Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η επιστράτευση της λογικής.



Η «Ζούγκλα» της Κικής Δημουλά δεν συμπεριλαμβάνεται –όπως  «Ο πληθυντικός αριθμός» ή η «Σκόνη»– στο βιβλίο λογοτεχνίας της Γ’ Λυκείου.  Δεν αδικώ την Επιτροπή για την επιλογή, πού να φανταστεί πόσο επίκαιρες πτυχές θα μπορούσε ν’ αποχτήσει στις μέρες μας με αφορμή μια βόλτα της ποιήτριας στην Κυψέλη. Άλλωστε, οι μαθητές έχουν τόσες άλλες «ζούγκλες» να διδαχτούν, να παραδειγματιστούν, να μιμηθούν. Χαμένοι σε σελίδες και κεφάλαια και σε μερόνυχτα εντατικού διαβάσματος τούτες τις μέρες ιδιαίτερα, πολλοί απ’ αυτούς ίσως δε μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τη δηλητηριώδη αφθονία αντιθέσεων και τα τόσα αθέατα θηρία που ξεπήδησαν στη μικρή ζούγκλα μιας ιστορίας «για ένα παγκάκι», ακολουθώντας τις κραυγές τροπαιοφόρου θηριωδίας που έσερναν τα social media.

Μα, κι οι καθηγητές τους, χρόνο πολύ στα σίγουρα δε βρήκαν για να εκφράσουν την αντίθεσή τους για τον τρόπο που τα μέσα και η μάζα, οι επώνυμοι ή οι ανώνυμοι, ανέδειξαν και χειρίστηκαν το θέμα. Ίσως κάνανε πράξη το: «Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει –έχει μεγάλη πείρα ο χαμός». Όλη τους η σπουδή κι όλη η φούρια, μονάχα για την απεργία, για την επιστράτευση και για ανακοινώσεις που αρχίζουν από «όχι». «Όχι στις διώξεις…», «όχι στις νέες ρυθμίσεις…», «όχι στη συμμετοχή των διευθυντών…».

Έχει πολλούς θορύβους η εποχή μας. Η κρίση ξεκαπάκωσε μυριάδες ενοχλήσεις, που άλλοτε περνούσαν απαρατήρητες ή ανεπαίσθητες, ενώ τώρα βιώνονται ως καρφιά κι αγκάθια στο ξεγυμνωμένο κουφάρι της κοινωνικής συνενοχής. Φανέρωσε αδυναμίες χρόνιες κι αγκυλώσεις εγγενείς. Πάθη που ξεγλιστρούσαν απαλά πάνω απ’ το καλογυαλισμένο κέλυφος της επάρκειας και στερεότυπα που διαλάνθαναν επιδέξια πίσω από την τροφαντή κενότητα των σχέσεων.

Οι τελείες χάθηκαν, έστω κι οι άνω. Γι’ αυτό φταίνε τα κόμματα, μπήκαν παντού και δεν μπαίνουν πλέον πουθενά. Ο λόγος ατελείωτος κι αμέτρητος ασύνδετος κι ασυνάρτητος, καταναλώθηκε και σπαταλήθηκε δίχως περίσκεψη, δίχως μέτρο, δίχως λογική. Ο λόγος έγινε βία, αφόπλισε τα επιχειρήματα και το διάλογο κι όπλισε δάχτυλα κι οθόνες. Οι λέξεις αραδιάζονται και ξιφουλκούν επιτιθέμενες σε όποια γνώμη, άποψη ή σκέψη θεωρηθεί πως παραβαίνει, παρεκτρέπεται ή δεν ταιριάζει μ’ εκείνη που σκοτεινιάζει το μυαλό και φωτίζει την οθόνη μου.

Έχει βία πολύ η εποχή μας. Μια βία πυκνή κι υπόκωφη από χρόνια, που έχει ξεσπάσει σήμερα σαρώνοντας αξίες απλές κι ανθρώπινες, που διαιώνιζαν τη συνύπαρξη και δικαίωναν την κοινή μας πορεία. Αξίες που γειτόνευαν με την κοινή λογική και θεμελιώνονταν στην κοινή πείρα και τα βιώματα. Δεν είναι οι τεχνολογίες που τις ισοπέδωσαν, ούτε η κρίση που σ’ αυτήν έντεχνα φορτώνουμε όλα τα στραβά και τ’ ανάποδά μας. Ο σεβασμός, η αξιοπρέπεια, ο αλτρουισμός, το φιλότιμο, η αλληλεγγύη δεν καταργήθηκαν από τα μνημόνια, ούτε ακυρώθηκαν από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Δεν μπορούν όμως και να διατηρηθούν με νομοθετικές ρυθμίσεις και κανονιστικές διατάξεις.

