Πρόεδρος και κομματικό συμφέρον.

Επιτέλους! Με τα καμώματα κομμάτων και βουλευτών ο θεσμός του προέδρου απόχτησε το ενδιαφέρον και τη δημοσιότητα που θα του ταίριαζαν. Ευτυχώς που υπάρχει αυτή η ένταση κι αυτός ο πρωτοφανής θόρυβος μεταξύ των αντιπροσώπων του λαού στη Βουλή, ώστε, όχι μόνο η εγχώρια, αλλά ακόμα κι η παγκόσμια κοινή γνώμη να εκδηλώσει το ζωηρό της ενδιαφέρον για τον κορυφαίο θεσμό του κράτος, την εκλογή του Έλληνα προέδρου, αλλά και για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.

Ευτυχώς γιατί ο θεσμός –είκοσι τόσα χρόνια, δυο φορές Στεφανόπουλος και δυο Παπούλιας– μας είχε ξενερώσει. Από την εποχή της «ψήφου Αλευρά» –αν δεν με απατά η μνήμη μου– είχαμε να ζήσουμε τόση ένταση και τόσο έντονη κομματική αντιπαράθεση. Μάλιστα, στις μέρες μας, με τόσους πολλούς «ανεξάρτητους» βουλευτές η εκλογή έχει προσλάβει κι έναν υστερικό τρόπον τινά χαρακτήρα για το πώς και το αν θα ψηφίσουν τον προτεινόμενο υποψήφιο. Καθημερινά, ενόψει των ψηφοφοριών, ειδικά δε της τρίτης –και φαρμακερής– διατυπώνονται απίστευτες κι απίθανες δηλώσεις, που σε πολλές περιπτώσεις γελοιοποιούν κι αυτούς που τις εκφράζουν, αλλά και τον ίδιο το θεσμό.

Οι μέχρι σήμερα εξελίξεις, αποτελούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να διαπιστωθεί, για μια ακόμα φορά, το πόσο ρηχοί είναι οι θεσμοί στη χώρα μας. Πόσο υποβαθμισμένος και θεσμικά ανίσχυρος είναι ο κορυφαίος θεσμός του κράτους, που καθιερώθηκε μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος, στο Σύνταγμα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, αποτελεί ευκαιρία για να διαπιστωθεί και πάλι, για μια ακόμη φορά επίσης, πόσο ανώριμα και καιροσκοπικά λειτουργούν και συμπεριφέρονται τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, ο έτερος εκ των κορυφαίων θεσμών της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας.

Το κλίμα ακραίας πόλωσης μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ που τεχνηέντως δημιουργείται κι η οξύτατη αντιπαράθεση που εξελίσσεται με φόντο την οικονομική κρίση, δηλητηριάζει ακόμα περισσότερο για ακόμα μια φορά τα τελευταία χρόνια την πολιτική ατμόσφαιρα, απογοητεύει κι αποθαρρύνει τους πολίτες, ενώ ταυτόχρονα, ενδυναμώνει την ύπουλη κι ακραία επιχειρηματολογία για τις αδυναμίες και τ’ αδιέξοδα του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ο διάχυτος φόβος που ενσπείρεται στην κοινωνία, επιτείνει τα ούτως ή άλλως υφιστάμενα προβλήματα σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο κι εμπεδώνει ένα κλίμα ματαιότητας κι απαισιοδοξίας για το μέλλον και τις προοπτικές της χώρας. Η κορύφωση της δραματοποιημένης αφήγησης –για να χρησιμοποιήσουμε και μια προσφιλή λέξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης– για τις καταστροφικές συνέπειες στο ενδεχόμενο της μη εκλογής και της προσφυγής στις κάλπες, αγγίζει τόσο ακραίες μορφές, που, στην περίπτωση τελικώς των εκλογών, είναι πολύ πιθανόν να δημιουργήσουν εντελώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αντανακλαστικά στο εκλογικό σώμα.

Όπως και να ‘χει, ανεξάρτητα από το αν θα παραμείνει και στις τρεις ψηφοφορίες υποψήφιος ο Σταύρος Δήμας –«χλωμή» κι υποτονική κομματική επιλογή– αλλά και παρά τις μέχρι την τρίτη καθοριστική ψηφοφορία ατάκες και δηλώσεις που θ’ ακουστούν, πρόεδρος απ’ αυτή τη Βουλή εκτιμώ ότι θα εκλεγεί. Αδυνατώ να φανταστώ τον τρόπο ή τη μεθόδευση που θ’ ακολουθηθεί –τα σενάρια ανατρέπονται κι αλλάζουν ανά ώρα– αλλά το γεγονός και μόνο, ότι αμέσως μετά την ολοκλήρωση της προεδρικής εκλογής αναμένουν στις Βρυξέλλες για υπογραφή οι νέες συμφωνίες με τους όρους συνέχισης της χρηματοδότησης –και ασφαλώς της επιτήρησης των οικονομικών του κράτους– δημιουργούν την πεποίθηση, ότι περισσότερο διευκολύνει όλους η μη προσφυγή τούτη τη χρονική στιγμή στις κάλπες.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη, ότι το κυβερνητικό σχήμα που θα κληθεί να επωμιστεί το επώδυνο αυτό έργο, θα έχει την ίδια μορφή με τη σημερινή συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ. Ίσως εκείνη η κυβέρνηση να μην είναι «ειδικού σκοπού», αλλά οι περιστάσεις που θα χειριστεί ασφαλώς και θα είναι, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Παράλληλα, οι κυοφορούμενες εξελίξεις σ’ όλο το φάσμα του κομματικού συστήματος, με ιδιαίτερη ένταση μάλιστα στο ρευστό κεντρώο χώρο μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ, πιέζουν για την παράταση του βίου αυτής της Βουλής, ώστε να υπάρξει ο αναγκαίος χρόνος για να διαμορφωθεί κι αποσαφηνιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές –που αυτές σίγουρα θα είναι πρόωρες– το κομματικό τοπίο.

Προς δόξαν των θεσμών, λοιπόν –που διατηρούνται διαχρονικά ρηχοί– η χώρα θ’ αποκτήσει όπως - όπως πρόεδρο, ενώ και το κομματικό τοπίο θ’ αναδιαταχθεί άρον - άρον εκ των ενόντων, επιβεβαιώνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι στην Ελλάδα ο ισχυρότερος –και μακροβιότερος– «θεσμός» παραμένει το κομματικό συμφέρον. Αυτό συντηρεί, αυτό κατευθύνει, αυτό συναρπάζει, αυτό καθορίζει τη συμφωνία ή τη διαφωνία. Αυτό, γιατί διαχρονικά ταυτίζεται απόλυτα με το γενικό ή το δημόσιο.

Η ενδυνάμωση των θεσμών μπορεί να περιμένει μέχρι την επόμενη αναθεώρηση. Τελεία.

Photo: ANATROPHONLINE.GR

Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.

Κοροϊδευόμαστε. Δουλευόμαστε μεταξύ μας. Μιλάμε για αλλαγές, για μεταρρυθμίσεις, για ανάπτυξη, ενώ όλοι μας, ό-λοι-μας, ξέρουμε ότι τίποτε απ’ αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Και δεν πρόκειται να συμβεί υπό τις παρούσες συνθήκες, όχι γιατί δεν γίνονται σχέδια, δεν καταβάλλονται προσπάθειες, δεν υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα. Δεν γίνονται, γιατί οι αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις, οι ανατροπές κι η ανάπτυξη εν τέλει προϋποθέτουν ένα διαφορετικό πλαίσιο κι ένα εντελώς άλλο υπόβαθρο αναφοράς κι υποστήριξης.

Η σημειούμενη δυστοκία στην περαιτέρω προώθηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, οι οποίες, όχι μόνο προβλέπονται κι έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές, αλλά είναι προπαντός αναγκαίες κι απαραίτητες για την αναδιάταξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δεν οφείλεται στην αδυναμία ή την αδιαφορία για να σχεδιαστούν και να εξελιχθούν οι σχετικές δράσεις. Η παρατηρούμενη καθυστέρηση οφείλεται στην απροθυμία ή κι αντίσταση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του να προβεί άμεσα σε οποιαδήποτε αλλαγή ή μεταρρύθμισή του. Στην αρρυθμία και το ασυντόνιστο μεταξύ προτεραιοτήτων κι επιλογών των πολιτικών αποφάσεων με τις κοινωνικές απαιτήσεις κι ανάγκες.

Το μείζον πρόβλημα της χώρας, μετά την επιτακτική και ταχύτατα επιβεβλημένη προσαρμογή των δημοσιονομικών δεδομένων, αφορούν πτυχές κι εκφάνσεις του τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της πολιτείας. Εκεί εστιάζεται η πρωταρχική, αλλά και μεγαλύτερη ανάγκη για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, εκεί βρίσκεται όμως ταυτόχρονα κι η μεγαλύτερη δυσκολία, εξαιτίας κυρίως των εσωτερικών αντιδράσεων και των δομημένων μακροχρόνιων σχέσεων, διαδικασιών κι αλληλεξαρτήσεων. Οι κυβερνώντες διστάζουν, αναβάλλουν, οι αντιπολιτευόμενοι αδιαφορούν, κωλυσιεργούν.

Στο σημείο αυτό εστιάζεται, κατά τη γνώμη μας, κι ένα μεγάλο μέρος της ποικιλοτρόπως εκδηλούμενης δυσπιστίας, αποστασιοποίησης ή και καταδίκης των πολιτών, έναντι του πολιτικού συστήματος. Εκεί βρίσκεται το σημείο τριβής κι απαξίωσης του πολιτικού προσωπικού της χώρας, εφόσον διαπιστώνεται, ότι ενώ την περίοδο της κρίσης ταχύτατα προωθήθηκαν, ψηφίστηκαν κι υλοποιήθηκαν κάθε είδους δράσεις που συρρίκνωναν τα ιδιωτικά εισοδήματα, ταυτόχρονα δεν προωθήθηκαν δράσεις που να στοχεύουν σε αλλαγές πολιτειακών θεσμών και οργάνων. Ο πολιτικός λόγος, όταν δεν σιωπά γι’ αυτά, λέει «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».

Το θέμα δεν είναι ασφαλώς οικονομικό, η κριτική δεν ασκείται στη λαϊκιστική και απλουστευτική λογική της περικοπής π.χ. των βουλευτικών συντάξεων, της μείωσης των βουλευτικών εδρών ή της χορηγίας στον πρόεδρο της δημοκρατίας. Το ζητούμενο είναι να πραγματοποιηθούν εκείνες οι θεσμικές αλλαγές, που θα επιτρέψουν, αφενός μεν στις πολιτειακές λειτουργίες και προπαντός η λειτουργία της δημοκρατίας να διευρυνθεί και να ενδυναμωθεί περαιτέρω και αφετέρου, στο κράτος να απαλλαγεί από αναχρονιστικές διαδικασίες, άχρηστους θεσμούς και οργανωτικές δυσπλασίες. Το ζητούμενο είναι οι παράγοντες κι οι εγγυητές, σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους, για τη λειτουργία του πολιτεύματος, να βρίσκονται σε αρμονία με το κοινωνικό γίγνεσθαι και τις ανάγκες των καιρών.

Είναι παράγοντας π.χ. που δημιουργεί αστάθεια κι ανασφάλεια στη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας η επί μήνες αντιπαράθεση κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης ως προς την εκλογή του επομένου προέδρου της δημοκρατίας; Είναι. Είναι το θέμα του χρόνου διεξαγωγής των εκλογών; Είναι. Είναι το μπόνους των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα; Είναι. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί το Κοινοβούλιο, που ασκείται το νομοθετικό έργο, που πραγματοποιείται ο κοινοβουλευτικός έλεγχος; Είναι. Είναι οι χρονοβόρες, δαιδαλώδεις και πολυδάπανες διαδικασίες απονομής της δικαιοσύνης; Είναι. Είναι ο αναχρονιστικός, συγκεντρωτικός και προσωποπαγής χαρακτήρας που λειτουργούν τα κόμματα. Είναι.

Χίλια δυο είναι εκείνα που, μικρά ή μεγάλα, εύκολα ή δύσκολα και πολύπλοκα, πρέπει ν’ αναθεωρηθούν εκ βάθρων προκειμένου να μιλήσουμε μετά με ασφάλεια και βεβαιότητα για ανάπτυξη, για εξέλιξη, για πρόοδο. Πολλά απαιτούν τη χρονοβόρα συνταγματική αναθεώρηση, άλλα χρειάζονται μόνο την πρωτοβουλία του νομοθέτη, τα περισσότερα όμως το μόνο που έχουν ανάγκη είναι κοινή λογική και συναίνεση, αλλά προ παντός πολιτική βούληση.

Τρεις προϋποθέσεις που για να παράγουν αποτελέσματα, δεν αρκεί απλώς να υπάρχουν ως προθέσεις, ως ευχές ή δηλώσεις, αλλά να υπάρχουν σωρευτικά και να εκδηλώνονται ταυτόχρονα από όλες τις πλευρές. Μόνο έτσι είναι δυνατόν, να δημιουργηθούν οι συνθήκες και να πολλαπλασιαστούν οι πιθανότητες σ’ ένα ορατό μέλλον η χώρα ν’ αναπτύξει εκείνους τους σταθερούς πολιτικούς θεσμούς και λειτουργίες, που θα της επιτρέψουν να καλλιεργήσει σε συνθήκες ομαλότητας, διαφάνειας και ασφάλειας τις αναπτυξιακές της δυνατότητες, τις παραγωγικές της επιλογές, τον κοινωνικό της μετασχηματισμό. Μόνον έτσι θα μπορέσουν να υλοποιηθούν έργα υποδομής και μεταρρυθμίσεις ουσίας, μακράς πνοής και αυξημένης σπουδαιότητας για την εθνική οικονομία και τη χώρα.

Το στοίχημα, επομένως, δεν είναι ούτε η παντοιοτρόπως εξασφάλιση της παραμονής στην εξουσία της κυβέρνησης, ούτε, ασφαλώς, κι η με κάθε τρόπο και μέσο επιχείρηση κατάληψής της από την αντιπολίτευση. Η κυριαρχία αυτών των λογικών και των αντίστοιχων συμπεριφορών, διαστρεβλώνουν το θεμιτό για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ρόλο των κομμάτων στην πολιτική κονίστρα, αλλοιώνουν την ουσία του πολιτεύματος και οξύνουν τη διάχυτη κρίση στη λειτουργία της δημοκρατίας και την απονομιμοποίηση της πολιτικής.

Το στοίχημα είναι να εξασφαλιστεί το ταχύτερο δυνατόν ένα ελάχιστο πλαίσιο συνεννόησης και συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων πάνω σε ξεκάθαρους και δεδομένους κανόνες για τον ρόλο και τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Αυτούς τους κανόνες έχουν χρέος να σεβαστούν, εφόσον θα έχουν θεσπιστεί με τη διαδικασία που προβλέπεται, να βελτιώνουν ή στην πορεία να διορθώνουν, αλλά προπαντός να προστατεύουν, έστω κι αν υπάρχουν επιμέρους επιφυλάξεις ή διαφωνίες. Πάνω σ’ αυτούς τους κανόνες θ' απόκειται και θα στηρίζεται, όχι μόνο το δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά κι η ίδια η ύπαρξή τους, η υπόστασή τους.

Αν και σ’ αυτή τη συγκυρία, δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν και να συμπεριφερθούν αναλόγως, η Ιστορία κι η ζωή η ίδια έχει δείξει, ότι έχει τεράστια περιθώρια για να τους αγνοήσει και να τους ξεπεράσει. Η εκλογή του επόμενου προέδρου της δημοκρατίας, είναι σημαντικός μεν, αλλά θ’ αποδειχθεί πολύ μικρός σταθμός έναντι όλων εκείνων των κρίσιμων και κοσμογονικών, που θ’ αποτελέσουν προκλήσεις και ζητούμενα για τα χρόνια και τις γενιές που έρχονται.

Ο Ελληνικός μικρόκοσμος έχει προ πολλού τελειώσει. Ας το έχουν κατά νου οι νευρικοί εραστές της εξουσίας (νοικοκυραίοι και μπαχαλάκηδες), ώστε να μην τους έρθει απότομα αν τύχει και τους εξαπατήσει.

Photo: BBC News Magazine

Μια γυναίκα μπορεί.

Θέλω γυναίκα. Το πιο βολικό και εύκολο, βέβαια, θα ήταν να ρίξω κι εγώ ένα – δυο ονόματα στη συζήτηση, έτσι κι αλλιώς και δεν κοστίζει τίποτα και η προεδρολογία έχει ξεκινήσει ήδη. Ναι, περί του νέου προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πρόκειται, που λες και λύσαμε όλα τ' άλλα τρέχοντα και φλέγοντα θέματά μας, σπεύδουμε τώρα ένα εξάμηνο σχεδόν πριν τις συνταγματικά προβλεπόμενες προθεσμίες, να προτείνουμε και να εκφράζουμε απόψεις για τον έναν και για τον άλλον.

Οι πρώτες αψιμαχίες άρχισαν από μέρες με αφορμή ονόματα που γράφτηκαν ή ακούστηκαν, αλλά και σχετικά με τις απόψεις που δημοσιοποιήθηκαν για το προφίλ, τις ικανότητες ή την πολιτική προέλευση του κατάλληλου υποψήφιου. Εγώ, λοιπόν, δίχως να έχω κάποιο πρόσωπο στο μυαλό μου -γι' αυτό ορκίζομαι και στο όνομα του Θεού και στο όνομα του λαού- προτιμώ ο επόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας να είναι γυναίκα.

Σέβομαι τις απόψεις που διατυπώθηκαν, σέβομαι και τιμώ τον Πρόεδρο, σέβομαι τους προκατόχους του, έφτασε η ώρα όμως νομίζω να προσεγγίσουμε τον θεσμό με μιαν άλλη οπτική, μ' ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα, κάτω από άλλο πολιτικό πρίσμα. Κατά τη γνώμη μου κι επειδή στις μέρες μας πολλές ευκαιρίες, πολιτικές ευκαιρίες, «καίγονται» και καταναλώνονται σ' ένα ανούσιο, ανεύθυνο κι επικίνδυνο παιχνίδι επικοινωνίας και από την πλευρά της κυβέρνησης κι από τη μεριά της αντιπολίτευσης, η εκλογή του Προέδρου προσφέρει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε στην προκειμένη περίπτωση η πολιτική να εκτοπίσει την παραπολιτική, τις παραφυάδες και τα φερέφωνά της.

Μια γυναίκα που θα κληθεί να υπηρετήσει τη χώρα από το ύπατο πολιτειακό αξίωμα μπορεί να συμβολίσει κατ' αρχήν την πολιτική και κοινωνική ενότητα και συνεννόηση. Μπορεί να συμβολίσει την ισότητα, την ανεκτικότητα, το μέτρο. Μπορεί να συμβολίσει την εμπιστοσύνη στο νέο, τη βεβαιότητα για το παρόν και τη σιγουριά για το μέλλον. Μια γυναίκα Πρόεδρος στην παρούσα συγκυρία μπορεί να σηματοδοτήσει την υπομονή, την επιμονή, την αλληλεγγύη, την ελπίδα. Μπορεί να σημάνει τη συνδιαλλαγή και τη διαλλακτικότητα, τη σύνεση και τη σύνθεση, την ομορφιά και το φως. Μπορεί να εμπνεύσει σε κοινές ιδέες, να ενώσει σε κοινούς στόχους, να κινητοποιήσει σε κοινές προσπάθειες.

Θα πεις -και με το δίκιο σου- «Καλά, μόνο μια γυναίκα μπορεί να πετύχει τα παραπάνω, που ενδεχομένως είναι και τόσο κοινότυπα;» Όχι! Ασφαλώς, όχι! Μια γυναίκα όμως νομίζω θα μπορέσει με την παρουσία της απ' αυτή τη θέση στα δημόσια πράγματα του τόπου να εκπέμψει, πέρα από ένα σαφές μήνυμα για τη διάθεση αλλαγής νοοτροπίας του πολιτικού κατεστημένου και της χώρας, και τη διάθεση υπέρβασης αντιλήψεων, αγκυλώσεων, στερεότυπων. «Θα σπάσει αυγά», θα σου έλεγα, αν ο όρος αυτός μπορεί να δώσει μια ιδέα της σκέψης μου.

Μια γυναίκα, με δυναμισμό, με άποψη, με γνώση του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι σε Ελλάδα κι εξωτερικό, με πολιτική συγκρότηση και ιδεολογικό προσανατολισμό, με εσωτερική ομορφιά κι εξωτερική λάμψη -όχι λαμπερή κατ' ανάγκη, με προσόντα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε στη χώρα μας (γλώσσες, πτυχία και τα τοιαύτα), αλλά προπαντός με γνώσεις επαγγελματικές και ικανότητες επικοινωνίας. Μια γυναίκα πρώτη πολίτης της χώρας για να φωτίσει τη μουντή πολιτική καθημερινότητα και να ταρακουνήσει το ανδροκρατούμενο πολιτικό κατεστημένο. Μια γυναίκα στον αντίποδα των γηραιών συνταξιούχων πολιτικών προκατόχων της. Μια γυναίκα για το Προεδρικό Μέγαρο και για όλες τις δουλειές της χώρας.

«Καλά, τι μας λες;» θα ειρωνευτεί ίσως κάποιος άλλος, «αφού ο Πρόεδρος είναι τύποις, κουμάντο κάνει ο Πρωθυπουργός». Δεν είναι το στενά θεωρούμενο κουμάντο το ζητούμενο. Ζητούμενο είναι η ευκαιρία της υπέρβασης. Ζητούμενο είναι να προωθηθεί μια αλλαγή στη μέχρι σήμερα πεπατημένη της Προεδρικής εκλογής. Ζητούμενο είναι να δείξουν εκείνοι που ενδιαφέρονται -αν υπάρχουν φυσικά- ότι ο σεβασμός στους θεσμούς έχει πρωτεύουσα σημασία για τη λειτουργία του πολιτεύματος, ότι η συγκυρία προσφέρεται για να πραγματοποιηθεί μια θεαματική στροφή στα ως τώρα πολιτικά δρώμενα με γνώμονα την ανανέωση και την προοπτική και κριτήριο την κοινωνική συνοχή, την καταδίκη των όποιων διακρίσεων και την εμπέδωση της ελπίδας.

«Και η πορεία της χώρας;» θ' αναρωτιέσαι -είμαι βέβαιος. Κι αν μεν ανήκεις στην πλευρά του κυβερνητικού σχήματος, στο μυαλό σου έχεις το ρίσκο των βουλευτικών εκλογών σε περίπτωση αδυναμίας εκλογής της υποψήφιας από την παρούσα Βουλή. Αν όμως ανήκεις στους αντιπολιτευόμενους και δη στον ΣΥΡΙΖΑ ή τους ΑΝΕΛ, η αγωνία σου θα είναι μην τυχόν και δεν πέσει η κυβέρνηση σε περίπτωση εκλογής της υποψηφίας από την παρούσα Βουλή. Η απάντησή μου είναι απλή, έως βλακείας ίσως απλή:

Στην περίπτωση μιας υποψηφιότητας με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, που θα υπερβαίνει ουσιαστικά τις ως τώρα πολιτικές συνήθειες και συμπεριφορές, αν δεν ευοδωθεί για προφανείς λόγους από την παρούσα Βουλή, θα ολοκληρωθεί μ' επιτυχία από την επόμενη, εφόσον πιστεύω ακράδαντα, ότι σ' αυτή την περίπτωση εκείνος που θα τολμήσει να διατυπώσει την πρόταση για γυναίκα υποψήφια Πρόεδρο, θα επιβραβευθεί και μάλιστα γενναιόδωρα από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Οι Έλληνες δεν ξεχνάνε μόνο γρήγορα, είναι και έξυπνοι αλλά κι αγαπησιάρηδες. Εκτός αυτού, στα δύσκολα όλοι θα θέλουμε τη μάνα συμπαραστάτη στο πλευρό μας!

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ: "Δικαίωμα σε μια ζωή μ' αξιοπρέπεια"

Όταν παίρνουμε παραμάζωμα όλα όσα αφορούν τους πολιτικούς και ισοπεδώνουμε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα στο διάβα του λόγου μας και στην ορμή της ειδησεογραφικής καθημερινότητας, παραβλέπουμε, ότι στο πλαίσιο αυτού του συστήματος λειτουργεί κι ο θεσμός του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, που τον έχουν υπηρετήσει και τον υπηρετούν με συνέπεια άξιοι πολιτικοί.

Οι «Πρόεδροι» τίμησαν με την παρουσία και την προσφορά τους και προσέδωσαν κύρος στον κορυφαίο θεσμό του πολιτεύματος της χώρας. Διόλου τυχαίο το γεγονός, ότι η δημοτικότητά τους είναι πολύ μεγάλη και απολαμβάνουν –ιδιαίτερα τα τελευταία 15-20 χρόνια– την εκτίμηση και τον σεβασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού κι αυτό δεν προκύπτει μόνο μέσα από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων.

Μπορεί ο θεσμός να μην απολαμβάνει την αίγλη ή να μην τυχαίνει της προβολής που το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα έχει επιβάλει, είναι βέβαιο όμως, ότι στη συλλογική μας συνείδηση είναι εδραιωμένη η πεποίθηση, ότι ο –κατά τη συνταγματική μας τάξη– «ρυθμιστής του πολιτεύματος», αποτελεί ένα σταθερό σύμβολο αναφοράς σε ό,τι, στις χαλεπές μέρες των τελευταίων ετών, μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε εθνικά υπερήφανοι.

Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία τους στην πολιτειακή ζωή του τόπου κι ο θεσμικός χαρακτήρας του δημόσιου λόγου τους, επαληθεύουν στην πράξη αυτό που ο τύπος του Συντάγματος κι η δυναμική του εθίμου –όσο κι αν στις μέρες μας δεν ισχύει– επιβάλλει. Σοβαρότητα, σεμνότητα, εντιμότητα, ανθρωπιά και σωφροσύνη. Στοιχεία καθοριστικά και απαραίτητα για την προσωπικότητα των πολιτικών ανδρών, που η έλλειψή τους –δυστυχώς– από τη συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού του τόπου, τα κάνει να δείχνουν ακόμη λαμπρότερα και αξιοθαύμαστα.

Στο «δικαίωμα σε μια ζωή μ’ αξιοπρέπεια» για τη νέα γενιά αναφέρθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στο σύντομο μήνυμά του με την ευκαιρία της αυριανής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τους 18άρηδες μας παρακινεί να θέσουμε στην πρώτη γραμμή της φροντίδας και του ενδιαφέροντός μας, αυτούς ν’ απαλλάξουμε από το βάρος –«άχθος» στην κυριολεξία– που άδικα τους φορτώσαμε με την ανευθυνότητα, την κουτοπονηριά, την επιπολαιότητα και την αφροσύνη μας.

Είναι κρίσιμο να μην θεωρήσουμε ότι σε κάποιους άλλους απευθύνεται και να κοιτάξουμε γρήγορα – γρήγορα παραδίπλα. Σ’ όλους μας απευθύνεται και θα ‘ναι πράγματι η καλύτερη «προίκα» γι’ αυτά τα παιδιά, αν κατορθώσουμε όλοι μαζί για μια ακόμα φορά να προκαλέσουμε τον παγκόσμιο θαυμασμό –αντί για την ειρωνεία ή και τον χλευασμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης– ξεπερνώντας και ‘μεις με τη σειρά μας τους φόβους, τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα όρια μας.

28η Οκτωβρίου αύριο κι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέδειξε για μια ακόμα φορά με τα λόγια του, πώς η αστική μας δημοκρατία και το πολιτικό μας σύστημα μπορούν να γίνουν πιο ουσιαστικά, πιο κοινωνικά, πιο δίκαια. Τα λόγια του Προέδρου, οι παραινέσεις κι οι προτροπές του στη σημερινή συγκυρία δεν επιτρέπεται να έχουν απλώς εθιμικό ή συμβολικό χαρακτήρα, αντίθετα θα πρέπει ν’ αποτελέσουν αφετηρία κινητοποίησης των πολιτικών δυνάμεων του τόπου προς αυτή την κατεύθυνση και γι’ αυτό τον σκοπό.

Ίσως ηχεί υπερβολικό ή μελοδραματικό, μπορεί όμως να είναι και εξίσου λυτρωτικό για τη συλλογική συνείδηση και αποτελεσματικό για τη χώρα, αν κατορθώσουν, επιτέλους, οι πολιτικοί ταγοί μας να ψιθυρίσουν –έστω– «όχι» στη διακαναλική δημοσκοπική δημοκρατία και δοκιμάσουν να ψελλίσουν –έστω– «ναι» σ’ έναν αξιοπρεπή αγώνα για το πέρασμα όλων των Ελλήνων απέναντι.

Φωτο: http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=217947