Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σολωμού 51: 'Ενα δημόσιο ακίνητο αφημένο στη φθορά του χρόνου

Δεν είναι από τα επώνυμα νεοκλασικά, ούτε από τα χαρακτηριζόμενα «φιλέτα» του δημοσίου. Είναι όμως ένα όμορφο διώροφο ψηλοτάβανο κτίριο με υπόγειο και σοφίτα, που διαθέτει και ακάλυπτο χώρο μ’ έναν πανύψηλο φοίνικα. Πρόκειται για το νεοκλασικό κτίριο επί της οδού Σολωμού 51, δίπλα και πίσω από το κεντρικό κτίριο του Εθνικού Τυπογραφείου, που μέχρι να το «χτυπήσει» ο καταστροφικός για την Αθήνα σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου 1999, στέγαζε τα τμήματα πώλησης ΦΕΚ και φωτοαντιγράφων, το αναγνωστήριο, τη βιβλιοθήκη και διάφορες άλλες υπηρεσιακές μονάδες του Εθνικού Τυπογραφείου.

Εκτός από τους υπαλλήλους, πλήθος πολιτών και επαγγελματιών (δικηγόρων, μηχανικών κ.λπ) διάβαιναν μέχρι τότε καθημερινά οχτώ με μία τα σκαλοπάτια του για να αγοράσουν ένα ΦΕΚ από το ισόγειο ή να παραλάβουν μια φωτοτυπία παλαιών ΦΕΚ από τον πρώτο όροφο. Αποτελούσε ένα σημείο αναφοράς κι ένα κομβικό κτίριο για τις δραστηριότητες της περιοχής, εφόσον κάθε πρωί, επί χρόνια και σε σταθερή βάση εξυπηρετούσε εκατοντάδες πολίτες. Πολλά καταστήματα συναρτούσαν τις δραστηριότητές τους από την ύπαρξη και την κίνησή του. Η γειτονιά κι ο δρόμος εκεί είχαν ζωή, σουβλατζίδικα, ουζερί, ποδηλατάδικα, υδραυλικά, κουρεία, γραφεία.

Μετά τον σεισμό το κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο για χρήση και σφραγίστηκε. Το Εθνικό Τυπογραφείο αναγκάστηκε ν’ αναζητήσει και να μισθώσει –από το 2000– χώρο στην οδό Μάρνη 8, όπου στέγασε το τμήμα αναγνωστηρίου και παλαιών ΦΕΚ, ενώ ταυτόχρονα διέθετε από εκεί και το τεύχος προκηρύξεων ΑΣΕΠ, το οποίο λόγω της δωρεάν διανομής του, αλλά κι εξαιτίας της πληθώρας των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ που χρόνο με το χρόνο πολλαπλασιάζονταν, αποτέλεσε μια νέα αρκετά απαιτητική κι εξειδικευμένη για την εποχή της δραστηριότητα.

Κατά γενική ομολογία ο νέος χώρος και το προσωπικού που τον στελέχωσε ανταποκρίθηκαν διαχρονικά με υπευθυνότητα και συνέπεια στις απαιτήσεις και τις ανάγκες των αρμοδιοτήτων τους. Το δημόσιο όμως αναγκάστηκε να καταβάλει πλέον ενοίκιο μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για τη διατήρηση του χώρου αυτού.

Το εγκαταλειμμένο νεοκλασικό έκτοτε ρημάζει παρακολουθώντας χρόνο με τον χρόνο την υποβάθμιση της γύρω περιοχής. Οι περίοικοι διαμαρτύρονται, εφόσον τα σκαλοπάτια του χρησιμοποιούνται πότε από αστέγους και πότε από χρήστες ουσιών, ενώ ο χώρος στα πεζοδρόμια κάθε άλλο παρά θυμίζει ότι βρισκόμαστε μια ανάσα από το κέντρο μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.

Το νεοκλασικό μπορεί να μην είναι πολύ μεγάλο, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη στέγαση π.χ. του μουσείου τυπογραφίας (ΝΠΔΔ που ιδρύθηκε το 2006 και πρόσφατα καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε στο Εθνικό Τυπογραφείο αποτελώντας πλέον οργανική μονάδα του) και παράλληλα θα ήταν δυνατόν να στεγάσει υπηρεσίες εξυπηρέτησης των πολιτών.

Ενδεχομένως –οι μηχανικοί γνωρίζουν αυτά τα θέματα καλύτερα– θα μπορούσαν να προστεθούν κι άλλοι όροφοι ή να διαμορφωθούν κατάλληλα οι υπάρχοντες, ώστε να στεγαστούν κι άλλες υπηρεσίες του Εθνικού Τυπογραφείου και ασφαλώς να δημιουργηθούν χώροι πολιτιστικών δραστηριοτήτων για εκθέσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εργαστήρι τυπογραφίας κ.λπ.

Ακόμα και έξοδο προς την Γ’ Σεπτεμβρίου θα μπορούσε ν’ αποκτήσει αν αγοραζόταν το παρακείμενο εγκαταλειμμένο κι ερειπωμένο ξενοδοχείο, το οποίο αν μη τι άλλο απειλεί να παρασύρει σε ενδεχόμενη πτώση του λόγω της διάβρωσης από της βροχές –η σκεπή του έχει καεί ολοσχερώς– και το εφαπτόμενό του νεοκλασικό.

Με τον τρόπο αυτό, θα εξοικονομούνταν δημόσιοι πόροι από την κατάργηση των εξόδων για μισθώματα, θα ενιαιοποιούνταν οι υπηρεσίες του Εθνικού Τυπογραφείου εξασφαλίζοντας καλύτερη αξιοποίηση του προσωπικού, θα ήταν δυνατόν ν’ αναπτυχθούν από το Εθνικό Τυπογραφείο δραστηριότητες πολιτισμού και τέχνης, οι οποίες –γιατί όχι;– θα μπορούν να εισφέρουν και κάποια έσοδα στο δημόσιο.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι θα προσφερόταν και πάλι ένα ισχυρό κίνητρο, ώστε να ξαναζωντανέψει μια απονεκρωμένη σήμερα οδός (Σολωμού) σ’ ένα «κρίσιμο» για τη ζωή της πόλης τμήμα της μεταξύ Γ’ Σεπτεμβρίου και Πατησίων, κι έτσι θα δινόταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιστρέψουν δραστηριότητες και κόσμος στην περιοχή και να γίνει ένα βήμα –μικρό έστω αλλά σημαντικό– για την αναβάθμιση του κέντρου της Αθήνας σ’ ένα εξαιρετικά ευαίσθητο σημείο.

Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν αν τολμήσουμε να ξεφύγουμε από τη γκρίνια και το κανάκεμα κι αναζητήσουμε οργανωμένα και μεθοδικά τρόπους, ώστε κάποια μέρα να δούμε τη ζωή μας σ’ αυτήν την πόλη, σ’ αυτό το κράτος και σ’ αυτήν την χώρα ν’ αλλάζει…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…