Την ευκολία πρόσβασης στις τεχνολογίες, την ελευθερία έκφρασης, την ανοχή και την ανεκτικότητα των θεσμών, την κοινωνική εξέλιξη, από εργαλεία προόδου, ανάπτυξης, πολιτισμού κι επικοινωνίας, τα μετατρέπουμε σε όπλα και σε καταπέλτες σκότους, εμπάθειας, μισαλλοδοξίας. Μεταφέρουμε σ’ ένα άυλο εικονικό κόσμο ό,τι χαμερπές και ποταπό, ό,τι ασήμαντο κι ανήθικο. Δίνουμε αξία και προσοχή σ’ εκείνα που διχάζουν, ταπεινώνουν, προσβάλουν. Αδιαφορούμε για τη σύνθεση, τη συνδιαλλαγή, τη συγγνώμη.

Με τις ταχύτητες των μέσων και τις ευκολίες των δικτύων νομίζουμε πως κατακτήσαμε και την απόλυτη αλήθεια, το απόλυτο δίκαιο, το απόλυτο ηθικό πλεονέκτημα. Καθένας για τον εαυτό του και κατά τις ανάγκες του διεκδικεί ολοένα και περισσότερο «αέρα» σ’ ένα χώρο που ασφυκτιά ήδη από την πολυκοσμία, την πολυγνωμία, την πολυχρωμία. Ανάμεσα σ’ όλο αυτό το «πολυ-» δεν αναζητάμε το ίδιο, το παρόμοιο, το ανάλογο, το μέτρο. Δεν ψάχνουμε τον διάλογο, τη συμπλήρωση, την ολοκλήρωση. Δεν αναζητάμε τη γνώση, τη μόρφωση, την επικοινωνία. Την αντίθεση γυρεύουμε για να ξεσπάσουμε, το διαφορετικό επιδιώκουμε για να επιτεθούμε, το σφάλμα καταδιώκουμε για ν’ αποθεώσουμε το εγώ μας.

Δεν ξέρω πια πού βρίσκεται η κοινή λογική κι αν με τη φόρα που όλοι έχουμε πάρει μπορεί κάπου να φτάσουμε ενωμένοι και σώοι. Τις απώλειες ήδη τις μετράμε σχεδόν καθημερινά και δεν είναι μόνο όσοι υποφέρουν από την έλλειψη των χρειαζούμενων. Ανοίγοντας τον υπολογιστή σου μπορείς να τα δεις. Αυτά που χάνουμε ανεπαίσθητα κι αδιόρατα με φοβίζουν, αυτά που πυροβολούμε με τα ίδια μας τα χέρια, είτε Ιστορία λέγονται, είτε Ζωή, είτε Αναμνήσεις, είτε Αξίες. Αυτά που θάβουμε –όπως στους κήπους κάποιοι τις χύτρες με τα ευρώ– στα άδυτα της λήθης και της αχαριστίας, όπως ο φόβος της σιωπής, η παγωνιά της μοναξιάς, η τυρρανία των ολίγων.


"Την ποίηση δεν την εννοούμε. Πρωτίστως τη νιώθουμε. Πριν μας δοθούν κατευθύνσεις και οδικοί χάρτες" 

Σχόλια

  1. Μια μελαγχολική διαπίστωση ειναι ότι ίσως η κοινή λογική έχει εκπέσει στις ένθεν κακείθεν ακρότητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακρότητες απ' άκρου εις άκρον της χώρας κι ο Θεός (αν υπάρχει) να βάλει το χέρι του, Φώτη, γιατί με τα δικά μας χέρια μόνο τα μάτια μας καταφέρνουμε να βγάζουμε μέχρι τώρα.

