες, φυσικά, αλλά πιστεύω ότι μας διαβάζουν και μερικοί άλλοι!)

    Τις καλημέρες μου στη Μορεάλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλώς βρεθήκαμε. Σας καλωσορίζω στο μπλογκ μου. Ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Με... blackout μου μοιάζει, Σταμάτη και ξέρεις πώς "λύθηκε" ο Γόρδιος Δεσμός...΄Με ατολμία δεν προχωράει τίποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα!
    Κάνε μια επίσκεψη στον "χώρο μου". Έχω κάτι που ίσως σε ενδιαφέρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Δημήτρη σ' ευχαριστώ πολύ για την ευγενική χειρονομία.

      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…