Ένα κουραστικό αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα δεν είναι καλό. Αν ψάξεις ερμηνείες κι εξηγήσεις θα βρεις όσες θέλεις. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και με την προσπάθεια να ερμηνευτεί η νίκη του Γιώργου Κουράση ή της προφανούς επιτυχίας του Σίμου του Ρούσσου. Όλα έχουν την εξήγησή τους και τα περισσότερα τις περισσότερες φορές μπορούν να έχουν και την εξήγηση που θέλεις. Λίγο να τροποποιήσεις τη γωνία που βλέπεις τα πράγματα ή κι όσα συμβαίνουν, μπορείς αμέσως ν’ αποκτήσεις και μια διαφορετική εξήγηση.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν χωρούν στρογγυλοποιήσεις κι εξωραϊσμοί, τα δεδομένα είναι –απ’ όποια οπτική γωνιά κι αν τα δεις– ευδιάκριτα και εύληπτα. Κάποιοι περίσσευαν από το πλαίσιο που οι δημότες στο Χαλάνδρι είχαν ανάγκη για να εκφραστούν. Κάποιοι δεν χώραγαν στο νοητό χάρτη των παραταξιακών δυνάμεων του Χαλανδρίου. Δεν είναι θέμα αν το Χαλάνδρι χρειαζόταν μιαν άλλη μορφή διοίκησης ή αν οι δημότες επιθυμούσαν ν’ αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης των καθημερινών τους προβλημάτων. Το θέμα είναι, ότι πολλοί μιλούσαν για τα ίδια με άλλα λόγια κι άλλες λέξεις. Μόνο ο επικεφαλής τους άλλαζε.

Επικεφαλείς κι από κάτω ή μάλλον μαζί τους πολυάριθμοι ενδιαφερόμενοι κι ενδιαφέροντες υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, με γνώσεις εμπειρίες και διάθεση, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων αν ήταν συνάδελφοι σε μια επιχείρηση ή σε έναν οργανισμό θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεργαστούν και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την πρόοδό του. Επί της ουσίας, ο μόνος λόγος για την ύπαρξη αυτών των συνδυασμών, περά από τη διακηρυσσόμενη ανάγκη ν’ αλλάξει η δημοτική αρχή, ήταν οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι προσωπικές αντιθέσεις, οι προσωπικοί υπολογισμοί, οι προσωπικές επιδιώξεις. Όλα επί προσωπικού.

Τα πρόσωπα κάνουν τη διαφορά. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μόνο σε μια περίπτωση θα μπορούσε αυτή η διαφορά να μετουσιωθεί και σε θετικό εκλογικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα –ενδεχομένως– κι απ’ την αντικειμενική αξία του προσώπου αυτού καθεαυτού, αν δηλαδή το πρόσωπο αυτό ήταν μόνο ένα και το αυτό. Αν ένας μόνο αποτελούσε το φορέα έκφρασης του χώρου που κινείται ανάμεσα στις κομματικές γραμμές και δυνάμεις που συσπειρώνει ο Γιώργος Κουράσης ως επίσημος υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας κι η Αντίσταση με του Πολίτες του Χαλανδρίου με το Σίμο Ρούσσο και "τα θύματα του μνημονίου".

Κρίνοντας, λοιπόν, από το αποτέλεσμα θα έλεγα ότι οι δημότες αποφάσισαν ν’ ακολουθήσουν την πεπατημένη. Επέλεξαν να κινηθούν κατ’ αρχήν στον άξονα της πόλωσης που ήδη έχει δημιουργηθεί μεταξύ κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας τη λογική που στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις έχει επικρατήσει, η ψήφος δηλαδή με αμιγώς κομματικά κριτήρια κι όχι με γνώμονα το συμφέρον του Δήμου. Η συγκυρία στην παρούσα φάση κι η κρίση μικρή σημασία φαίνεται να έπαιξαν ως προς αυτό, αλλά πολύ μεγάλη στον ποιους τοποθετούσαν στο δίπολο της αντιπαράθεσης. Εν προκειμένω, τη θέση του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ κι όλα ωραία και καλά. Ο κομματισμός, συνεπώς, καλά κρατεί και ας διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας ως δημότες περί του αντιθέτου.

Κοιτάζοντας τα δεδομένα πλέον από τη σκοπιά του συνδυασμού του Γιώργου Θωμά, πραγματοποιώντας με άλλα λόγια έναν πρώτο πρόχειρο(;) απολογισμό, θα έλεγα ότι υπερεκτιμήθηκε και η συγκυρία και η δυναμική που μπορεί ν’ αναπτύξει ένα πρόσωπο μόνο του. Ήταν εσφαλμένη η εκτίμηση, ότι η υπέρβαση της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού του χώρου της κεντροαριστεράς στο Χαλάνδρι μπορεί να θεραπευτεί και να καλυφθεί από μια προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους, αναμφισβήτητης αξίας και ακεραιότητας, δεδομένης πολιτικής και ιδεολογικής συνέπειας και καθαρότητας. Το χάσμα που έχει δημιουργηθεί δεν μπορεί να γεφυρωθεί ούτε από ένδοξες σελίδες που αναπαύονται όμως πλέον στην αγκαλιά της Ιστορίας, ούτε από μια πλειάδα άξιων και ικανών στελεχών, που βρέθηκαν ξαφνικά ν’ αγωνίζονται(;) αλλά επί της ουσίας το μόνο που έκαναν ήταν να διαγκωνίζονται μεταξύ τους.

Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, εκείνο που υπολογίστηκε λανθασμένα, είναι η επικοινωνιακή δυνατότητα του συνδυασμού να πείσει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ότι μπορεί ν’ αποτελέσει εναλλακτική πρόταση και λύση για την παρούσα κατάσταση των δημοτικών υποθέσεων. Το λαμπρό παρελθόν και τα ικανά στελέχη, εμφανιζόμενα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων από το δημοτικό πουθενά, ήταν αδύνατο να κατορθώσουν να απαγκιστρώσουν μέσα σε δυο σκάρτους μήνες τους δημότες από κατεστημένα και συνήθειες των τελευταίων τουλάχιστον χρόνων. Η εμβέλειά τους ήταν εκ των πραγμάτων περιορισμένη και το ξεπέρασμα ως εκ τούτου του εμποδίου και της δυσκολίας του άγνωστου και ανώνυμου πολύ μεγάλη.

Μπορεί οι διαφορές στα τελικά αποτελέσματα να φαίνονται ως απόλυτοι αριθμοί πολύ μικρές, αλλά επί της ουσίας δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, εφόσον πολλοί συνωστίστηκαν στον ίδιο χώρο. Αν κάποιος πίστευε, ότι θα μπορούσε η διαφορά να είναι μεγαλύτερη μάλλον λάθος θα διάβαζε τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών.

Κατά τα λοιπά το αποτέλεσμα από μόνο του υποδεικνύει τα δέοντα. Αν καθένας από τους ενδιαφερόμενους σπεύσει κι αυτή τη φορά να το ερμηνεύσει κατά τα μέτρα και τα  σταθμά του –τα γράψαμε παραπάνω– όχι μόνο θα γίνει εξοργιστικά κουραστικός για τους Χαλανδραίους, αλλά κι ο Γιώργος Κουράσης θα… κουραστεί να διοικεί το Δήμο Χαλανδρίου.

Συνεργασία για την εργασία.

Είχα ξανακατέβει στις Δημοτικές στο Χαλάνδρι και το 2006. Η επαφή κι η επικοινωνία με τον κόσμο την εποχή εκείνη είχε εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, οι ανάγκες κι οι προτεραιότητες ήταν τελείως διάφορες από αυτές που αυτή την περίοδο υπάρχουν. Τότε μιλούσαμε μόνο για τις δημοτικές εκλογές κι η θεματολογία ήταν σαφώς περιορισμένη σε θέματα τοπικού κυρίως ενδιαφέροντος. Σήμερα πρώτα και πάνω απ’ όλα τίθενται πολιτικά ζητήματα και κρίσιμοι κοινωνικοί προβληματισμοί κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή αυτή τη φορά ταυτόχρονα διεξάγονται κι οι Ευρωεκλογές, οπότε η ατζέντα είναι προφανώς διευρυμένη. Συμβαίνει γιατί υπάρχει πολιτική ρευστότητα, κοινωνική αναστάτωση, οικονομική κρίση.

Παραβλέποντας τη διάχυτη απογοήτευση από την πολιτική κατάσταση και την αρνητική μέχρι αποστροφής στάση απέναντι στα πολιτικά κόμματα, στην κορυφαία θέση των κοινωνικών προβληματισμών αυτή την ώρα είναι το θέμα της ανεργίας. Αυτή η διαπίστωση που από τις πρώτες κιόλας μέρες γίνεται αντιληπτή συζητώντας δημόσια, είναι ότι οι περισσότεροι που πλησιάζω θα μου μιλήσουν με αγωνία για τα παιδιά τους. Θ’ αναφερθούν σε κάποιο τους παιδί που είναι άνεργο και ψάχνει για δουλειά, για την κόρη που δουλεύει περιστασιακά σε μπαρ και καφετέριες ή για κάποιο γιο που έχει σπουδάσει κι ετοιμάζεται να ξενιτευτεί αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα στο εξωτερικό.

Η έκρηξη της ανεργίας κι ειδικότερα της ανεργίας των νέων πτυχιούχων, φανερώνει με δραματικό τρόπο πόσο στρεβλό είναι το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, το οποίο δεν μπορεί να απορροφήσει ικανοποιητικά τους νέους ανθρώπους που είναι έτοιμοι για να εισέλθουν στην αγορά εργασίας. Ταυτόχρονα όμως, αναδεικνύει και μιαν ακόμα παράμετρο που αφορά τον διαχρονικό τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των εκπαιδευτικών δομών της χώρας, αλλά και την παντελή ανεπάρκεια –αν όχι έλλειψη– του συστήματος επαγγελματικού προσανατολισμού του κράτους.

Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η οποία μετά την κρίση διαπιστώνουμε κάθε τρεις και λίγο, ότι ήταν έωλη και ρηχή στηριγμένη μόνο σε κρατικές παροχές και διευκολύνσεις με δανεικά, είχε ως συνακόλουθη συνέπεια και την εμπέδωση του στερεότυπου της επιδιωκόμενης αδιάκοπης κοινωνικής ανέλιξης μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος και της απόκτησης ολοένα και περισσότερων πανεπιστημιακών τίτλων και πτυχίων. Η επίπλαστες συνθήκες ευμάρειας δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για μαζική πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ευκολία για σπουδές στο εξωτερικό, την επέκταση των σχολών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τον πολλαπλασιασμό τμημάτων και εξειδικεύσεων σε αντικείμενα ελάχιστης ή ανύπαρκτης προστιθέμενης αξίας, γεγονός που εκ των πραγμάτων οδήγησε στη δημιουργία στρατιών νέων ανθρώπων με αυξημένα προσόντα, που η αγορά εργασίας ήταν αδύνατον ν’ απορροφήσει.

Την ίδια στιγμή όμως, επαγγέλματα κι εξειδικεύσεις κοπιώδεις κι επίπονες εξαφανίζονταν ή εγκαταλείπονταν, αλλά επειδή πολλές απ’ αυτές ήταν αναγκαίες κι απαραίτητες, πέρασαν σε «ξένα» χέρια. Οι αγροτικές καλλιέργειες, ο πρωτογενής τομέας εγκαταλείφθηκε από τους νέους, μαράζωσε. Οι οικοδομές και τα συνεργεία πλημμύρισαν από «σπαστά» Ελληνικά. Η φροντίδα της τρίτης ηλικίας, αλλά και των σπιτιών, παραδόθηκε στις Φιλιππινέζες και τις Ουκρανές, νοσοκόμες, οικονόμους και οικιακές βοηθούς.

Η εκρηκτική κοινωνική ανάπτυξη παρέσυρε στη δίνη της όλα τα επαγγέλματα και τις εξειδικεύσεις που δεν αξιολογούνταν από το σύστημα κοινωνικής ανέλιξης ως σημαίνοντα και σπουδαία, που δεν κατέτασσαν τον φορέα τους στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και στις παρυφές –αν όχι στην κορυφή– της κοινωνικής πυραμίδας. Η μεσαία τάξη και τα μεσαία στρώματα έτρεφαν τη βάσιμη –ελέω δικομματισμού– πεποίθηση ότι μέσα από τα πτυχία και τα τυπικά προσόντα περνάει η οδός για την επαγγελματική εξασφάλιση των παιδιών της και την τακτοποίησή τους σε κάποια θέση στο δημόσιο. Πλήρωναν χρυσάφι τη «δωρεάν» παιδεία για χρόνια και χρόνια κι ακούμπαγαν όλες τους τις ελπίδες για την ευτυχία των παιδιών τους σ’ αυτή την επένδυση.

Τα χρόνια πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, όσο οι κυβερνήσεις είχαν το περιθώριο να διορίζουν αδιάκοπα στο κράτος κι όσο ήταν εύκολη η αυταπασχόληση ή η πρόσληψη στον ιδιωτικό λεγόμενο τομέα με κάποια άνεση, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ανεργία ήταν ελεγχόμενη ή εν πάση περιπτώσει «κρυβόταν», δεν ήταν τόσο πιεστική. Στις μέρες μας όμως, που οι προηγούμενες δυνατότητες εξέλειπαν, η ανεργία εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα ύψη. Αίφνης η κοινωνία μας διαπίστωσε ότι η αγορά εργασίας, που ήδη έχει συρρικνωθεί, αδυνατεί ν’ απορροφήσει όλο αυτό το πλούσιο σε γνώσεις και βιογραφικά νεαρό ανθρώπινο δυναμικό. Αδυνατεί να καλύψει ανάγκες σε γνώσεις που ούτως ή άλλως δεν της ήταν απαραίτητες. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο «θησαυρός» κι οι «επενδύσεις» έγιναν άνθρακες. Ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει η κοινωνία μας, τα νιάτα της, με τις σύγχρονες γνώσεις και τις δεξιότητες, με τον ενθουσιασμό και τη διάθεση, μένει στ’ αζήτητα και μαραζώνει ή παίρνει τη φρεσκάδα και τις γνώσεις του κι ανοίγει γι’ αλλού τα φτερά του.

Ενόψει του προβλήματος, επείγουν βιώσιμες λύσεις. Ίσως το δυσκολότερο εγχείρημα. Η αναδιάταξη κι ο επαναπροσδιορισμός της παραγωγικής βάσης και των αξόνων οικονομικής ανάπτυξης της χώρας δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Η αλλαγή των δεδομένων δεν χρειάζεται μόνο χρόνο, απαιτεί κυρίως σχέδιο και στόχευση συγκεκριμένων προτεραιοτήτων. Κρίσιμη παράμετρος στο εγχείρημα είναι η κρατούσα νοοτροπία. Το ίδιο σημαντική όμως είναι κι η πολιτική συγκυρία, οι προϋποθέσεις για ευρύτερες συναινέσεις και συνεργασίες. Τώρα που σταθεροποιείται το τοπίο ως προς το μέλλον της χώρας, αδήριτη προβάλει η ανάγκη το θέμα ενός συνολικού σχεδιασμού αναγκών και προτεραιοτήτων. Τα πράγματα δεν μπορεί να μένουν άλλο ούτε στην τύχη τους, ούτε στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τις δεκαετίες πριν την κρίση.

Βλέπω αυτές τις μέρες σε διάφορα σημεία της πόλης ολιγάριθμα συνεργεία να περιποιούνται τις πρασιές και τους δημόσιους χώρους. Προφανώς πρόκειται για συμβασιούχους που με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διορίστηκαν με σύμβαση στο Δήμο –όπως και σε άλλους Δήμους και Περιφέρειες– για να καλύψουν πρόσκαιρα κάποιες «εποχιακές» ανάγκες. Προεκλογικές εγώ θα το έλεγα. Με μπαλώματα όμως δεν επουλώνεται η τεράστια τρύπα στο δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Το δικαίωμα για εργασία δεν είναι ούτε πρόσκαιρο ούτε εποχιακό. Οι Δήμοι μπορούν ν’ αναπτύξουν δράσεις, η οποίες αντί να στοιβάζουν ανθρώπους σε γραφεία και διαδρόμους ή αντί να ξαμολάνε προεκλογικά συμβασιούχους για να περιποιηθούν παρτέρια και πρασιές, να συμβάλλουν στον περιορισμό του φαινομένου της ανεργίας. Όχι όμως αποσπασματικά, όχι καιροσκοπικά κι αναξιοπρεπώς. Μαζί με τη χώρα θα πρέπει κι η τοπική αυτοδιοίκηση να βρει μιαν άλλη περπατησιά και βηματισμό, τον οποίο να συντονίσει με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες.

Αφετηρία στο σχεδιασμό για την αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας, είναι ο σεβασμός στην αξία του ανθρώπου και στο δικαίωμά του για εργασία. «H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος», που οφείλει να μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όχι επειδή το γράφει το Σύνταγμα, αλλά επειδή μόνο μέσω της εξασφάλισης συνθηκών πλήρους απασχόλησης θα εμπεδωθεί και πάλι το αίσθημα σταθερότητας κι ασφάλειας στην κοινωνία και τους πολίτες, αλλά θα δοθεί κι η ευκαιρία στους νέους να μπορούν να δημιουργούν και να προκόβουν στον τόπο που γεννήθηκαν.

Σ’ αυτές τις εκλογές πρέπει να κοιτάμε προς την Ευρώπη, αλλά να ‘χουμε το βλέμμα και την προσοχή μας στραμμένα προς την Ελλάδα, όχι με εσωστρέφεια κι επαρχιωτισμό, αλλά για να μπορέσουμε να διακρίνουμε μέσα στη σύγχυση και τον κουρνιαχτό, ποιες δυνάμεις σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο αποφεύγουν να πλειοδοτήσουν σε μεγαλοστομίες κι υποσχέσεις, ποιοι δεν μπαίνουν στον πειρασμό να χτυπήσουν συμπονετικά τον άνεργο στην πλάτη, αλλά δείχνουν έμπρακτα ότι μπορούν και θέλουν να «βάλουν πλάτη» να επισπευσθεί η λύση του προβλήματος της ανεργίας με τη συμβολή τους στην υπόθεση ανάπτυξης της χώρας, με οργάνωση, σχέδιο και ενότητα.

Στο Χαλάνδρι ο συνδυασμός αυτός αποτελεί πλέον πραγματικότητα. «Μια πόλη για να ζεις–ΧΑΛΑΝΔΡΙ–Η πόλη μας» με υποψήφιο δήμαρχο τον Γιώργο Θωμά. Δεν υπόσχεται, εργάζεται. Συνεργάζεται. 

ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ: 'Ενα αποτέλεσμα διόλου "φιλικό"

Ο συνδυασμός «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη» με επικεφαλής τον Στάθη Ανδρεόπουλο, είναι τελικά ο μεγάλος χαμένος των Δημοτικών εκλογών (8.671 ψήφοι – ποσοστό 46%) στο Δήμο Χαλανδρίου. Αντίθετα, ο Γιώργος Κουράσης και το «Χαλάνδρι σε Δράση» κατόρθωσαν στο δεύτερο γύρο να κερδίσουν την ψήφο 10.180 δημοτών (ποσοστό 54%) και να κόψουν πρώτοι το νήμα κερδίζοντας ταυτόχρονα και τη Δημαρχία.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι από μια δεξαμενή 10.800 ψηφοφόρων, που την πρώτη Κυριακή ψήφισαν τους τέσσερεις συνδυασμούς που αποκλείστηκαν (Καρατζά – ΚΚΕ, Παττακός - ανεξάρτητος ΠΑΣΟΚ, Αντίσταση – ΣΥΝ, Οικολόγοι κ.λπ., Πανταζής - ανεξάρτητος ΠΑΣΟΚ), ο συνδυασμός «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη» κατόρθωσε να αποσπάσει μόνον 2.500 ψήφους (το ¼ περίπου). Ενώ, ο αντίπαλος συνδυασμός «Χαλάνδρι σε Δράση», που πλειοψήφισε την πρώτη Κυριακή, κατόρθωσε μετά βίας τη δεύτερη Κυριακή ν’ αυξήσει τη δύναμή του κατά 780 ψήφους (ουσιαστικά διατήρησε τις δυνάμεις του).
Ο μεγάλος πρωταγωνιστής, όπως σε όλη την Ελλάδα, και στο δεύτερο γύρο ήταν η μεγάλη αποχή (6.814 ψηφοφόροι ή ποσοστό 56,5%), που σε συνδυασμό με τα 2.765 άκυρα/λευκά (ποσοστό 10,5%), συνθέτουν το παζλ των αριθμητικών δεδομένων του εκλογικού αποτελέσματος για τον Δήμο Χαλανδρίου.
Στο πολιτικό επίπεδο, η ήττα του συνδυασμού «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη», που υποστηρίχτηκε επισήμως από το ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώνει την αντίληψη που έχει παγιωθεί στην τοπική κοινωνία, ότι ο νεαρός υποψήφιος δήμαρχος, παρά την ευχέρεια λόγου και την καλή του διάθεση, δεν είχε διεισδυτικότητα στο εκλογικό σώμα και δεν συσπείρωνε τους ψηφοφόρους, όχι μόνο των συγγενών πολιτικά χώρων, αλλά ούτε του ίδιου του κομματικού χώρου που τον στηρίζει. Το αποτέλεσμα πάντως, δεν κρίθηκε ουσιαστικά στις δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις των εκλογών που πέρασαν, ούτε επηρεάστηκε αποφασιστικά από την ύπαρξη των δύο ανταρτών. Η εκλογική τύχη του συνδυασμού «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη» είχε κριθεί στη διάρκεια της τετραετίας, ενδεχομένως και πριν απ’ αυτή.
Έτσι, ενώ η τετραετία που πέρασε σημαδευόταν από πολυάριθμες αποσπασματικές αποφάσεις της Δημοτικής Αρχής, που επιβάρυναν δυσβάσταχτα το δημοτικό ταμείο δίχως να προσφέρουν ουσιαστικές λύσεις στα χρονίζοντα προβλήματα του Δήμου (κυκλοφοριακό, σχέδιο πόλης, οικιστική ανάπτυξη, περιορισμός ελεύθερων χώρων, περιβάλλον, χώροι αναψυχής κ.λπ.), η επικοινωνιακή αδυναμία της παράταξης «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη», δεν επέτρεψε ν’ αναδειχθούν και να καταστούν κυρίαρχα ως ζωτικής σημασίας προβλήματα για την αλλοίωση του προαστιακού χαρακτήρα και της φυσιογνωμίας της περιοχής. Σε καμιά περίπτωση δεν έφτασαν στις γειτονιές και τα καφενεία του Χαλανδρίου τα θέματα π.χ. των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, του Carrefour, του σχεδίου πόλης. Ούτε, από την άλλη πλευρά, η λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση, που δημιουργούσαν οι αποφάσεις της διοίκησης του Δήμου (π.χ. εφαρμογή κυκλοφοριακής μελέτης σε διάφορες περιοχές, ποδηλατόδρομοι κ.λπ.) αξιοποιήθηκαν και κεφαλαιοποιήθηκαν, με τρόπο που να δημιουργηθεί δυναμική καταψήφισης τελικά του συνδυασμού της πλειοψηφίας του πρώην Δημάρχου Γρηγόρη Ζαφειρόπουλου (εκλέχτηκε περιφερειακός σύμβουλος με τον Βασίλη Κικίλια) στις δημοτικές εκλογές.
Σπουδαίο ήταν και το ζήτημα των συμμαχιών, εφόσον παραδοσιακά το Χαλάνδρι την περίοδο μετά το 1978, διοικήθηκε από προοδευτικές πλειοψηφίες (Πέρκιζας – Παττακός), που σχηματίζονταν στο δεύτερο γύρο μετά από συμμαχίες και συνεργασίες των δημοτικών παρατάξεων και των πολιτικών δυνάμεων. Για συμμαχίες στην περίπτωση του συνδυασμού «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη» ούτε συζήτηση. Ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2006, είχαν γκρεμιστεί τα τείχη, όχι μόνο με τον χώρο της παραδοσιακής αριστεράς (ΚΚΕ) και των άλλων παρατάξεων της ευρύτερης αριστεράς, αλλά και με στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ, που –ο καθένας για τους δικούς του λόγους– διαχώρισαν λιγότερο ή περισσότερο διακριτικά τη θέση τους.
Έτσι ο Στάθης Ανδρεόπουλος κι η δημοτική του ομάδα, βρέθηκαν τελικά ν’ αντιπολιτεύονται επί τέσσερα χρόνια μόνοι μέσα στους τέσσερεις τοίχους της αίθουσας συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου και στα όργανα του Δήμου κι αυτό ενίοτε χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι διαπληκτισμοί και τα νταϊλίκια κατά τη διάρκεια των συμβουλίων, επιβεβαίωναν απλώς την αδυναμία ν’ αρθρωθεί με αποτελεσματικότητα πειστικός και πιεστικός αντιπολιτευτικός λόγος.
Η απομόνωση κι η πολιτική μοναξιά, δεν περιορίστηκαν μόνο στο παραταξιακό επίπεδο και μέσα στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, αλλά ήταν εμφανής στις γειτονιές και τα διαμερίσματα του Δήμου. Η αδυναμία δημιουργίας επικοινωνιακής δυναμικής ακολουθούσε τον συνδυασμό σε κάθε του βήμα. Η ανυπαρξία έντυπου ή ηλεκτρονικού μέσου επικοινωνίας ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού, ενώ η ισχνή παρουσία και παρέμβαση των δημοτικών συμβούλων του συνδυασμού στα τοπικά δρώμενα κι εκδηλώσεις ήταν περισσότερο από κραυγαλέα. Τελικά, όλο αυτό το υποτονικό πολιτικά και κοινωνικά κλίμα εκφράστηκε και με την ηχηρή αποχή ή με τη συμμετοχή σε άλλους συνδυασμούς, στελεχών από το ψηφοδέλτιο που παρουσιάστηκε, γεγονός που επιχειρήθηκε να προβληθεί –χωρίς να πείσει– ως «ανανέωση». Το «χρίσμα» της τελευταίας στιγμής δεν ανέστρεψε θεαματικά την προδιαγεγραμμένη πορεία.
Φτάνοντας στις δημοτικές εκλογές ο Στάθης Ανδρεόπουλος κι ο συνδυασμός «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη», είχαν απέναντί τους, όχι μόνο τον Γιώργο Κουράση, που με το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας φάνταζε έτοιμος διάδοχος της δημοτικής παράταξης του Γρηγόρη Ζαφειρόπουλου, όχι μόνο τους αντάρτες του ΠΑΣΟΚ και τους άλλους δύο αριστερούς συνδυασμούς, αλλά προπαντός τη δυσπιστία και την επιφυλακτικότητα των δημοτών του Χαλανδρίου για το πόσο θα μπορούσε να χειριστεί αυτός κι ο συνδυασμός του τα δημοτικά θέματα με αξιοπιστία κι αποτελεσματικότητα. Εδώ κρίθηκε και ουσιαστικά το αποτέλεσμα, το άνοιγμα της κάλπης απλώς το επιβεβαίωσε και τυπικά.
Κοιτώντας μπροστά, θα λέγαμε ότι οι εκλογές του Μαΐου του 2014 δεν είναι τόσο μακριά, όχι τουλάχιστον τόσο μακριά, όσο φαντάζει το να βρεθεί από τις προοδευτικές και άλλες δυνάμεις που υπάρχουν, μια αξιόπιστη εκδοχή, που να κατορθώσει να διεκδικήσει τον Δήμο με αξιώσεις…

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Το μη χείρον βέλτιστον

Μια από τις αναμετρήσεις του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών, που αναμένεται να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πραγματοποιείται την προσεχή Κυριακή στο Δήμο Χαλανδρίου. Αναμετρώνται ο συνδυασμός «Χαλάνδρι σε Δράση» με υποψήφιο Δήμαρχο τον Γιώργο Κουράση, που συγκέντρωσε την πρώτη Κυριακή ποσοστό ψήφων 35,69% και ο συνδυασμός «Χαλάνδρι Φιλική Πόλη» με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Στάθη Ανδρεόπουλο, που συγκέντρωσε το 23,37% των ψήφων.

Η κατακόρυφη πτώση κατά 10 περίπου ποσοστιαίες μονάδες, που συγκέντρωσε ο πλειοψηφών συνδυασμός, που υποστηρίζεται από τη Νέα Δημοκρατία, σε σύγκριση με εκείνων του απερχόμενου Δημάρχου Γρηγόρη Ζαφειρόπουλου, που στις προηγούμενες εκλογές του είχε επιτρέψει να επικρατήσει από τον πρώτο γύρο, δίνουν το δικαίωμα στον Στάθη Ανδρεόπουλο, που υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, να ελπίζει, ότι οι πιθανότητες ο Δήμος «ν’ αλλάξει χέρια», για πρώτη φορά μετά το 1992, είναι πολλές. Στο γεγονός αυτό συνηγορεί και το συνολικό ποσοστό που συγκέντρωσαν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, που ανέρχεται στο 40,95% κι ότι μεταξύ τους βρίσκονται δύο συνδυασμοί «ομογάλακτων» υποψηφίων (του Κώστα Παττακού και του Νίκου Πανταζή), που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και συγκέντρωσαν το 15,13%.

Αν ζούσαμε στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, τα δεδομένα θα ήταν ξεκάθαρα κι ο Στάθης Ανδρεόπουλος θα μπορούσε βάσιμα να πιστεύει, ότι δικαιούται να προβάρει το κοστούμι του Δημάρχου. Τότε ο υπολογισμός των ποσοστών του δεύτερου γύρου απαιτούσε μόνο μια πρόσθεση, γεγονός που, αναγόμενο στις σημερινές συνθήκες, θα σήμαινε 23,37+40,95=64,32… Οπότε… Καληνύχτα σας κύριε Κουράση.

Δυστυχώς –ή ευτυχώς κατ’ άλλους– τα πράγματα στο Χαλάνδρι, όπως και σ’ όλη τη χώρα, όσον αφορά την εξαγωγή ασφαλών προβλέψεων για το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, έχουν καταστεί πολύ περίπλοκα και σύνθετα. Ο κομματικός ανταγωνισμός κι οι έριδες στην κεντρική πολιτική σκηνή μεταφέρθηκαν σταδιακά και πλήγωσαν ανεπανόρθωτα το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι τοπικές εκλογές έχασαν το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό τους και μετατράπηκαν τετραετία με την τετραετία σε πεδία αχαλίνωτου κομματισμού, αλλά και σύμπηξης ποικιλώνυμων σκοπιμοτήτων και ιδιοτελών συμφερόντων.
Με τον τρόπο αυτό, η ευθύγραμμη σχέση υποψηφίων και ψηφοφόρων, που καθοριζόταν εν πολλοίς μόνο από την ιδεολογική ή κομματική ταυτότητα, δηλητηριάστηκε και στρεβλώθηκε βάναυσα από κατευθυνόμενες συμπεριφορές, που δεν στόχευαν απλώς από την πλευρά των ηττημένων στην μη εκλογή του παραταξιακού αντιπάλου, αλλά στην με κάθε τρόπο παρεμπόδιση της εκλογής οποιουδήποτε αντιπάλου στοχοποιούνταν σε προσωπικό ή παραταξιακό επίπεδο ανεξάρτητα από ιδεολογική ή κομματική συγγένεια ή υποστήριξη.
Δεν είναι τυχαίο, ότι παρακμιακά φαινόμενα του πολιτικού συστήματος εμφανίζονται στις πιο πρόσφατες εκλογές, με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση πολλές φορές, σε τοπικό επίπεδο. Ούτε, επίσης, ότι η έννοια του καταλληλότερου για τις τοπικές υποθέσεις έχει ξεπεραστεί από την επικράτηση του κριτήριου της αρνητικής ψήφου. Όχι ο καλύτερος, αλλά ο οποιοσδήποτε συγκυριακός σύμμαχος.
Ένα μεγάλο μέρος της αποχής από τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, δεν σχετίζεται μόνο με την έκφραση δυσαρέσκειας, αποστροφής, ανοχής ή οποιαδήποτε άλλης συμπεριφοράς και στάσης απέναντι στην κρίση και τις συνέπειές της, ούτε στην απαξίωση μόνο των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος, αλλά αφορά και τους θεματοφύλακες της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μέρος του ίδιου συστήματος είναι οι Δήμαρχοι κι οι άλλοι τοπικοί άρχοντες, που αναπαράγουν –παρά τις φωτεινές εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα– για δεκαετίες συμπτώματα και εκφάνσεις παρακμής και διαφθοράς.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα στο Χαλάνδρι, όπως και σ’ όλη την Ελλάδα, αυτή την Κυριακή δεν αναμένω να κερδίσουν οι καλύτεροι, οι καταλληλότεροι, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο Καλλικράτης –καλά, αυτός έχει πάθει μεγάλη ζημιά, η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση, το «μνημόνιο» ή το «αντιμνημόνιο». Θα κερδίσει εκείνος που θα πάρει τις περισσότερες ψήφους και τις περισσότερες ψήφους τις κερδίζει κατά κανόνα αυτός που θα κατορθώσει να επιβάλει την εκλογή του στην τοπική κοινωνία όχι κατ’ ανάγκη σαν απαραίτητη και χρήσιμη, αλλά απλώς ως αναγκαίο κακό…

ΛΑΪΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ: Υποψήφιοι με το κιλό

Ο δρόμος προς τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές είναι ακόμα στο ξεκίνημά του, αλλά οι δρόμοι στους οποίους λειτουργούν λαϊκές αγορές άρχισαν ήδη να γνωρίζουν μεγάλες δόξες από τις επισκέψεις και τις περαντζάδες των υποψηφίων.
Άλλοι με «καρφιτσωμένο» στο πέτο το κομματικό χρίσμα κι άλλοι ως «αντάρτες» ή «ανεξάρτητοι» μοιράζουν χειραψίες και έντυπα, σκορπίζουν αφειδώς χαμόγελα και υποσχέσεις, στήνουν πάγκους και διαλαλούν δεξιά κι αριστερά τα οράματα και τις προθέσεις τους συναγωνιζόμενοι σε προσφορές ακόμα και τους εμπόρους ή τους παραγωγούς.
Με τον τρόπο αυτό οι λαϊκές αγορές αναδεικνύονται σε προνομιακό χώρο των υποψηφίων κάθε προεκλογική περίοδο, εφόσον εκεί, ανάμεσα σε μπάμιες, πατάτες κι αγκινάρες, μπορούν να βρουν σε λίγες μόλις ώρες πολυάριθμους συμπολίτες τους, που βγαίνουν για τα ψώνια τους.
Στην παρούσα συγκυρία, τόσο ως προς την οικονομική κατάσταση, όσο και γενικότερα τις πολιτικές εξελίξεις, αυτού του είδους οι επισκέψεις, όπως κι η εκλογική διαδικασία στο σύνολό της, αποχτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και απαιτούν προσεχτικότερη από άλλες εκλογές ρητορεία και παρουσίαση. Μετά μάλιστα και την προσπάθεια «πόλωσης» των κοινοβουλευτικών κομμάτων γύρω από τη στήριξη (ΠΑΣΟΚ) ή όχι του μνημονίου (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ), έχει ενδιαφέρον αν κι οι πολίτες θ’ ακολουθήσουν τις κομματικές «γραμμές» ή θα κινηθούν, με την ευκαιρία μάλιστα και της πρώτης εφαρμογής του «Καλλικράτη» και τη δημιουργία των νέων Δήμων, με περισσότερο αυτοδιοικητικά ή τοπικά κριτήρια.
Στον Δήμο μας, το Χαλάνδρι, πηγαίνουμε προς τις εκλογές με «υπηρεσιακό» δήμαρχο, εφόσον ο Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος του Επαμμ., έκανε το άλμα προς τη θέση του αντιπεριφερειάρχη Βόρειας Αττικής στο πλευρό του Βασίλη Κικίλια, επίσημου αναδυόμενου πολιτικού κι εκλεκτού της Νέας Δημοκρατίας. Πίσω του άφησε τον Γιώργο Κουράση –μέχρι τώρα πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου– να διεκδικεί από τη θέση του υποψήφιου δημάρχου πλέον την ψήφο των συνδημοτών. Πηγαίνει προς τον δεύτερο γύρο με την άνεση που του εξασφαλίζει η διοίκηση του Δήμου, αν και υπολείπεται κατά πολύ του επικοινωνιακού προκατόχου του, όχι μόνο σε αναγνωρισιμότητα, αλλά και σε παραταξιακή δυναμική.
Στο χώρο του ΠΑΣΟΚ τα πράγματα για μια ακόμα φορά –τι παράξενο για το Χαλάνδρι!– είναι πολύ μπερδεμένα. Η επί μήνες κυοφορούμενη, αλλά δύστοκη κομματική στήριξη, εξακολουθεί και μετά την «καισαρική τομή» και την απόδοση του χρίσματος προς το εκλεκτό –για τους παροικούντες την Ιπποκράτους– τέκνο, που ακούει στο όνομα Στάθης Ανδρεόπουλος, να προκαλεί οδύνες και πόνους. Γιατί; Γιατί σ’ αυτές τις εκλογές, εκτός από τον Νίκο Πανταζή, που είναι δημοτικός σύμβουλός και διεκδικεί ως υποψήφιος Δήμαρχος για δεύτερη συνεχόμενη φορά την ψήφο των Χαλανδραίων γι’ αυτό το αξίωμα, κατέρχεται πλησίστιος κι ύστερα από οχταετή αποχή από το προσκήνιο και ο επί δωδεκαετία (1992 – 2002) δήμαρχος Χαλανδρίου Κώστας Παττακός. Είναι προφανές, ότι η ενδοπαραταξιακή μάχη για το ποιος απ’ τους τρεις θα κατορθώσει να περάσει στον δεύτερο γύρο, αντλώντας το μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίττα» του 36%, θα έχει πολλές πράξεις και ασφαλώς προσδίδει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές, αφού η Δευτέρα 8 Νοεμβρίου φαντάζει ήδη τόσο κοντά...
Από ‘κει και πέρα. Η Λούλα Καρατζά –γιατί περί αυτού πρόκειται όταν μιλάμε για το ΚΚΕ στο Χαλάνδρι!– συσπειρώνει και πάλι τις δυνάμεις του χώρου της, αλλά και της ευρύτερης αριστεράς κι είναι έτοιμη να διευρύνει την εμβέλειά της και ν’ αυξήσει την εκλογική της δύναμη, στηριγμένη τόσο στην συνεπή αντιπολιτευτική της τακτική των προηγούμενων χρόνων, αλλά και στο γενικότερο πολιτικό κλίμα, που επηρεάζει τα λαϊκά στρώματα.
Ανάλογα κινείται κι η «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» με επικεφαλής τον Σίμο Ρούσσο, παράταξη που γεννήθηκε από την εκλογική συνεργασία των δημοτικών παρατάξεων «Πολίτες του Χαλανδρίου» και «αντίΣΤαΣΗ στο Χαλάνδρι», οι οποίο βασίζονται στην πεποίθηση, ότι η «κινηματική παρέμβαση στην τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί μέρος του αγώνα για βελτίωση της ζωής των πολιτών και μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων προς όφελος των εργαζομένων και των κατοίκων της πόλης μας». Στο πλευρό τους και οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Ο δρόμος προς την 7η Νοεμβρίου μετρά ακόμα τριάντα περίπου μέρες. Η Σαρανταπόρου, η Ακακιών, η Παρνασσού, η Γυφτοπούλου κι οι άλλοι δρόμοι των λαϊκών αγορών, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, αναμένεται ν’ αναστενάξουν από τις περαντζάδες και τις παράτες των υποψηφίων.
Προς το παρόν, εκείνοι που εξακολουθούν ν’ αναστενάζουν σε καθημερινή βάση –όχι μόνο επισκεπτόμενοι τις λαϊκές– αλλά και χωρίς να συμμερίζονται την προεκλογική πρεμούρα των υποψηφίων, είναι οι δημότες, που πληρώνουν αδιακρίτως τα σκληρά οικονομικά μέτρα, δίχως να έχουν να περιμένουν από κανέναν δήμαρχο ή περιφερειάρχη να μπορεί να τους προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, έστω κι αν με πείσμα κάποιοι απ’ αυτούς καυχιούνται, ότι –εφόσον εκλεγούν– δεν πρόκειται να επιτρέψουν στα όρια της περιφέρειάς τους να πατήσουν το πόδι τους οι ελεγκτές κι οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ.
Σωθήκαμε! Κόκκινες καλές ντομάτες τρεις δεκάρες η οκά!...

Φωτο: http://el.science.wikia.com/wiki/Λαϊκές

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ 4ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Ο χώρος είναι δεντροφυτεμένος με ευκαλύπτους, φοίνικες και πεύκα κι είναι απερίφραχτος. Από ‘κει διέρχονται καθημερινά εκατοντάδες μαθητές και σπουδαστές, αλλά και πολυάριθμοι πολίτες, εφόσον εκτός από τους κατοίκους της περιοχής, κατά τους χειμερινούς μήνες λειτουργεί σε παρακείμενο δρόμο και λαϊκή αγορά. Ο λόγος για το «αλσύλλιο» που βρίσκεται δίπλα στο 4^ο Γυμνάσιο Χαλανδρίου, μεταξύ των οδών Παρνασσού, Ιωαννίνων και Κιθαιρώνος, εκεί όπου στεγάζεται μετά το μεσημέρι και το Δημόσιο Ι.Ε.Κ. Χαλανδρίου.

Στην περιοχή της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου, που αναπτύχθηκε ραγδαία τις δύο τελευταίες δεκαετίες και που δέχεται ταυτόχρονα τις επιπτώσεις και τις συνέπειες από τη δημιουργία σπουδαίων κυκλοφοριακών υποδομών του λεκανοπεδίου της Αθήνας, όπως είναι η Αττική Οδός και το μετρό, η ύπαρξη ελεύθερων χώρων πρασίνου, αποτελεί όχι μόνο ευτύχημα, αλλά ευλογία. Εφόσον μάλιστα οι χώροι αυτοί έχουν δεσμευτεί για ενδεχόμενη επέκταση σχολικών μονάδων και ως εκ τούτου γειτνιάζουν με σχολεία, η αξιοποίησή τους είναι περισσότερο από αναγκαία, είναι επιτακτική.

Δυστυχώς, η λέξη εγκατάλειψη ίσως είναι λίγη για να περιγράψει με ακρίβεια την εικόνα που παρουσιάζει αυτός ο δημόσιος χώρος πρασίνου. Η αδιαφορία τον έχει μετατρέψει σε σκουπιδότοπο και χώρο ικανοποίησης των αναγκών οικόσιτων τετράποδων. Ο φωτισμός είναι ανύπαρκτος, ενώ οι κάδοι των σκουπιδιών και τα αντικείμενα που εγκαταλείπονται ως άχρηστα συμπληρώνουν το σκηνικό της υποβάθμισης.

Ασφαλώς οι αρμόδιοι φορείς του Δήμου έχουν την κύρια ευθύνη για την εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος, εφόσον είναι υπεύθυνοι για τη συντήρηση και καθαριότητα του χώρου. Πέρα απ’ αυτό όμως, θα πρέπει κι οι περίοικοι ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους και πρώτοι απ’ όλους οι διευθυντές κι οι διδάσκοντες στο Γυμνάσιο πρέπει να ηγηθούν της προσπάθειας ανάπλασης, φροντίδας και προστασίας του χώρου. Εκείνοι πρώτοι θα πρέπει να κινητοποιήσουν τους μαθητές σε συστράτευση για να αποκτήσει ο χώρος την όψη που του ταιριάζει, προσπελάσιμος, καταπράσινος, περιποιημένος και καθαρός.

Με τον τρόπο αυτό οι νεαροί μαθητές θ’ αντιληφθούν όχι μόνο τι μπορεί ν’ αφορά η προστασία του περιβάλλοντος, αλλά και ν’ αποχτήσουν την αναγκαία κοινωνική υπευθυνότητα και αλληλοϋποστήριξη για θέματα που θα τους απασχολήσουν ως αυριανούς πολίτες. Εκεί θα κριθεί κι η επιχειρησιακή ετοιμότητα, αλλά και βούληση, των υπευθύνων του Δήμου, ώστε να καλύψουν την πρωτοβουλία με την αναγκαία τεχνική ή άλλη υποστήριξη και γνώσεις. Εκεί θα κριθεί κι η στάση των περιοίκων, της «γειτονιάς», να περιφρουρήσει με τη σειρά της –αν όχι να συνδράμει με κάθε μέσο– τους μαθητές, τουλάχιστον στη μέριμνα για την καθαριότητα του χώρου.

Δεν ξέρω πόσο ρεαλιστική ή εφικτή μπορεί να ακούγεται η σκέψη. Έχουμε μάθει ως κοινωνία διαρκώς να γκρινιάζουμε, να τα ζητάμε όλα από το κράτος και τους φορείς και να μας φταίνε συνέχεια οι άλλοι. Εκτιμώ όμως, ότι είναι πιο εύκολο να πετυχαίνουμε την κοινωνική ανάπτυξη, μαθαίνοντας να στοχεύουμε στα μικρά και καθημερινά προβλήματα, που η συνήθεια μας κάνει να τα προσπερνάμε αδιάφορα, παρά να οραματιζόμαστε μόνο μεγαλεπήβολους στόχους, που η ματαίωσή τους οδηγεί τις περισσότερες φορές στην απογοήτευση και την απάθεια. Έτσι πιστεύω, ότι είναι περισσότερο πιθανό, το παιδί που φροντίζει έναν χώρο, να σκεφτεί πριν πετάξει εκεί το χαρτί από το κρουασάν, αλλά κι ο κάτοικος που βγάζει το σκυλί του βόλτα, να προνοήσει έγκαιρα για τις σωματικές ανάγκες του ζώου.

Ο χώρος αυτός, ίσως, είναι μια ευκαιρία για όλους...

Η ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΛΟΥΡΙΔΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

Μετά την πρόσφατη –τύποις πιλοτική– παραχώρηση κυκλοφορίας και των ταξί στη λεωφορειολωρίδα της οδού Μεταμορφώσεως στο Χαλάνδρι, εξαφανίστηκε και το τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρότητας της κυκλοφοριακής μελέτης «Νέλα» και της Δημοτικής Αρχής του Χαλανδρίου, που, παρά τις επιφυλάξεις και τις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, την επέβαλε.

Μόνον ο Δήμαρχος κ. Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος κι η παράταξή του, επιμένουν να ταλαιπωρούν με τις επιπόλαιες κι ατεκμηρίωτες κυκλοφοριακές μελέτες κι επιλογές τους τους κατοίκους της περιοχής της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου, αδιαφορώντας για τους κινδύνους, που καθημερινά δημιουργούνται τόσο από την αναποτελεσματική σηματοδότηση, όσο κι από την αδυναμία επιβολής των ρυθμίσεων έστω και με την αυστηρή αστυνόμευση για την τήρηση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας από τους διερχόμενους οδηγούς.

Οι άστοχες κι αναποτελεσματικές αποφάσεις της Δημοτικής Αρχής του κ. Γρηγόρη Ζαφειρόπουλου, όπως έχουμε επισημάνει και σε προηγούμενες αναρτήσεις, συμβάλουν στην πλήρη υποβάθμιση της άλλοτε πανέμορφης αυτής εξοχικής περιοχής του Χαλανδρίου. Τη διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνουν σε καθημερινή βάση:

-->

Η κατακόρυφη αύξηση της επικινδυνότητας της οδού Μεταμορφώσεως και των παρόδων της, από τις διαρκείς κι ανεξέλεγκτες παραβιάσεις της οδικής σήμανσης και της καταστρατήγησης των μονοδρομήσεων (παράνομες προσπεράσεις, μεγάλες ταχύτητες, αντίθετη κίνηση κ.λπ.).

H αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων με τραυματισμούς και σοβαρές υλικές ζημιές.

Η επί χρόνια ασύδοτη κυκλοφορία των αυτοκινήτων Σχολών Οδηγών κι οι εξετάσεις των υποψηφίων οδηγών στους δρόμους της περιοχής, που επιτείνουν το κυκλοφοριακό χάος κι αναστατώνουν την ομαλή ροή της κυκλοφορίας.

Η ολοσχερής καταστροφή του οδοστρώματος σε πολλά σημεία του οδικού άξονα, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε επικίνδυνες παγίδες για τους διερχόμενους οδηγούς και κυρίως μοτοσικλετιστές.

Η κατάληψη των πεζοδρομίων από παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που αναγκάζουν τους πεζούς να κινούνται πάνω στον επικίνδυνο δρόμο.

Η εμπλοκή που δημιουργούν κάθε πρωί τα αυτοκίνητα τροφοδοσίας του σούπερ μάρκετ της περιοχής, γεγονός που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τους διερχόμενους πεζούς και μαθητές των παρακείμενων σχολείων, αλλά και για τους οδηγούς των οχημάτων που διέρχονται από το σημείο.

Οι ευθύνες των δημοτικών παραγόντων είναι τεράστιες και είναι καιρός να τις αντιληφθούν και να τις αντιμετωπίσουν. Θα είναι κρίμα να θρηνήσουμε το χαμό και ανθρώπινης ζωής, για ν’ αναγκαστούν ν’ ασχοληθούν οι αρμόδιοι του Δήμου με τα προβλήματα και τις ανάγκες της περιοχής.

ΓΡΑΜΜΗ 4 ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Φωτο: panos.th.1

Μοναδικό ρεκόρ διεκδικεί το Χαλάνδρι ως προς τον αριθμό των σταθμών του Μετρό που κατασκευάστηκαν ή πρόκειται να κατασκευαστούν μέσα ή πολύ κοντά στα διοικητικά όρια του Δήμου.

Όπως είναι γνωστό λειτουργούν οι σταθμοί «Δουκίσσης Πλακεντίας» και «Χαλάνδρι», ενώ κατασκευάζονται οι σταθμοί «Νομισματοκοπείο» και «Αγία Παρασκευή» –που κατ’ ευφημισμό έχει αυτό το όνομα κι όχι το «Χαλάνδρι 2»… Παράλληλα, επί της Λεωφόρου Μεσογείων, λειτουργεί ο σταθμός «Εθνική Άμυνα» και κατασκευάζεται σε απόσταση αναπνοής ο νέος σταθμός «Χολαργός».

Παρακολουθώντας τον σχεδιασμό της "Αττικό Μετρό" παρατηρούμε, ότι η νέα γραμμή 4 –με χρώμα πορτοκαλί– που συνδέει Άλσος Βεΐκου - Πανεπιστήμιο - Κατεχάκη – Μαρούσι κι έχει σχήμα U, προβλέπει σταθμό στα «Σίδερα» Χαλανδρίου επί της Κηφισίας, ενώ στο ύψος της Φιλοθέης –και πάλι επί της λεωφόρου Κηφισίας– προβλέπεται ομώνυμος σταθμός.

Με τον τρόπο αυτό, το Χαλάνδρι μέσα στην επόμενη δεκαετία θα είναι κυριολεκτικά περικυκλωμένο από σταθμούς του μετρό, που θα συνδέουν όλα τα γειτονικά προάστια, από το Γαλάτσι και το Μαρούσι μέχρι το Χολαργό και το Ψυχικό, αλλά δεν θα διαθέτει έστω κι έναν, που να εξυπηρετεί το εμπορικό κέντρο του Δήμου. Αυτό μάλλον θα είναι το δεύτερο ρεκόρ που διεκδικούμε!...

Με αφορμή, λοιπόν, το γεγονός ότι η γραμμή 4 είναι ακόμα στη φάση της μελέτης, εφόσον, λόγω αναζήτησης του τρόπου χρηματοδότησης του έργου της επέκτασης –μέχρι τιτλοποίηση των μελλοντικών εσόδων των διοδίων της Αττικής Οδού μελετάται– καλό θα ήταν οι φορείς του Δήμου, με το Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο επικεφαλής, να διεκδικήσουν την κατασκευή ενός σταθμού που να εξυπηρετεί το ιστορικό και εμπορικό κέντρο του Δήμου.

Είναι γνωστό σε όλους τους παροικούντες πέριξ της… κεντρικής πλατείας Χαλανδρίου το τι συμβαίνει σε καθημερινή βάση από το κυκλοφοριακό χάος που δημιουργείται, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής, τα Σάββατα και τις γιορτές. Άνθρωποι, δίκυκλα κι αυτοκίνητα ένα κουβάρι αγανάκτησης και ταλαιπωρίας.

Ας σηκώσουν, λοιπόν, οι ιθύνοντες τα μανίκια κι ας αφιερωθούν στη διεκδίκηση ενός σταθμού του μετρό στο κέντρο –η μετατόπιση του σχεδιαζόμενου σταθμού «Σίδερα» ίσως αποτελεί μια λύση.

Για σκεφτείτε πόσο επικοινωνιακή για τις εκλογές θα είναι μια τέτοια φωτογραφία σας, κύριε Δήμαρχε, με τις μανσέτες στον αγκώνα να θεμελιώνετε –αντί άχρηστους ποδηλατόδρομους και ογκώδη νέα δημαρχεία– ένα έργο που θα «γράψει» αληθινή ιστορία και θα μείνει στον τόπο…

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.

Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου με την Κολοκοτρώνη, αλλά και στον κόμβο της Κηφισίας στα Σίδερα Χαλανδρίου.

Είναι απορίας άξιο πώς ο Δήμος Χαλανδρίου κι οι υπηρεσίες του επέτρεψαν να επιβαρύνεται με τη διέλευση ενός ακόμα μέσου συγκοινωνίας το ήδη ασφυκτικά επιβαρυμένο εμπορικό κέντρο του Χαλανδρίου. Οι οδοί Ανδρέα Παπανδρέου και 25ης Μαρτίου είναι οι δύο οδικοί άξονες εισόδου και εξόδου αντίστοιχα στο κέντρο του Χαλανδρίου, ποια άραγε ανάγκη υπήρχε, ώστε κι αυτή η γραμμή του τρόλεϊ να στρίβει όπως κατέρχεται τον οδικό άξονα της Παλαιολόγου και να μπαίνει μέσα στο κέντρο διαγράφοντας ολόκληρο κύκλο μέσω της οδού Κολοκοτρώνη;

Για του λόγου το αληθές, το πρωινό δρομολόγιο των 8.00’ από σταθμό μετρό Χαλάνδρι (16-2-2009), έφτασε στο Μουσείο στις 9.20’, ενώ ήταν ακόμα μποτιλιαρισμένο στα Σίδερα Χαλανδρίου μέχρι τις 8.40’. Δηλαδή, όση ώρα χρειάστηκε για μια διαδρομή 5-6 χιλιομέτρων (Μετρό – Σίδερα σε 40’ λεπτά) άλλη τόση χρειάστηκε για τη διαδρομή μέσω Αμπελοκήπων – Αλεξάνδρας μέχρι το Μουσείο στο κέντρο της Αθήνας!

Επειδή το Χαλάνδρι είναι από τα προάστια που δέχονται μεγάλο φόρτο αυτοκινήτων, δίχως δυστυχώς να έχουν μεγάλα περιθώρια εναλλακτικών λύσεων, πρέπει οπωσδήποτε οι υπεύθυνοι του Ο.Α.Σ.Α. –γιατί αν περιμένουμε απ’ τον Δήμο Χαλανδρίου μάλλον ματαιοπονούμε– να επανεξετάσουν την τροποποίηση του δρομολογίου, ώστε να γίνει συντομότερο κι επομένως περισσότερο εξυπηρετικό για το κοινό. Αυτή την περίοδο μάλιστα που το μετρό δεν λειτουργεί, είναι αναγκαίο το τρόλεϊ –εφόσον πλέον υπάρχει– να προσφέρει μια κατά το δυνατόν αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

Κατά τη γνώμη μας, η πλέον απλή λύση είναι η γραμμή 19 να μην διέρχεται μέσω του κέντρου Χαλανδρίου και αυτό μπορεί πολύ εύκολα να επιτευχθεί, αν τροποποιηθεί το δρομολόγιο προς Αθήνα και τα τρόλεϊ να κατεβαίνουν ευθεία την οδό Παλαιολόγου μέχρι τα Σίδερα Χαλανδρίου. Κατά τον ίδιο τρόπο και στην άνοδο από Λεωφόρο Κηφισίας, να ανεβαίνουν ευθεία την οδό Παπανικολή.

Πιστεύουμε, ότι οι αρμόδιοι θα δείξουν την αναγκαία ευαισθησία για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των πολιτών, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη, ότι με την προτεινόμενη τροποποίηση κάθε άλλο παρά προβλήματα δημιουργούν στο ήδη υπερφορτωμένο από μέσα μαζικής μεταφοράς κέντρο του Χαλανδρίου. Αντίθετα, με τον τρόπο αυτό συμβάλουν ουσιαστικά στην αποσυμφόρησή του.

ΟΔΟΣ ΗΛΕΙΑΣ ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Ένα από τα μέτρα των κυκλοφοριακών παρεμβάσεων στο Δήμο Χαλανδρίου –της ονομαζόμενης «Μελέτης Νέλα»– ήταν κι οι μετατροπές σε δρόμους ήπιας κυκλοφορίας ή οι πεζοδρομήσεις τμημάτων οδών που βρίσκονταν μπροστά σε σχολεία, εκκλησίες και δημοτικά καταστήματα με αυξημένη κυκλοφορία πεζών (π.χ. Κ.Α.Π.Η.). Ασφαλώς κανένας δεν θα είχε αντίρρηση στη λήψη μέτρων για τη δημιουργία συνθηκών ανεμπόδιστης κι εύκολης κυκλοφορίας των πεζών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές αφορούν μικρά παιδιά ή ηλικιωμένους.

Το μέτρο μέχρι σήμερα –τουλάχιστον στην περιοχή της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου– προχωράει με πολύ αργούς ρυθμούς, σε αντίθεση με τις πινακίδες σήμανσης, οι οποίες τοποθετήθηκαν αστραπιαία και σχεδόν αμέσως μετά τη λήψη της σχετικής απόφασης, πριν από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές του 2006. Είναι χαρακτηριστικό ν’ αναφερθεί με την ευκαιρία, ότι οι πινακίδες –εξαιτίας προφανώς της σπουδής λόγω των εκλογών για την τοποθέτησή σους– έμειναν επί μήνες καλυμμένες με μαύρες πλαστικές σακούλες σκουπιδιών...

Μια από τις πρώτες –αν όχι η πρώτη– μετατροπή οδού σε ήπιας κυκλοφορίας, αφορούσε το τμήμα της οδού Ηλείας μεταξύ των οδών Κιθαιρώνος και Χελμού στην περιοχή της Μεταμόρφωσης. Πολλοί ήταν τότε εκείνοι που είχαν εκφράσει την έκπληξη και τον προβληματισμό τους για την επιλογή του συγκεκριμένου σημείου και μάλιστα λίγες μόλις ημέρες πριν από τις δημοτικές εκλογές, εφόσον ούτε κάποιο σχολείο λειτουργεί εκεί κοντά, αλλά ούτε και κάποιο άλλο κοινής χρήσης κτίριο. Ακόμη πιο μεγάλη ήταν η έκπληξη που δοκίμασαν όμως, ήταν όταν είδαν τοποθετημένα λευκά κολωνάκια κάθετα στο οδόστρωμα, που διχοτομούσαν στα δύο τον δρόμο κι απέκλειαν τελείως τη διέλευση των αυτοκινήτων.

Από τότε έχουν περάσει δύο και πλέον χρόνια, τα κολωνάκια στέκουν ακίνητα στη θέση τους και κανένας από τους αρμόδιους του Δήμου –αν και το θέμα έχει τεθεί και στο Δημοτικό Συμβούλιο– δεν ευαισθητοποιείται, όχι μόνο να δώσει μια υπεύθυνη απάντηση, αλλά προπαντός να «ξηλώσει» αυτό το σύγχρονο «τείχος του αίσχους» και ν’ αποδώσει στον συγκεκριμένο δρόμο τη μορφή που έχουν όλοι οι δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας του Χαλανδρίου.

Έτσι, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, όσοι οδηγοί κινούνται επί της οδού Ηλείας και θέλουν να στρίψουν αριστερά προς την οδό Χελμού, εμποδίζονται από τα κολωνάκια να διανύσουν την απόσταση των 200 περίπου μέτρων κι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κύκλο ολόκληρο το τετράγωνο μέσω της οδό Λακωνίας, ώστε να ξανασυναντήσουν την οδό Χελμού.

Επειδή προφανώς οι παρόδιοι εξυπηρετούνται, εφόσον όχι μόνο απαλλάχτηκαν από τη διέλευση αυτοκινήτων, αλλά πάνω στο πλακόστρωτο έχουν εξασφαλίσει κι ένα άνετο δωρεάν παρκινγκ για τα αυτοκίνητά τους, ο Δήμος εξακολουθεί να κάνει τα στραβά μάτια γι’ αυτή την απαράδεκτη κατάσταση αδιαφορώντας για την ταλαιπωρία κάποιων άλλων κατοίκων της περιοχής. Αποδεικνύοντας –και στην περίπτωση αυτή– το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της προχειρότητας που χαρακτηρίζει τη μελέτη του Δήμου Χαλανδρίου για τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην περιοχή.

ΧΑΛΑΝΔΡΙ: "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ" ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

--> Εξαιρετικά επικίνδυνες εξακολουθούν να είναι οι διαδρομές στην περιοχή της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Τούφας – Φραγκοκλησιάς, εξαιτίας της κυκλοφοριακής ασυδοσίας που παρατηρείται στην περιοχή μετά την εφαρμογή από τον Δήμο Χαλανδρίου της λεγόμενης «Μελέτης Νέλα», που αφορά κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Ενδεικτικό της προχειρότητας της μελέτης, είναι η άρον – άρον ασφαλτόστρωση και παραχώρηση στην κυκλοφορία της οδού (ο Θεός να την κάνει) Πέλλης από τη Δουκίσης Πλακεντίας μέχρι την οδό Βόλου (πλάτους 2,5 - 3 μέτρα με βία). Αυτό συνέβη μετά από τις έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι ερχόμενοι από Βριλήσσια-Γέρακα (κόμβο Πλακεντίας) μετά το κλείσιμο της στροφής προς την οδό Μεταμορφώσεως, έπρεπε να κάνουν έναν κύκλο 6 και πλέον χιλιομέτρων για να πάνε στα σπίτια τους ή στο 5^ο Δημοτικό Σχολείο και την εκκλησία της περιοχής. Οι φωτογραφίες αδιάψευστος μάρτυρας του… «μαρτυρικού» δρομολογίου των οδηγών που έρχονται από τον οδικό κόμβο Δουκίσσης Πλακεντίας και θέλουν να κατευθυνθούν προς την περιοχή της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου.

Για γέλια είναι κι τροποποίηση της μελέτης –σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι έντονες αντιδράσεις κι οι διαμαρτυρίες των καταστηματαρχών– με τη μερική κατάργηση του λεωφορειόδρομου και τη μετατροπή της οδού Μεταμορφώσεως σε διπλής κατευθύνσεως στο τμήμα από την οδό Παρνασσού μέχρι την οδό Κιθαιρώνος, συνολικού μήκους 80 περίπου μέτρων.

Αν οι ρυθμίσεις αυτές –για τις οποίες θριαμβολογεί στο πολυτελές φυλλάδιο που κυκλοφόρησε ο Δήμος– ονομάζονται προστασία της γειτονιάς, εξυπηρέτηση των κατοίκων και δείγμα οικολογικής ευαισθησίας, τότε πράγματι ο Δήμος Χαλανδρίου διεκδικεί το παγκόσμιο βραβείο πρωτοτυπίας. Αν μάλιστα –λέμε εμείς– εμπόδιζε τελείως τους κατοίκους να πάνε στα σπίτια τους, θα το είχε εξασφαλίσει και… ισοβίως! Προς το παρόν όμως, το μόνο βραβείο που με βεβαιότητα του απονέμουν οι κάτοικοι της περιοχής, είναι εκείνο της προχειρότητας, της σπατάλης και της ασυδοσίας.

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

-->

Τα ατυχήματα έχουν γίνει σχεδόν καθημερινό φαινόμενο στην οδό Μεταμορφώσεως στο Χαλάνδρι μετά την εφαρμογή της «κυκλοφοριακής μελέτης», που αποφάσισε κι επέβαλε πριν έναν περίπου χρόνο ο Δήμος Χαλανδρίου.

Σύμφωνα με τη μελέτη η πλάτους 10 περίπου μέτρων οδός Μεταμορφώσεως μετατράπηκε σ’ ένα ιδιότυπο μονόδρομο, ο οποίος διαθέτει αντίθετης ροής προς την επιτρεπόμενη κίνηση των υπολοίπων αυτοκινήτων λεωφορειολωρίδα, κάτι ανάλογο δηλαδή με τη λεωφόρο Πανεπιστημίου στην Αθήνα.

Έτσι, ενώ απαγορεύεται για όλα τα αυτοκίνητα η είσοδος από τη λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας προς την οδό Μεταμορφώσεως, επιτρέπεται να στρίβουν προς αυτήν και να εισέρχονται τα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Α., του Δήμου και τα σχολικά, είτε κινούνται επί της Δουκίσσης Πλακεντίας με κατεύθυνση προς Βριλήσσια (αριστερή στροφή), είτε κατευθύνονται προς Χαλάνδρι (δεξιά στροφή). Όμως με τον τρόπο αυτό, πολλοί οδηγοί που είτε γιατί βιάζονται, είτε γιατί αδιαφορούν, είτε γιατί θέλουν να κατευθυνθούν προς Αττική Οδό μέσω της οδού Θεοδοσίου (παρόδου της Μεταμορφώσεως) έχουν τη δυνατότητα –παραβλέποντας τις απαγορευτικές πινακίδες– να στρίψουν με όλη την άνεσή τους στα φανάρια της λεωφόρου (δεξιά ή αριστερά).

Δυστυχώς, η καταστρατήγηση της σήμανσης –τουλάχιστον– στη διασταύρωση της οδού Μεταμορφώσεως με τη Δουκίσσης Πλακεντίας έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή ουσιαστικά της οδού Μεταμορφώσεως σ’ ένα δρόμο καρμανιόλα, που η οδική σήμανση είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου κι ο κάθε οδηγός κινείται όπως τον βολεύει.

Η τροχαία στην οποία κατ’ επανάληψη έχουν απευθυνθεί οι κάτοικοι της περιοχής, σηκώνει τα χέρια ψηλά, εφόσον αδυνατεί να αστυνομεύει επί 24ώρου βάσεως τη διασταύρωση, αλλά κι όλο το μήκος του μονόδρομου. Απλώς, αρκείται σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να «την πληρώνουν» όσοι οδηγοί τύχει να παρανομήσουν εκείνη τη στιγμή.

Ο υπεύθυνος για τη δημιουργία της κατάστασης αυτής Δήμος Χαλανδρίου «ποιεί την νήσσαν», αναμένοντας –λέει– να βγουν σε βάθος χρόνου πρώτα τα συμπεράσματα από την εφαρμογή της μελέτης και εν συνεχεία να πραγματοποιείσαι τις όποιες τροποποιήσεις. Με την πολιτική του όμως αυτή, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αποδεικνύει έμπρακτα, ότι η ασφαλής μετακίνηση και διέλευση πεζών και οχημάτων δεν περιλαμβάνονται μέσα στα πολυδάπανα και φιλόδοξα σχέδιά του. Αντίθετα, με ελλιπείς κυκλοφοριακές «μελέτες» και περιστασιακές οδικές διευθετήσεις, που εντάσσονται στο πλαίσιο ικανοποίησης μεμονωμένων αναγκών δημοτών, συμβάλει μέρα με την ημέρα στη διατήρηση και διεύρυνση της κυκλοφοριακής ασυδοσίας και εκθέτει σε κίνδυνο τους χιλιάδες κατοίκους της περιοχής.

ΜΕΤΡΟ "ΧΑΛΑΝΔΡΙ": Δεν έχει δρόμο να διαβώ...

Όσοι κατευθύνονται πεζοί προς τον σταθμό του μετρό ΧΑΛΑΝΔΡΙ (επί της λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας) έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσο δύσκολη –έως δύσβατη– είναι η γύρω περιοχή. Οι δρόμοι που οδηγούν στο σταθμό ελάχιστοι, στενοί, χωρίς πεζοδρόμια, κακοστρωμένοι κι επικίνδυνοι. Το ίδιο δύσκολη κι επικίνδυνη η πρόσβαση πάνω από τα στενά πεζοδρόμια εκατέρωθεν της λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας.

Εκτός σχεδίου, παρά την αλματώδη ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, ταλαιπωρεί καθημερινά χιλιάδες κατοίκους του Χαλανδρίου και των γύρω προαστίων, που χρησιμοποιούν το μετρό. Ιδιαίτερα τώρα τον χειμώνα, φτάνει μια βροχή για να μετατρέψει τους περισσότερους δρόμους σε αδιάβατα κανάλια ή λίμνες και να ματαιώσει την όποια προσπάθεια να κατευθυνθείς προς τον σταθμό πεζός. Τα ατάκτως παρκαρισμένα αυτοκίνητα συμπληρώνουν το καθημερινό σκηνικό της αναρχίας που επικρατεί.

Όμως ο δραστήριος Δήμος Χαλανδρίου, ήρθε μ’ ένα νέο έργο του να ολοκληρώσει το απίστευτο χάος που επικρατεί στις οδούς πρόσβασης προς το μετρό. Οι τεχνικές του υπηρεσίες, λοιπόν, έκριναν ότι το μόλις ενός μέτρου πεζοδρόμιο επί της Δουκίσσης Πλακεντίας, πάνω στο οποίο εκτός από τις διαδοχικές πινακίδες οδικής σήμανσης, τις κολώνες του ηλεκτρικού και τα κακοφυτεμένα δέντρα, περισσεύει χώρος, ώστε –αφού περιοριστούν στους 20 πόντους– να δημιουργηθούν εσοχές για να τοποθετηθούν και κάδοι απορριμμάτων!

Με τον τρόπο αυτό από το ύψος του θερινού κινηματογράφου «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» μέχρι το σταθμό του μετρό ΧΑΛΑΝΔΡΙ πριν από τα Χριστούγεννα «κόπηκαν» τα ήδη στενά πεζοδρόμια και τοποθετήθηκαν κάδοι απορριμμάτων! Για ποιούς άραγε; Για τ’ ανύπαρκτα σπίτια ή για τα ένα – δυο συνεργεία αυτοκινήτων που υπάρχουν σ’ αυτό το τμήμα της λεωφόρου;

Οι πεζοί –ιδιαίτερα όσοι κρατούν το παιδί τους ή μια τσάντα με ψώνια– για να περάσουν από εκείνα τα σημεία υποχρεώνονται πλέον να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα της Δουκίσσης Πλακεντίας –που τα αυτοκίνητα κινούνται με διόλου ευκαταφρόνητες ταχύτητες– και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να παρασυρθούν απ’ αυτά.

Η παράλογη αυτή απόφαση του Δήμου Χαλανδρίου, ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά από εξίσου παράλογες κι επικίνδυνες αποφάσεις που τα τελευταία χρόνια έχουν δυσκολέψει την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων στην ευρύτερη περιοχή της Μεταμόρφωσης κι έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Τούφας Χαλανδρίου, προβλήματα για τα οποία πολύ σύντομα θα επανέλθουμε.