      Διαγραφή
  2. Εχουμε μια μοναδική ικανότητα να ισοπεδώνουμε ότι αξίζει σε αυτή τη χώρα.
    Δεν νομίζω ότι θα αλλάξει αυτό ποτέ, αυτό μας έχει φάει.
    Καλημέρα Ευάγγελε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Εστω κι αν φαντάζει ανέφικτο, δεν θα πρέπει να πάψουμε να το επιδιώκουμε, 'Ελενά μου.

      Διαγραφή
  3. Καλώς βρεθήκαμε Ευάγγελε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσόρισες, Ρένα, ελπίζω να βρισκόμαστε τακτικά πλέον.
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  4. Εμείς, "ανήκομεν" εις στους "επιστρατευμένους" από σήμερον 9ην πρωϊνή!!!
    Αστυνομικό όργανον μας παρέδωσε το σχετικό έντυπο...το ίδιο και 2-3 γείτονες, που ασκούν το ίδιο επάγγελμα. Ουδείς τους δεν είχε δηλώσει, ότι θα απεργήσει κατά το επίμαχο διάστημα.
    Πάντως διάλογος και λύση, αμφιβάλλω αν θα υπάρξει ποτέ!!!

    Χαιρετισμούς πολλούς και Χρόνια Πολλά, αγαπητέ μου Ευάγγελε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλός πολίτης, Πηνελόπη μου, αν και σε κάθε περίπτωση δεν θα έπρεπε να εξελιχθούν κατ' αυτόν τον τρόπο τα πράγματα.

      Αν με τόσα που περνάμε δεν μπορούμε ακόμα να συνεννοηθούμε για τα στοιχειώδη, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Διδάσκοντς και διδασκόμενοι θα έπρεπε να έχουν ήδη συνάγει τα συμπεράσματά τους.

      Οι πανελλήνιες δεν προσφέρονται για τέτοιους είδους νταϊλίκια. Κι όλη η ΟΛΜΕ να έβαζε τα κλάματα δεν θα έφτανε για να ξεπλυθεί το ατόπημα. Τα γυναικόπαιδα συνήθως προστατεύονται ακόμα και κατά τις εχθροπραξίες κι εδώ βάλαμε τα παιδιά στη μέση.

      Καλή δύναμη και κουράγιο!

      Διαγραφή
  5. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, η δυνατή σου πένα δεν αφήνει περιθώρια σχολιασμού!

    Καθυστερημένα στέλνω τις εγκάρδιες ευχές μου για υγεία,αγάπη χαρά για σένα και την οικογένειά σου μαζί με τα "πασχαλινά μου"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταξιδιάρα μου, zoyzoy, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και τις εγκάρδιες ευχές!

      Ανταποδίδω με δροσερά εσπερινά!...

      Διαγραφή
  6. Ευάγγελε πετάχτηκα στην ιστοσελίδα της ΟΛΜΕ και βρήκα πολλά ψηφίσματα στήριξης σε διάφορες κοινωνικές ομάδες και(αν έχεις τον Θεό σου) ....ψήφισμα στήριξης στους εκπαιδευτικούς της…..Δανίας... και έμεινα κάγκελο!
    Η ΟΛΜΕ μοιράζει.... "στηρίγματα" με πολύ μεγάλη ευκολία.
    Μήπως να απευθυνθώ και εγώ για ένα ψήφισμα στήριξης καθότι μια στήριξη την έχω και εγώ ανάγκη τούτη την εποχή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ως προς τη δική μου στήριξη, xristin, δηλώνω κατηγορηματικά ότι στην παρέχω αμέριστα!

      Για άλλους δεν μπορώ να δεσμευτώ, μάλλον περί άλλων τυρβάζουν...

      Διαγραφή
  7. Άλλο ένα εύστοχο κείμενο γραμμένο με...«λογική κι ευαισθησία».
    Ακρότητα, φανατισμός, μανιχαϊσμός δίνουν το στίγμα. Κι όμως δεν έχουν χαθεί όλα ακόμη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλω να πιστεύω, Σταμάτη, ότι παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες η κοινωνία μας θα κατορθώσει να προσανατολίσει τις εξελίξεις και να προσανατολιστεί, έστω και με απώλειες, προς μιαν πιο δημιουργική και προοδευτική κατεύθυνση.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …