Διακοπτό και θαύματα.

Το Διακοφτό δεν είναι πια όπως το γνώρισα. Η μικρή παραλιακή κωμόπολη στις ακτές του Κορινθιακού μεταξύ Ακράτας και Αιγίου, η γενέτειρα του αλησμόνητου Διονύση Παπαγιαννόπουλου, χάθηκε χρόνο με το χρόνο κάτω από τόνους τσιμέντου. Από τα τέλη του περασμένου αιώνα και σε όλη τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της νέας χιλιετίας με την κατασκευαστική έκρηξη, με τις εκατοντάδες μεζονέτες που ξεπηδούσαν σαν τα μανιτάρια σε πιθανά και απίθανα σημεία. Στη συνέχεια, τα τελευταία τρία χρόνια, με τα μεγάλα έργα υποδομής που εξελίσσονται τόσο μέσα στον οικιστικό ιστό, όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Δημόσια έργα που αφορούν την κατασκευή της νέας διπλής σιδηροδρομικής γραμμής Κιάτου – Πάτρας και τη νέα εθνική οδό Κορίνθου – Πάτρας.

«Η κατασκευή είναι η ατμομηχανή της οικονομίας» διατείνονται κάποιοι κι ίσως δεν έχουν άδικο. Στο Διακοπτό η ατμομηχανή αυτή προφανώς δεν τροχοδρομούσε ούτε στις ράγες του πασίγνωστου Οδοντωτού, όσο και του -επίσης πασίγνωστου- Ο.Σ.Ε. Παρά τις εκατοντάδες κατασκευές σε οικόπεδα, χωράφια κι αγροκτήματα, δεν ακολουθήθηκαν στοιχειώδεις πολεοδομικοί κανόνες και προϋποθέσεις, ώστε η μικρή κωμόπολη να παρακολουθήσει τον κατασκευαστικό οργασμό και να αξιοποιήσει σε όφελος του συνόλου της τοπικής κοινωνίας την εισροή κεφαλαίων που πραγματοποιήθηκε.

Οι δρόμοι, κρίσιμος παράγοντας για την ανάπτυξη, διατήρησαν -όπου υπήρχαν- τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά τους, τέσσερα μέτρα με το ζόρι. Η οικοδομή φούντωνε, αλλά δεν ασκήθηκαν από τους θεσμοθετημένους φορείς οι κατάλληλες πολιτικές, η αναγκαία πίεση, ώστε να εξασφαλιστεί, η απαραίτητη διαπλάτυνση τουλάχιστον σε κομβικές περιοχές για την ομαλή κυκλοφορία πεζών και τροχοφόρων. Με οδικό δίκτυο που συναρθρώνεται σε δυο κεντρικές οδούς και έναν παραλιακό, μια ολόκληρη κωμόπολη έχτιζε σπίτια κι αναστέναζε τα καλοκαίρια κάτω από το πλήθος των τροχοφόρων που κυκλοφορούσαν και στάθμευαν. ΚΤΕΛ, πούλμαν και οχήματα τροφοδοσίας συνωστίζονταν -εδώ η λέξη ταιριάζει γάντι- στη μοναδική κεντρική οδική αρτηρία, έναν δρόμο πλάτους πέντε-έξι μέτρων και για μια απόσταση 50 περίπου κατά μήκος της αγοράς, μαζί με δεκάδες ΙΧ, μηχανάκια και ποδήλατα, συνθέτοντας -ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες- ένα σουρεαλιστικό σκηνικό οδικής παράνοιας.

Πέρα απ' αυτούς τους δρόμους το οδικό χάος. Ολόκληρα συγκροτήματα οικοδομούνταν και περιοχές συγκέντρωναν ανθρώπους και δραστηριότητες με προφανή τον ελλιπή -αν όχι απόντα- έλεγχο για την τήρηση πολεοδομικών και περιβαλλοντικών όρων και κανόνων. Η ανάπτυξη επέλαυνε καβάλα σε μπετονιέρες και ανατρεπόμενα. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο χώρος της οικοδομής κατακλύστηκε από κάθε λογής σχετικούς ή όχι, μηχανικούς, εργολάβους, κατασκευαστές. Η χαρά των αλλοδαπών που χρόνο με το χρόνο κέρδιζαν όχι μόνο σε θέσεις εργασίας στα συνεργεία, αλλά και ικανοποιητικά εισοδήματα για να ριζώσουν και να προκόψουν στην περιοχή. Οι καλλιέργειες ξινών, ελιάς, αμπελιών σε πολλές περιπτώσεις εγκαταλείφθηκαν στο έλεος του Θεού. Όπου ο Θεός έδειχνε το έλεός του ξεφύτρωναν κάποια σπίτια, κάποιες φορές μερικά απ' αυτά και εντελώς αυθαίρετα λίγα μέτρα απ' την παραλία.

Τα χρόνια του «Καποδίστρια», που το Διακοφτό απολάμβανε την αίγλη της έδρας του Δήμου, πραγματοποιήθηκαν σημαντικά έργα, όπως οι σωληνώσεις για την ύδρευση, ο ηλεκτροφωτισμός δημόσιων δρόμων, βελτίωση των ρείθρων του παραλιακού με μέτωπο προς τη θάλασσα. Τα έργα αυτά σήμερα τα «έχει πάρει και τα έχει σηκώσει» κυριολεκτικά η θάλασσα. Οι σωληνώσεις κάπου βρίσκονται θαμμένες, αφού έμειναν μερικά χρόνια να εξέχουν ξεχασμένες σε γωνιές των κεντρικών δρόμων. Το έργο ύδρευσης ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Ο φωτισμός της παραλίας, μαζί και τα κράσπεδα και μερικές χιλιάδες(;) ευρώ κρέμονται μισογκρεμισμένα πάνω απ' τα κύματα, αγωνιώντας σε ποια κακοκαιρία θα παρασυρθούν τελικά στο βυθό, παρασέρνοντας μαζί και την εμπιστοσύνη δημοτών και παραθεριστών στο θεσμό και τις δυνατότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Παράλληλα, ενώ η μελέτη κι ο σχεδιασμός για τη νέα σιδηροδρομική γραμμή εξελίσσονταν με γοργούς ρυθμούς, ολόκληρες δημαρχιακές θητείες αναλώθηκαν στη διελκυστίνδα και στη διένεξη αν η χάραξη της γραμμής θ' ακολουθούσε την υφιστάμενη διασχίζοντας την κωμόπολη ή αν θα γινόταν νέα χάραξη προς νότο. Η διαμάχη κράτησε με πρωτοφανές πείσμα κι επιμονή εκ μέρους των αρμοδίων μακριά απ' την όποια φροντίδα και μέριμνα για την επεξεργασία προτάσεων και συμβολή στα σχέδια της ΕΡΓΟΣΕ, εφόσον η χάραξη είχε κριθεί πλέον οριστικά, για τη διεκδίκηση σε όφελος της πόλης των όποιων αντισταθμισμάτων σε υποδομές και βελτιώσεις της υφιστάμενης κατάστασης. Αποσπασματικές ενέργειες, ελλιπής ενημέρωση, παλινωδίες κι εντάσεις, εμπόδισαν να υπάρξει εκ μέρους της τοπικής κοινωνίας η αναγκαία ψυχραιμία για συμβολή στην περαιτέρω εξυπηρέτηση της λειτουργίας της πόλης από τη δημιουργία του μεγάλου αυτού συγκοινωνιακού έργου, που πρόκειται να την φέρει με την ολοκλήρωσή του δίπλα στην Αθήνα και τον Πειραιά και μέσα στην Πάτρα.

Ο «Καλλικράτης» και η οικονομική κρίση έκαναν τα πράγματα δραματικά περίπλοκα και εξαιρετικά δύσκολα, όχι μόνο για το Διακοπτό, αλλά και για όλη την Αιγιάλεια. Τα ήδη υφιστάμενα προβλήματα σε καθέναν από τους προϋπάρχοντες Καποδιστριακούς Δήμους -με πρώτον και καλύτερο τη νέα έδρα του Δήμου, το Αίγιο- πολλαπλασιάστηκαν και οξύνθηκαν. Η αποδιοργάνωση δεν ήταν δυνατόν να καλυφθεί μόνο με φιλότιμες προσπάθειες. Η μη αποδοτική λειτουργία δεν ήταν δυνατόν να εξισορροπηθεί μόνο από τον περιορισμό των υφιστάμενων συλλογικών οργάνων. Οι παθολογίες κι ο ανορθολογισμός ενός αναχρονιστικού συστήματος αναδύθηκαν με το πέρασμα των μηνών κι έγιναν ορατά δια γυμνού οφθαλμού το διάστημα πριν τις εκλογές του περασμένου Μαΐου.

«Της Παναγίας», δεκαπενταύγουστος, και δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί μια λύση, ώστε δημότες και παραθεριστές να μην αναγκαστούν να περάσουν τη χρονιάρα μέρα -όπως κι όλες τις προηγούμενες κι αυτές που θ' ακολουθήσουν ενδεχομένως- δίχως να 'χουν συντροφιά τους πράσινους και μπλε -παρακαλώ- κάδους κρυμμένους πίσω από βουνά σκουπιδιών, κλαδιών κι ό,τι άλλου άχρηστου μπορεί να βάλει ο νους. Η δυσοσμία απ' την ξινίλα των σαπισμένων απορριμμάτων και των πολτοποιημένων και διαλυμένων πλαστικών σακουλών εξαφάνισε στις παραλιακές περιοχές το άρωμα του αντηλιακού, αλλά και την ευωδιά από τη θαλασσινή αύρα. Βρωμιά και δυσοσμία χρονιάρες μέρες, ώστε κάποιοι ν' αδράξουν και πάλι την ευκαιρία ν' αναπολούν δημόσια την «τάξη» και «ασφάλεια» άλλων εποχών. Κάποιοι να εξακολουθούν το πασίγνωστο και ευρέως διαδεδομένο παιχνίδι της επί παντός κριτικής, ενώ κάποιοι άλλοι αρκούνται να περιμένουν ελπίζοντας για μια ακόμα φορά, ότι η νέα διοίκηση του Δήμου που αναλαμβάνει σε λίγες μέρες θα «κάνει το θαύμα της».

Στις μέρες μας -όπως πάντα ίσως- θαύματα μπορεί και κάνει μόνο η Παναγία -μεγάλη η χάρη της. Πόσα θαύματα πια πρέπει να γίνουν για ν' αλλάξει αυτός ο τόπος; Το Διακοπτό είχε πολλές ευκαιρίες στο πέρασμα των χρόνων. Θαύματα μπορούν να κάνουν -όπως παντού- μόνο οι άνθρωποί του με τη συμμετοχή και τη συλλογική τους δράση. Οι φορείς, οι σύλλογοι, οι επαγγελματικές ενώσεις, οι δημότες. Μια άξια δημοτική αρχή μπορεί να σχεδιάσει και να κατευθύνει με έμπνευση και προοπτική, τη διαφορά όμως μόνο οι ίδιοι οι δημότες, οι κάτοικοι μπορούν να την κάνουν.

Καλά τα καφενεία και τα σουβλατζίδικα -που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια- αλλά τα έργα του τρένου όπου να 'ναι θα τελειώσουν και αν δεν έχει καταστρωθεί μέχρι τότε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης του τόπου, αν δεν έχουν τεθεί οι βάσεις για την αξιοποίηση και την επέκταση των δημόσιων υποδομών που δημιουργούνται, για μια ακόμα φορά θα μιλάμε στα ίδια καφενεία για μια ακόμα ευκαιρία που χάθηκε. Θυμάστε; Το ότι το Διακοφτό δεν έγινε πριν πολλές δεκαετίες «μικρό Παρίσι», δεν είναι ευθύνη μόνο ορισμένων, όπως αρέσκεστε οι παλαιότεροι ν' αποστασιοποιείστε απ' τις ευθύνες σας.

Το Διακοπτό έχει όλες τις προϋποθέσεις, λόγω της γεωγραφικής του θέσης και των σημαντικών έργων που εξελίσσονται, να αναπτυχθεί και να γίνει τα επόμενα χρόνια μια σύγχρονη κωμόπολη με λειτουργίες και ανέσεις όλον το χρόνο. Έχει την προίκα του Οδοντωτού, το φυσικό χάρισμα του Βουραϊκού, έχει νέους με ανησυχίες και φιλοδοξίες, επαγγελματίες με όνειρα και διάθεση, ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν και να προσφέρουν στον τόπο τους, αλλά και «ξένους» που τον αγάπησαν και ρίζωσαν. Όλες οι προοπτικές σηματοδοτούν ένα ενδιαφέρον και ελπιδοφόρο μέλλον. Δεν φτάνει αυτό όμως για να γίνει πραγματικότητα, κάποιοι, όλοι, θα πρέπει να το επιθυμούν, να προβληματιστούν και να μιλήσουν γι' αυτό, να το διεκδικήσουν μαζί, γιατί -δυστυχώς ή ευτυχώς- θαύματα στις μέρες μας δεν γίνονται.

Η 1η Σεπτέμβρη σχεδόν έφτασε κι ο Μάης του 2019 απέχει μόλις μια ανάσα. Θα 'ναι κρίμα να ξανασκεφτόμαστε και να ξανασυζητάμε πέντε χρόνια μετά -Θεού θέλοντος και με τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης- για τις ευκαιρίες που και πάλι χάθηκαν.

Εθνικό Τυπογραφείο: Καταργείται η θέση του Ειδικού Γραμματέα

Με τροπολογία του Υπουργού Εσωτερικών στο νομοσχέδιο «Για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και λοιπές διατάξεις» που συζητείται στη Βουλή καταργείται η θέση του μετακλητού Ειδικού Γραμματέα στο Εθνικό Τυπογραφείο, που είχε συσταθεί το 1985 και συστήνεται θέση Γενικού Γραμματέα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που είχε καταργηθεί με νόμο το 2007.

Στην αιτιολογική έκθεση που τη συνοδεύει εκτός από την αναγκαιότητα για τη νομοθέτηση αυτών των αλλαγών ενόψη του «Καλλικράτη», αναφέρεται επί λέξει ότι: «Δεν προκύπτει επιπλέον επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού καθώς καταργείται η θέση μετακλητού Ειδικού Γραμματέα Εθνικού Τυπογραφείου που έχει συσταθεί με την αριθμ. ΓΥ 1613/11.11.1085 κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης και Οικονομικών (ΦΕΚ 670/Β’/11.11.1085) και περιελήφθει στο άρθρο 1 του Π.Δ. 166/1989 (ΦΕΚ 177 Α») «Οργανισμός Εθνικού Τυπογραφείου» και οι προβλεπόμενες θέσεις μετακλητών υπαλλήλων που υπάγονται σε αυτήν…».

Παρακάτω όμως στη Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που συνοδεύει την τροπολογία ρητά αναφέρεται και πάλι επί λέξει, ότι:

«Από τις προτεινόμενες διατάξεις προκαλούνται τα ακόλουθα οικονομικά αποτελέσματα: Ι. Επί του κρατικού προϋπολογισμού: Ετήσια δαπάνη ύψους 15.100 ευρώ περίπου, από την επανασύσταση της Γενικής Γραμματείας Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, με αντίστοιχη κατάργηση της θέσης του Ειδικού Γραμματέα του Εθνικού Τυπογραφείου και την ως εκ τούτου καταβολή διαφοράς αποδοχών στον Γενικό Γραμματέα, που προΐσταται αυτής».
Τι θα πρέπει να πιστέψουμε τελικά, προκαλείται ή δεν προκαλείται δαπάνη και μάλιστα μεγαλύτερη στον κρατικό προϋπολογισμό από αυτήν τη ρύθμιση; Προφανώς και προκαλείται και προφανώς δεν είναι της τάξης μόνο των 15.100 ευρώ που επικαλείται η Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, εφόσον ο ρόλος (και ο μισθός) του Ειδικού Γραμματέα είναι προφανώς υποδεέστερος του αμιγώς πολιτικού ρόλου (και μισθού) του Γενικού Γραμματέα, η στελέχωση του πολιτικού γραφείου του οποίου περιγράφεται μετά τους υφυπουργούς στον κωδικοποιημένο νόμο για την κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα και οι μετακλητοί υπάλληλοι που θα κληθούν στη συνέχεια να το στελεχώσουν είναι προφανές ότι θα επιβαρύνουν επιπλέον τον κρατικό προϋπολογισμό.

Κανείς δεν θα μπορούσε, φυσικά, να κρίνει τη βούληση της κυβέρνησης για τη δημιουργία μιας επιπλέον πολιτικής θέσης Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Εσωτερικών, εφόσον έτσι κρίνει ότι εξυπηρετείται αποτελεσματικότερα η άσκηση των αρμοδιοτήτων της.

Η επίκληση όμως στο σκεπτικό της τροπολογίας για την οικονομία που τάχα θα επιτευχθεί από την κατάργηση της θέσης και του μισθού του Ειδικού Γραμματέα στο Εθνικό Τυπογραφείο και των μετακλητών υπαλλήλων που όμως ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε, είναι εσφαλμένη.

Το γεγονός ότι το Εθνικό Τυπογραφείο διαδραματίζει, εξαιτίας της έκδοσης της Εφημερίδας της Κυβέρνησης, κρίσιμο θεσμικά ρόλο ίσως έπρεπε να προβληματίσει -υπό τις παρούσες μάλιστα οικονομικές συνθήκες- περισσότερο τους αρμοδίους και αν μη τι άλλο, σε συνδυασμό με την παραπάνω τροπολογία ίσως είναι δόκιμο και επιβεβλημένο, να προβλεφθεί η θεσμική του αναβάθμιση και να υπαχθεί ως έχει στις υπηρεσίες του Πρωθυπουργού, όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (π.χ. Γαλλία, Γερμανία, Πορτογαλία).

Με τον τρόπο αυτό και η θεσμική του θωράκιση στο πλαίσιο της διαφάνειας και του προγράμματος Διαύγεια επιτυγχάνεται καλύτερα, αλλά αυτομάτως θα μπορούσαν να ενισχυθούν με το εξειδικευμένο προσωπικό του και κρίσιμες για τον έλεγχο νομιμότητας των δοκιμίων ΦΕΚ υπηρεσίες του Πρωθυπουργού, όπως η Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου (στο νόμο προβλέπεται κατ’ εξαίρεση η πρόσληψη προσωπικού).

Με τέτοιου είδους ρυθμίσεις, εκτιμούμε, ότι επιτυγχάνεται οικονομία στην πράξη, αποτελεσματικότητα, αλλά κι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, αυτοί που καλούνται να υλοποιήσουν όλα αυτά μέσα σ’ αυτό το τόσο δυσμενές κλίμα, έχουν την αίσθηση και τη βεβαιότητα, ότι οι σχεδιασμοί κι οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στοχεύουν όχι μόνο αυτούς, αλλά προπαντός τη βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης και την έξοδο από την κρίση.

ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Κάτω απ' αυτό το χαλί κρύψανε τον "Καλλικράτη"

Με τους ρυθμούς που κινείται η προεκλογική περίοδος είναι αμφίβολο αν οι μεγάλοι μονομάχοι (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) κατορθώσουν μέχρι τις εκλογές να ξεσηκώσουν τις παραζαλισμένες και ναρκωμένες κομματικές τους δυνάμεις, προκειμένου να υπερασπιστούν δυναμικά και σθεναρά τους κατά περίπτωση υποψηφίους.

Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου ρίχνεται άρον–άρον στη μάχη μαζί με τους πρωτοκλασάτους υπουργούς του, επιχειρώντας να ανακτήσει κάποιο από το χαμένο έδαφος εξαιτίας και των ατυχών επιλογών υποψηφίων. Ο δε Αντώνης Σαμαράς ανεβάζει τους τόνους με την έκκληση-κραυγή «Ζεματίστε την κυβέρνηση», επιδιώκοντας να ξεσηκώσει το κομματικό του ακροατήριο και να αφυπνίσει τα αντιμνημονιακά αντανακλαστικά του.

Κάτω από άλλες συνθήκες, οι εκλογές για την ανάδειξη των πρώτων αιρετών περιφερειαρχών στην ιστορία του τόπου, θα έπρεπε ν’ αποτελούν αφορμή για την ανάπτυξη ιδεών, επιχειρημάτων και προτάσεων για τον τρόπο που τα κόμματα αντιμετωπίζουν τη διοικητική αποκέντρωση και το νέο μοντέλο περιφερειακής οργάνωσης της Ελλάδας. Επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της πολιτικής αντιπαράθεσης θα έπρεπε να αποτελούν, οι χρόνιες αδυναμίες της ελληνικής περιφέρειας κι η αναζήτηση αποτελεσματικών προτάσεων για την ανάπτυξή της.

Συνακόλουθα, και το νέο σχέδιο αρχιτεκτονικής για την αυτοδιοίκηση, που αφορά κυρίως τους εκτός λεκανοπεδίου Δήμους, θα έπρεπε να προσφέρει εκ των πραγμάτων ένα πρόσφορο πεδίο γόνιμου προβληματισμού, σχετικά με το νέο ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν πλέον οι Δήμοι του σχεδίου «Καλλικράτης» μέσα στο νέο πλαίσιο διοικητικής οργάνωσης της χώρας.

Αντ’ αυτών, κεντρική πολιτική επιλογή για το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι η αναμέτρηση με την κυβέρνηση στη βάση του «μνημονίου» και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έτσι, η ατζέντα της αντιπαράθεσης ενόψει των Περιφερειακών και Δημοτικών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου, επιχειρείται ν’ αποκτήσει τρόπον τινά χαρακτήρα εθνικών εκλογών και να παράγει αποτελέσματα και συμπεράσματα ικανά ν’ αξιοποιηθούν μετεκλογικά από το κάθε κομματικό επιτελείο στην άρθρωση και οικοδόμηση του αντιπολιτευτικού του λόγου.

Η κυβέρνηση από την άλλη, διαμορφώνει την επικοινωνιακή της τακτική στη βάση της δυναμικής στήριξης και προώθησης των κομματικών υποψηφίων, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην περιφέρεια της Αττικής, όπου ο Γιάννης Σγουρός βρίσκεται απέναντι στον ορατό κίνδυνο να έχει στο β’ γύρο αντίπαλο τον Γιάννη Δημαρά και ταυτόχρονα στην εδραίωση του προβαδίσματος των υποψηφίων σε κρίσιμες γεωγραφικές περιοχές (Ήπειρος, Πελοπόννησος, Θεσσαλία, Ιόνια Νησιά).

Όπως και να ‘χει, η μέχρι τώρα διαμόρφωση της προεκλογικής συμπεριφοράς των κομμάτων, οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα, ότι για μια ακόμα φορά πορευόμαστε ως χώρα στην υλοποίηση ενός κρίσιμου διοικητικού μετασχηματισμού με χαλασμένη πυξίδα και λάθος χάρτη. Η ανάγκη των κομματικών επιτελείων μόνο για το χρώμα του γεωγραφικού χάρτη της Ελλάδας τη νύχτα των εκλογών, εμποδίζει να φωτιστούν οι προοπτικές κι οι δυνατότητες που υπάρχουν, να αναδειχτούν αδυναμίες και ελλείψεις και τελικά να κινητοποιηθούν οι τοπικές κοινωνίες στη βάση κοινών προβλημάτων κι ενδιαφερόντων.

Εκ των ενόντων μετά τις εκλογές, θ’ αρχίσουμε να διαπιστώνουμε τις αδυναμίες, που ούτως ή άλλως υπάρχουν, τη στενότητα των πιστώσεων, τις ελλείψεις σε υλικοτεχνικές υποδομές, το ανεπαρκές και εν πολλοίς ανειδίκευτο προσωπικό, τη σύγκρουση και ασάφεια των αρμοδιοτήτων, την αδυναμία απορρόφησης πόρων από το ΕΣΠΑ. Τότε θα θυμηθούμε να μιλήσουμε και για την «κατά τόπους» αυτοδιοίκηση, για τις «λαμπερές» προσωπικότητες που σάρωσαν σε σταυρούς, για τα προεκλογικά έξοδα που δεν δηλώθηκαν ποτέ, για τις συμμαχίες του β’ γύρου που ανέτρεψαν δεδομένα, για την αποχή από τις εκλογές και τα μηνύματά της.

Προς το παρόν τα κομματικά επιτελεία δείχνουν αφοσιωμένα στο έργο τους, που δεν είναι άλλο από το να μας πείσουν με κάθε τρόπο, ότι πάνω απ’ όλους και απ’ όλα βρίσκεται το κομματικό τους και μόνον συμφέρον. Εκείνοι που ευθύνονται κατ’ αρχήν για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει φτάσει η χώρα και ο λαός της, δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ακόμα τις ανάγκες και τις προτεραιότητες που χρειάζεται ο τόπος.

Γελιώνται όμως αν πιστεύουν, ότι μ’ αυτή την ταχτική θα οδηγήσουν για μια ακόμα φορά τους ψηφοφόρους στην ασφαλή αγκαλιά του κομματικού τους εκλεκτού. Και οι «υπέρ» και οι «κατά» του μνημονίου, όσο κι αν επιμείνουν μετεκλογικά στην κατασκευή και προβολή τηλεοπτικών συμπερασμάτων, θ’ αναγκαστούν εκ των πραγμάτων ν’ αναθεωρήσουν κρίσιμους άξονες από τις κεντρικές πολιτικές τους επιλογές. Η αυτοδιοίκηση ούτως ή άλλως προς το παρόν είναι χαμένη, ας είναι αυτό έστω το κέρδος των πολιτών από τη συμμετοχή τους σ’ αυτές τις εκλογές.

ΛΑΪΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ: Υποψήφιοι με το κιλό

Ο δρόμος προς τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές είναι ακόμα στο ξεκίνημά του, αλλά οι δρόμοι στους οποίους λειτουργούν λαϊκές αγορές άρχισαν ήδη να γνωρίζουν μεγάλες δόξες από τις επισκέψεις και τις περαντζάδες των υποψηφίων.
Άλλοι με «καρφιτσωμένο» στο πέτο το κομματικό χρίσμα κι άλλοι ως «αντάρτες» ή «ανεξάρτητοι» μοιράζουν χειραψίες και έντυπα, σκορπίζουν αφειδώς χαμόγελα και υποσχέσεις, στήνουν πάγκους και διαλαλούν δεξιά κι αριστερά τα οράματα και τις προθέσεις τους συναγωνιζόμενοι σε προσφορές ακόμα και τους εμπόρους ή τους παραγωγούς.
Με τον τρόπο αυτό οι λαϊκές αγορές αναδεικνύονται σε προνομιακό χώρο των υποψηφίων κάθε προεκλογική περίοδο, εφόσον εκεί, ανάμεσα σε μπάμιες, πατάτες κι αγκινάρες, μπορούν να βρουν σε λίγες μόλις ώρες πολυάριθμους συμπολίτες τους, που βγαίνουν για τα ψώνια τους.
Στην παρούσα συγκυρία, τόσο ως προς την οικονομική κατάσταση, όσο και γενικότερα τις πολιτικές εξελίξεις, αυτού του είδους οι επισκέψεις, όπως κι η εκλογική διαδικασία στο σύνολό της, αποχτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και απαιτούν προσεχτικότερη από άλλες εκλογές ρητορεία και παρουσίαση. Μετά μάλιστα και την προσπάθεια «πόλωσης» των κοινοβουλευτικών κομμάτων γύρω από τη στήριξη (ΠΑΣΟΚ) ή όχι του μνημονίου (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ), έχει ενδιαφέρον αν κι οι πολίτες θ’ ακολουθήσουν τις κομματικές «γραμμές» ή θα κινηθούν, με την ευκαιρία μάλιστα και της πρώτης εφαρμογής του «Καλλικράτη» και τη δημιουργία των νέων Δήμων, με περισσότερο αυτοδιοικητικά ή τοπικά κριτήρια.
Στον Δήμο μας, το Χαλάνδρι, πηγαίνουμε προς τις εκλογές με «υπηρεσιακό» δήμαρχο, εφόσον ο Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος του Επαμμ., έκανε το άλμα προς τη θέση του αντιπεριφερειάρχη Βόρειας Αττικής στο πλευρό του Βασίλη Κικίλια, επίσημου αναδυόμενου πολιτικού κι εκλεκτού της Νέας Δημοκρατίας. Πίσω του άφησε τον Γιώργο Κουράση –μέχρι τώρα πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου– να διεκδικεί από τη θέση του υποψήφιου δημάρχου πλέον την ψήφο των συνδημοτών. Πηγαίνει προς τον δεύτερο γύρο με την άνεση που του εξασφαλίζει η διοίκηση του Δήμου, αν και υπολείπεται κατά πολύ του επικοινωνιακού προκατόχου του, όχι μόνο σε αναγνωρισιμότητα, αλλά και σε παραταξιακή δυναμική.
Στο χώρο του ΠΑΣΟΚ τα πράγματα για μια ακόμα φορά –τι παράξενο για το Χαλάνδρι!– είναι πολύ μπερδεμένα. Η επί μήνες κυοφορούμενη, αλλά δύστοκη κομματική στήριξη, εξακολουθεί και μετά την «καισαρική τομή» και την απόδοση του χρίσματος προς το εκλεκτό –για τους παροικούντες την Ιπποκράτους– τέκνο, που ακούει στο όνομα Στάθης Ανδρεόπουλος, να προκαλεί οδύνες και πόνους. Γιατί; Γιατί σ’ αυτές τις εκλογές, εκτός από τον Νίκο Πανταζή, που είναι δημοτικός σύμβουλός και διεκδικεί ως υποψήφιος Δήμαρχος για δεύτερη συνεχόμενη φορά την ψήφο των Χαλανδραίων γι’ αυτό το αξίωμα, κατέρχεται πλησίστιος κι ύστερα από οχταετή αποχή από το προσκήνιο και ο επί δωδεκαετία (1992 – 2002) δήμαρχος Χαλανδρίου Κώστας Παττακός. Είναι προφανές, ότι η ενδοπαραταξιακή μάχη για το ποιος απ’ τους τρεις θα κατορθώσει να περάσει στον δεύτερο γύρο, αντλώντας το μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίττα» του 36%, θα έχει πολλές πράξεις και ασφαλώς προσδίδει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές, αφού η Δευτέρα 8 Νοεμβρίου φαντάζει ήδη τόσο κοντά...
Από ‘κει και πέρα. Η Λούλα Καρατζά –γιατί περί αυτού πρόκειται όταν μιλάμε για το ΚΚΕ στο Χαλάνδρι!– συσπειρώνει και πάλι τις δυνάμεις του χώρου της, αλλά και της ευρύτερης αριστεράς κι είναι έτοιμη να διευρύνει την εμβέλειά της και ν’ αυξήσει την εκλογική της δύναμη, στηριγμένη τόσο στην συνεπή αντιπολιτευτική της τακτική των προηγούμενων χρόνων, αλλά και στο γενικότερο πολιτικό κλίμα, που επηρεάζει τα λαϊκά στρώματα.
Ανάλογα κινείται κι η «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» με επικεφαλής τον Σίμο Ρούσσο, παράταξη που γεννήθηκε από την εκλογική συνεργασία των δημοτικών παρατάξεων «Πολίτες του Χαλανδρίου» και «αντίΣΤαΣΗ στο Χαλάνδρι», οι οποίο βασίζονται στην πεποίθηση, ότι η «κινηματική παρέμβαση στην τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί μέρος του αγώνα για βελτίωση της ζωής των πολιτών και μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων προς όφελος των εργαζομένων και των κατοίκων της πόλης μας». Στο πλευρό τους και οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Ο δρόμος προς την 7η Νοεμβρίου μετρά ακόμα τριάντα περίπου μέρες. Η Σαρανταπόρου, η Ακακιών, η Παρνασσού, η Γυφτοπούλου κι οι άλλοι δρόμοι των λαϊκών αγορών, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, αναμένεται ν’ αναστενάξουν από τις περαντζάδες και τις παράτες των υποψηφίων.
Προς το παρόν, εκείνοι που εξακολουθούν ν’ αναστενάζουν σε καθημερινή βάση –όχι μόνο επισκεπτόμενοι τις λαϊκές– αλλά και χωρίς να συμμερίζονται την προεκλογική πρεμούρα των υποψηφίων, είναι οι δημότες, που πληρώνουν αδιακρίτως τα σκληρά οικονομικά μέτρα, δίχως να έχουν να περιμένουν από κανέναν δήμαρχο ή περιφερειάρχη να μπορεί να τους προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, έστω κι αν με πείσμα κάποιοι απ’ αυτούς καυχιούνται, ότι –εφόσον εκλεγούν– δεν πρόκειται να επιτρέψουν στα όρια της περιφέρειάς τους να πατήσουν το πόδι τους οι ελεγκτές κι οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ.
Σωθήκαμε! Κόκκινες καλές ντομάτες τρεις δεκάρες η οκά!...

Φωτο: http://el.science.wikia.com/wiki/Λαϊκές

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: 'Ενα χρόνο με τα μανίκια ψηλά

Επετειακά αφιερώματα, άρθρα και αναλύσεις επιχειρούν αυτές τις μέρες ν’ αξιολογήσουν το κυβερνητικό έργο με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός χρόνου από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και την επάνοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία. Θετικά κι αρνητικά σχόλια, αισιόδοξες απόψεις και προβληματισμοί για τη συνέχεια, διαμορφώνουν ένα πολύμορφο παζλ εκτιμήσεων κι ένα ενδιαφέρον πλαίσιο για μελέτη και περαιτέρω συζήτηση.

Όποιο πρόσημο κι αν τοποθετεί ο καθένας στην αποτίμηση του ενός χρόνου διακυβέρνησης του τόπου από τον Γιώργο Παπανδρέου, το μόνο σίγουρο είναι ότι ως πρωθυπουργός έχει εξασφαλίσει μια ξεχωριστή θέση στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, εφόσον, είτε οι εξελίξεις δικαιώσουν τις επιλογές του, είτε αποδειχθούν λανθασμένες, είναι βέβαιο ότι θα σφραγίσουν ανεξίτηλα την μελλοντική πορεία της χώρας και του λαού.

Αυτό το διάστημα, εκτός, φυσικά, από την οικονομία, ένας από τους βασικότερους πυλώνες της κυβερνητικής πολιτικής ήταν ο τομέας της δημόσιας διοίκησης. Ο Γιάννης Ραγκούσης, ως υπουργός Εσωτερικών, επωμίστηκε το δύσκολο έργο να επιχειρήσει τη διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας και ταυτόχρονα να προωθήσει ένα σύγχρονο μοντέλο οργάνωσης και λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών.

Ίσως ο «Καλλικράτης», το σχέδιο για τη νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης διοίκησης, να μονοπώλησε τη συζήτηση και το ενδιαφέρον των θεσμικών αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν, δεν θα πρέπει να διαφεύγουν όμως της προσοχής και τα εξίσου σημαντικά θεσμικού χαρακτήρα νομοθετήματα, που αφορούν τον εκσυγχρονισμό του συστήματος για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας σε ομογενείς και μετανάστες, την εφαρμογή του προγράμματος «Διαύγεια» για την ενίσχυση της διαφάνειας, που καθιέρωσε την υποχρεωτική ανάρτηση όλων των κυβερνητικών πράξεων στο διαδίκτυο και τη θέσπιση κανόνων για τις εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων για τις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές.

Κοντά σ’ αυτά, προωθήθηκαν και ρυθμίσεις που αποτελούν πλέον νόμους του κράτους και αφορούν κατ’ αρχήν την επανατοποθέτηση κι η εδραίωση του Α.Σ.Ε.Π. στο επίκεντρο των διαδικασιών για τους διορισμούς στο δημόσιο, την καθιέρωση αντικειμενικού συστήματος για τις προαγωγές των προϊσταμένων στις δημόσιες υπηρεσίες, αλλά και την κατάργηση και συγχώνευση δημόσιων υπηρεσιών.

Παράλληλα, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες κι ειδικότερα οι εφαρμογές της πληροφορικής, για πρώτη φορά αυτόν το χρόνο δόθηκε η δυνατότητα στους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά στον πολιτικό διάλογο για κρίσιμες για τη λειτουργία του κράτους κυβερνητικές πρωτοβουλίες, αλλά και στη διοίκηση να συλλέξει ακριβή στοιχεία για τη σύνθεση και τα χαρακτηριστικά του προσωπικού που στελεχώνει τις δημόσιες υπηρεσίες.

Είναι φανερό, ότι το έργο αυτό, τόσο από άποψη εύρους, όσο κι από άποψη χρόνου είναι τεράστιο. Ασφαλώς δεν έχει παράγει ακόμα τ’ αποτελέσματά του, ώστε να είναι δυνατόν ν’ αξιολογηθούν κέρδη και ζημίες, αλλά κι ενδεχόμενες απαραίτητες διορθώσεις ή τροποποιήσεις.

Όπως και να ‘χει, μέσα σ’ αυτή την εξαιρετική συγκυρία, ο Γιάννης Ραγκούσης κράτησε με συνέπεια το τιμόνι του υπουργείου Εσωτερικών και πιστώνεται θετικά για τη συνεισφορά του στο κυβερνητικό έργο με τη συμπλήρωση ενός χρόνου διακυβέρνησης, δικαιώνοντας μέχρι στιγμής με πράξεις την εξίσου έμπρακτη εμπιστοσύνη που απολαμβάνει από τον πρωθυπουργό.

Φωτο: epirusgate.blogspot.com/.../blog-post_3206.html

Α.Ε.Ι.: Ο «Καλλικράτης» μπαίνει στο Πανεπιστήμιο

Σιγά την είδηση. Όταν το πτυχίο του Πανεπιστήμιου έχει καταντήσει σχεδόν μπακαλόχαρτο κι η ανεργία των νέων καλπάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε;
Αν κοντά σ’ αυτά βάλουμε και τη μανία μας ως κοινωνία για ν’ αποχτήσουν τα παιδιά μας όλο και περισσότερα «εφόδια», αλλά και τη στροφή των Α.Ε.Ι. της χώρας στην προσφορά ποικιλόμορφων μεταπτυχιακών σπουδών προς χάριν των εσόδων, δεν θέλει και πολύ να ολοκληρωθεί το παζλ του αυτονόητου.

Διόλου αυτονόητος όμως ο τρόπος που λειτουργεί μέχρι σήμερα το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που εξουθενώνει μαθητές και οικογένειες σ’ έναν εκπαιδευτικό μαραθώνιο μέχρι τις εισαγωγικές, για να προσφέρει στους επιτυχόντες, εφόσον φτάσουν στο πτυχίο, τη δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε κάποιο μεταπτυχιακό τμήμα...

Κι ενώ γράφονταν αυτές οι γραμμές το Σάββατο, την Κυριακή το πρωί ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επιβεβαίωνε, ότι «είμαστε στις τρεις πρώτες χώρες ως προς το ποσοστό των νέων που μπαίνουν στα τριτοβάθμια Ιδρύματα, αλλά είμαστε στην 118η θέση ως προς την αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος», επισημαίνοντας ταυτόχρονα με ακρίβεια από το βήμα του Συνεδρίου των Δελφών, την παθογένεια του σημερινού ελληνικού πανεπιστήμιου, που ξεκινά από «το σκοταδισμό, την αδιαφάνεια και την αναχρονιστικότητα» και φθάνει στις «πελατειακές σχέσεις, τις συναλλαγές φοιτητικών παρατάξεων με καθηγητές για θέματα εξετάσεων και βαθμούς, καθώς και την εξάντληση της περιφερειακής ανάπτυξης στους φοιτητές-πελάτες των τοπικών μπαρ, στους ενοικιαστές δωματίων, άντε και σε κανένα καλό γαμπρό ή νύφη».

Από το ίδιο βήμα η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, ανήγγειλε την έναρξη της δημόσιας διαβούλευσης, που θα εξελιχθεί το επόμενο τρίμηνο, με τη φιλοδοξία να καταλήξει στη διατύπωση και θεσμοθέτηση ενός νέου μοντέλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Καίριες κι αποκαρδιωτικές οι επισημάνσεις, όμως δεν «κομίζουν γλαύκαν». Κοινό μυστικό από χρόνια τα προβλήματα και το τέλμα στο οποίο είχαν περιέλθει οι πανεπιστημιακές σπουδές. Τώρα, τρία χρόνια μετά την ψήφιση του πιο πρόσφατου νόμου-πλαίσιο από την τότε υπουργό της Νέας Δημοκρατίας Μαριέτα Γιαννάκου, το θέμα της οργάνωσης και λειτουργίας των Α.Ε.Ι. της χώρας μας επανέρχεται στο προσκήνιο από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., περισσότερο ρηξικέλευθο και ριζοσπαστικό, αλλά και περισσότερο φιλόδοξο και μακρόπνοο.

Οι άξονες των προτάσεων και οι βασικές αλλαγές αποπνέουν με την πρώτη ματιά τη σχεδιαζόμενη ολική ανατροπή των μέχρι σήμερα δεδομένων, κρίσιμος όμως παράγοντας –όπως άλλωστε και σε κάθε μεταρρύθμιση– η εξεύρεση των αναγκαίων πόρων για την πραγματοποίησή της. Στην παρούσα συγκυρία, με τα οικονομικά δεδομένα των επόμενων χρόνων να κινούνται εναγωνίως γύρω από την κάλυψη του ελλείμματος και του συμμαζέματος των δημόσιων οικονομικών, λίγες πιθανότητες μένουν για μια γενναία χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό ενός εγχειρήματος τόσο απαιτητικού και πολυδάπανου.

Σε κάθε περίπτωση, το επόμενο διάστημα, στο πλαίσιο της διαβούλευσης, θα πρέπει να αποσαφηνιστούν οπωσδήποτε από την κυβέρνηση οι σχεδιασμοί που αφορούν κρίσιμα σημεία για την οργάνωση και λειτουργία των Α.Ε.Ι., όπως τα συμβούλια διοίκησης για τον στρατηγικό σχεδιασμό και τα οικονομικά, την οικονομική αυτοτέλεια σε συνδυασμό με την ευθύνη για τη μισθοδοσία, τον τρόπο σύνδεσης της αξιολόγησης με τη χρηματοδότηση και προπαντός τη σύνδεση της χρηματοδότησης με την ελεύθερη αγορά.

Άριστη η σκέψη της κυβέρνησης να «περάσει» ο Καλλικράτης στο πανεπιστήμιο, φτάνει να διασφαλίσει, ότι η εισαγωγή του αυτή στοχεύει με κάθε τρόπο, πέρα από την αποκατάσταση των υφιστάμενων προβλημάτων, και στην ενδυνάμωση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των σπουδών, αλλά και στη μεγιστοποίηση της κοινωνικής του προσφοράς και παρέμβασης.

Φωτο: http//www2.rizospastis.gr/story.do?id=3936302&textCriteriaClause=: