Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οικονομική κρίση: Ας κάνουμε επιτέλους κάτι χρήσιμο


Ζούμε σε μιαν εποχή όπου όλα αμφισβητούνται. Αξίες, θεωρίες, δεδομένα, σταθερές, σχέσεις και συστήματα βρίσκονται σε μια διαδικασία αναθεώρησης και αναδιάταξης, σε μια φάση καθολικής αμφισβήτησης και συλλήβδην ισοπέδωσης.

Οι συνέπειες που προκαλεί η οικονομική κρίση στη χώρα κι οι δυσκολία διαχείρισής της από τους κυβερνώντες και το πολιτικό προσωπικό, μετακυλίεται στην κοινωνία και με τη δραματική συμβολή και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, έχουν δημιουργηθεί, εκτός από τα οικονομικά προβλήματα, συνθήκες συναισθηματικής ασφυξίας και ψυχολογικής καταρράκωσης.

Απογοητευμένοι, αλαφιασμένοι κι απέλπιδες περιφερόμαστε από κανάλι σε κανάλι κι από μπλογκ σε μπλογκ φυλλομετρώντας τις απόψεις που τη μια μας κρατάνε στο ευρώ και την άλλη μας πισωγυρίζουν στη δραχμή ή τη μια παίρνουμε τη δόση και την άλλη πάμε σε άτακτη χρεοκοπία.

Κάθε δυο – τρεις μήνες, ανάλογα με το πότε θα έρθει η τρόικα στην Ελλάδα, βιώνουμε το μαρτύριο της σταγόνας με τη μορφή όμως καταρράκτη οικονομικών μέτρων και φορολογικής καταιγίδας που σαρώνει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Καθηγητές ΑΕΙ κι οικονομολόγοι, καθένας από τη μεριά κι από τη βολή του αναλύουν ώρες αμέτρητες τηλεοπτικού χρόνου όλα τα πιθανά σενάρια κι όλες τις απίθανες εκδοχές θεωρητικών μοντέλων και εικονικών προτύπων από την εποχή του Κολοκοτρώνη ή και απ’ τον χρυσό αιώνα του Περικλή.

Δημοσιογράφοι κι εκδότες, καθένας από την πλευρά που βλέπει τα κοινοβουλευτικά έδρανα και τις πολυθρόνες της εξουσίας, στηλιτεύουν και κατακεραυνώνουν αποφάσεις κι επιλογές των πολιτικών και καυτηριάζουν κατά το δοκούν συμπεριφορές και καταστάσεις. Κι αν δεν υπάρχουν νέα υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις…

Δεν υπάρχει άρθρο ή δήλωση κάποιου ξένου επώνυμου ή ανώνυμου, σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, που –στο όνομα πάντα της «έγκυρης» ενημέρωσης– να μην γίνεται θέμα και να μην αναπαράγεται από τα εγχώρια ΜΜΕ.

Μέσα σ’ όλον αυτό τον ορυμαγδό της καθημερινότητας, που ο καθένας λέει και κάνει το δικό του, που ο καθένας ζει στα μέτρα και τις συνθήκες του εγώ του, του μικρόκοσμού του, της ζωής του, τίποτε δεν μπορεί να σταθεί όρθιο, τίποτε δεν μπορεί να ορθοποδήσει, τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει, τίποτε δεν μπορεί ν’ αλλάξει προς το καλύτερο.

Όλα και όλοι μας φταίνε, ακόμα κι οι διαφημίσεις με την αγαπούλα και τον ομορφάντρα…

Αν υπάρχει μια διέξοδος απ’ όλη αυτή την τρέλα και την απελπισία που μας έχει κατακλύσει, είναι ν’ αφήσουμε επιτέλους τις πολυλογίες και τις ανούσιες φλυαρίες, να κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες και τους καλοθελητές, να σταματήσουμε να νοσταλγούμε τα όμορφα χρόνια που περάσαμε, να πάψουμε να συμβουλεύουμε μόνο τους άλλους να γυρίσουν στα χωριά τους και να κοιτάξουμε τι μπορούμε εμείς από την πλευρά μας να κάνουμε.

Αν μπορεί ο καθένας μας σ’ όποια θέση κι αν βρίσκεται να κάνει κάτι δημιουργικό και χρήσιμο για τον εαυτό του και τον τόπο ας το κάνει. Η φωνή της λογικής μας κρατά ως τώρα κι αυτή η φωνή σίγουρα κάτι έχει να μας πει και για το σήμερα και το αύριο.

Αυτό που με στόμφο συνηθίζουμε να ονομάζουμε και «αύριο των παιδιών μας»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…