Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Σε μια βδομάδα από σήμερα, οι πολίτες της χώρα μας θα έχουν αναδείξει με την ψήφο τους –σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις– μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου θα κληθούν ν’ αναλάβουν τη διακυβέρνηση του τόπου και ν’ αντιμετωπίσουν τα ακανθώδη και σύνθετα προβλήματα που τον απασχολούν και τον ταλανίζουν για χρόνια.
Σε μια βδομάδα από σήμερα ο πολιτικός χρόνος θα έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα για τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Η απαίτηση για άμεσες κι επιτυχείς κυβερνητικές επιλογές, η ανάγκη για στοχευμένες κι αποτελεσματικές πολιτικές και η προσμονή για νέο πολιτικό ύφος και έκφραση, ανεβάζουν –εκ των πραγμάτων– πολύ ψηλά τον πήχη.
Η συνέπεια λόγων και έργων αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, τη λυδία λίθο πάνω στην οποία θα θεμελιωθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών και θ’ αποκαθίσταται μέρα με τη μέρα η αξιοπιστία πολιτικού συστήματος και κοινωνίας.
Κανείς δεν φαντάζομαι να είναι τόσο αφελής, ώστε να περιμένει, ότι σε μια βδομάδα από σήμερα, όλα θ’ αλλάξουν μονομιάς και τα προβλήματα θα αρχίσουν να επιλύονται ως δια μαγείας. Επειδή όμως όλοι μας έχουμε ταλαιπωρηθεί, κουραστεί κι απογοητευτεί από υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα κι από ανεκπλήρωτες εξαγγελίες, αλλά κι από αλαζονικές, υπερφίαλες κι ανοίκειες συμπεριφορές, χρειάζεται από τα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης να δημιουργηθεί μια ειλικρινής, ανεπιτήδευτη και περιεκτική επικοινωνία κι ενημέρωση, που θα ολοκληρώνεται με σαφείς πολιτικές πρωτοβουλίες και μέτρα.
Σε μια βδομάδα από σήμερα, χρειάζεται ν’ αρχίσει η δημιουργία ενός διαφορετικού πολιτικού κλίματος, που θα καλλιεργεί και θ’ αναπτύσσει τα συμμετοχικά κοινωνικά αντανακλαστικά και θα επαναφέρει τη χαμένη αισιοδοξία και τη ματαιωμένη μας ελπίδα.

Το στοίχημα του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ είναι μόνο με τον εαυτό τους και δεν έχουν άλλη επιλογή παρά μόνο να το κερδίσουν…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…