Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλέξης: 'Οταν κοιτάς από ψηλά...



Έχουν πέσει όλα τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του(ς), δεν θέλει και πολύ, λοιπόν, για να χαθεί το μέτρο κι η σοβαρότητα. Τα παραδείγματα άπειρα, το ίδιο κι η κατάληξη όλων αυτών των περιπτώσεων της υπερ(προ)βολής και της αμετροέπειας.

Στις μέρες που όλα αποτελούν εν δυνάμει «θεάματα» δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα θυσιάζονται τα «θέματα».

Μιλώντας όμως για τη ζωή αυτού του τόπου, για τους πολίτες του, για τους φόβους και τις αγωνίες τους, για τα πεπραγμένα και τα μελλούμενα, μιλώντας γι’ αυτά τα θέματα δίχως σεβασμό και αίσθημα ευθύνης, αλλά με την ευτέλεια ενός κακόγουστου καθημερινού θεάματος τηλεοπτικών παραθύρων και πηχυαίων πρωτοσέλιδων, προδιαγράφεις με μαθηματική ακρίβεια την πορεία προς το περιθώριο και την απώλεια.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να σαγηνευτεί από τη λάμψη των προβολέων, από τη γοητεία του πλήθους, από την έλξη και τη θέλξη που ασκεί η εξουσία.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να υποκύψει στο εύκολο ψέμα, στην αυθόρμητη ατάκα, στο άστοχο σχόλιο, στην ακατάσχετη φλυαρία.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να θεωρεί ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του, κατέχει την απόλυτη γνώση, δικαιούται τον καθολικό σεβασμό κι εκτίμηση.

Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εκείνον που γνωρίζει, ότι το πλήθος που τον ακολουθεί και του έδωσε τη δυνατότητα να στραφούν οι προβολείς επάνω του, ενθουσιασμένο από το εύκολο ψέμα του στην αναζήτηση εύκολων λύσεων, έχει επενδύσει σ’ εκείνον ένα μεγάλο μέρος από ελπίδες ψάχνοντας μια  διέξοδο σ’ ένα ξέφωτο ζωής κι αισιοδοξίας.

Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εκείνον που τον ακολουθεί ένα πλήθος απογοητευμένο από χιλιοειπωμένα κούφια λόγια, αηδιασμένο από διαψευσμένες υποσχέσεις, ένα πλήθος απελπισμένο, θυμωμένο και σαστισμένο, που  προσβλέπει σ’ εκείνον που υπόσχεται ότι θα το απαλλάξει από τα δύσκολα και τα άδικα και θα το οδηγήσει σε μιαν σύγχρονη γη της επαγγελίας.

Η πλειοδοσία κι η αμετροέπεια που ακολούθησαν την 6η Μαΐου είναι πέρα κι έξω από όσα μπορεί ν’ αντέξει η κοινή λογική, ξέφυγαν από το πλαίσιο του ενθουσιασμού και της ευθυμίας, ξεπέρασαν τα όρια της πλάνης και τις κόκκινες γραμμές της μυθοπλασίας, έσπασαν τα διεθνή ταμπού και τις άκαμπτες εθιμοτυπίες.

Ματαίως προσπαθεί ο Αντώνης Σαμαράς να στήσει εκ των ενόντων και όπως-όπως ένα αξιοπρεπές αντίπαλο επικοινωνιακό δέος –ένα «εύπεπτο τηλεοπτικό προϊόν» – όσες «μεταγραφές» κι αν κάνει είναι πολύ αργά, είναι προφανές, ότι ο Αλέξης –Τσίπρας μέχρι πρότινος– έχει φύγει μακράν σε όλες τις μετρήσεις τηλεοπτικές τε και δημοσκοπικές. Είναι σταρ.

Ο Αλέξης ζει αυτή την περίοδο το μύθο του. Κοντά σ’ αυτόν κι ένα μεγάλο μέρος συμπολιτών μας.

Η ταύτιση, η προσμονή, η ορμητικότητα κι η αδημονία είναι κατάδηλες. Αν μια λέξη, λοιπόν, ταιριάζει σ’ αυτές τις περιστάσεις είναι ευθύνη. Αν κοντά σ’ αυτήν χωρά και μια δεύτερη είναι περίσκεψη.

Όλα όσα παρακολουθούμε να εξελίσσονται μπροστά και πίσω απ’ τα φώτα της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα καμιάν σχέση δεν έχουν μ’ ότι οι περιστάσεις επιβάλουν κι ο κόσμος έχει ανάγκη. Καμιάν σχέση δεν έχουν με την υπευθυνότητα του αρχηγού και την περίσκεψη του ηγέτη.

Κάποιοι επιπόλαια, χαιρέκακα ή εκ του πονηρού υποστηρίζουν: «άσ’ τον να φάει τα μούτρα του», όμως για όλους τους –και για όλους μας– το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο και δεν θα ‘ναι άλλο από την επικράτηση και κυριαρχία μετά τις εκλογές ενός συμβατικού πολιτικού συστήματος, που απαλλαγμένο από επικίνδυνες φωνές αμφισβήτησης κι αναζήτησης, θα σέρνει τον λαό σε όλο συντηρητικότερες κι αυταρχικότερες επιλογές και κατευθύνσεις.

Το σύγχρονο «παιδί θαύμα», το σύγχρονο «παιδί του λαού», από ‘κει πάνω που ίπταται, έχει ακόμα λίγο χρόνο στη διάθεσή του για να σκεφτεί αν πραγματικά θέλει να συμβάλει στο μέτρο των δυνατοτήτων του για ν’ αλλάξει προς το καλύτερο αυτός ο τόπος ή αν θα παραμείνει σ’ αυτήν τη φιλάρεσκα αλαζονική πτήση του αψηφώντας για το πόσο οδυνηρή θα είναι στην περίπτωση αυτή η –πιθανόν όχι μοναχική– πτώση του (στην πραγματικότητα;).

Φωτο: Sergio Occhiuzzo

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …