Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προεκλογικές "φούσκες", μετεκλογικό "μπαμ".


Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές εκφάνσεις της πολύμορφης κρίσης που μαστίζει την κοινωνία μας είναι κι η προχειρότητα με την οποία διατυπώνονται κάθε λογής απόψεις επί παντός επιστητού δίχως να υπολογίζονται αντίκτυπος, συνέπειες ή αντιδράσεις.

Με το ελεύθερο βήμα που παρέχει το διαδίκτυο, με την ευχέρεια που προσφέρουν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με την ευκολία που εξασφαλίζουν οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας, αρθρώνεται ένας δημόσιος λόγος που τον χαρακτηρίζουν κυρίως το οργισμένο ύφος, οι αφορισμοί και τα τσιτάτα, η αγοραία φρασεολογία, η συλλήβδην απόρριψη της αντίθετης γνώμης, οι ακραίες αντιλήψεις.

Η ορμητικότητα κι ο επώδυνος τρόπος με τον οποίο έχουν ανατραπεί τα δύο τελευταία χρόνια όλες οι πολιτικές σταθερές κι οι κοινωνικές συντεταγμένες που διέκριναν και κατηύθυναν τον μεταπολιτευτικό βηματισμό της χώρας, αποσυντόνισαν πλήρως υφιστάμενες ισορροπίες και κονιορτοποίησαν διαμορφωμένες σχέσεις.

Με το πέρασμα του καιρού και το βάθεμα στο αδιέξοδο, με το ξεβόλεμα από το τέλμα και τη σκόνη του κουρνιαχτού στα μάτια, κάθε άποψη άρχισε να παίρνει χροιά αληθοφάνειας και κάθε εκδοχή απόχρωση βασιμότητας. Κάθε φήμη αρκεί για να φουντώσει η αγανάκτηση, κάθε πληροφορία φτάνει για να ξεσπάσει ο θυμός.

Η ανομία νομιμοποιήθηκε, η πολυνομία επισημοποιήθηκε, η παραοικονομία δαιμονοποιήθηκε, η παρανομία μονιμοποιήθηκε.

Η ελευθεριότητα στο «λέγειν» των κάθε λογής «σχολιαστών» του διαδικτύου, εξαντλεί ίσως το ενδιαφέρον της στο ότι αποτυπώνει τις τάσεις που διαμορφώνονται και τις απόψεις που κυριαρχούν τη δεδομένη περίοδο στους κόλπους ενός μέρους της κοινωνίας. Ανάλογη όμως ελευθεριότητα και προχειρότητα στον λόγο πολιτικών και κομμάτων, αν δε συνιστά εκδήλωση ενός ιδιότυπου πολιτικού αυτισμού, αγγίζει με βεβαιότητα τα όρια προσβολής και χλευασμού της κοινής λογικής.

Πλησιάζοντας προς τις εκλογές, ο λόγος που κυριαρχεί από τα κομματικά επιτελεία πόρρω απέχει από την πραγματικότητα κι απ’ αυτά που αφορούν κι ενδιαφέρουν τους πολίτες. Παράλληλα, η περιγραφή γεγονότων και καταστάσεων, συνθηκών και δεδομένων διαφοροποιούνται τόσο δραματικά και διαμετρικά αντίθετα –ανάλογα από την κομματική διεύθυνση που προέρχονται–, ώστε να επιτείνουν τη σύγχυση, ν’ αποσιωπούν επί της ουσίας την αλήθεια και να στοχεύουν –κουραστικά μονότονα για άλλη μια φορά– στην εντύπωση και το στιγμιαίο «μπαμ».

Οι φραστικές «φούσκες» μέρα με τη μέρα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο από τον φιλόξενο «αέρα» ραδιοτηλεοπτικών μέσων, σε βαθμό που να συναγωνίζονται άνετα τις τόσες και τόσες «φούσκες» που κυριάρχησαν επί σειρά ετών μεταπολιτευτικής ευφορίας.

Ο κομματικός παραλογισμός αποτυπώνεται με απόλυτο και ξεκάθαρο τρόπο σε διαδοχικές δηλώσεις των περισσότερων πολιτικών αρχηγών περί μη συνεργασιών. Κανείς δεν «κάνει χωριό» με κανέναν. Τα πολιτικά μας κόμματα χώρισαν τα τσανάκια τους σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» και ξεμπέρδεψαν στα γρήγορα μ’ ότι αφορά τη διακυβέρνηση αυτού του τόπου, με τις ανάγκες της κοινωνίας, με τις συμφωνίες και τις συνθήκες, με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας.

Θαρρείς κι αυτός ο τόπος αντέχει άλλον έναν διχασμό.

Ενώ όλοι γνωρίζουν, ότι το μετεκλογικό τοπίο, όσον αφορά τουλάχιστον τις πολιτικές που πρόκειται ν’ ακολουθηθούν, είναι ήδη συμφωνημένο και προδιαγεγραμένο, επιμένουν σε μια προεκλογική ορολογία άλλων εποχών και αλλοτινών εκλογικών αναμετρήσεων.

Μια «φούσκα» κι αυτοί, θαρρείς, που τριγυρνά απερίσκεπτα στων καιρών τ’ απότομα γυρίσματα, έτοιμη –και έτοιμοι– για την επόμενη κολοτούμπα.

Το «μπαμ» όμως τούτη τη φορά δεν θα ‘ναι στιγμιαίο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …