Η ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στις συμπληγάδες της διαφθοράς και της αναξιοπιστίας παραδέρνει η κυβέρνηση της χώρας, από τη Σκύλα των σκανδάλων και της ρεμούλας στη Χάρυβδη της ευνοιοκρατίας και του νεποτισμού. Πόσο μακρινός μοιάζει αλήθεια αυτές τις μέρες, ο καιρός που ο Σάββας Τσιτουρίδης αποπέμφθηκε από τον Κώστα Καραμανλή εξαιτίας της μετεγγραφής του παιδιού του; Ήταν τότε, που ακόμα δεν είχαμε καταλάβει, ότι η αναφορά στους «νταβατζίδες» δεν συνοδεύτηκε από απειλητικό κούνημα του δάχτυλου, αλλά απλώς με πονηρό κλείσιμο του ματιού…

Οι κυνικές αποκαλύψεις, που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, περί δωροδοκιών για την εξασφάλιση κάποιων δρομολογίων –βλέπε κρατικών επιδοτήσεων– στις άγονες γραμμές, επαληθεύουν με τον πλέον δραματικό για τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τρόπο, ότι η άγονη γραμμή που για χρόνια εκτελούσε, έπεσε σε δίνη και το καράβι «εξουσία» από τα διαδοχικά στραπάτσα δεν μπάζει μόνο νερά, αλλά κοντεύει να βουλιάξει αύτανδρο.

Ο Κώστας Καραμανλής βρίσκεται σήμερα σε δεινή θέση, όχι γιατί δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει κάποιες κρίσιμες από τις δομικές δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος, αλλά γιατί ούτε κάν το επεχείρησε. Με το ΠΑΣΟΚ στο καναβάτσο της πολιτικής κονίστρας, απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, δεν στάθηκε ούτε στιγμή για να εκτιμήσει τις ανάγκες και τα προβλήματα της κοινωνίας, δεν αντιλήφθηκε κάν την οργή και τη δυσαρέσκεια που είχε προκαλέσει στους πολίτες η αλαζονική διακυβέρνηση, που μόλις είχε καταψηφιστεί το Μάρτιο του 2004. Θεώρησε ότι μ’ ένα «σεμνά και ταπεινά» θα είχε καθαρίσει εφ’ όρου ζωής. Παράβλεψε το στοιχειώδες, ότι σπουδαιότερος αντίπαλος δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ και το –ούτως ή άλλως– αναμφισβήτητο στη συνείδηση του πολύ κόσμου έργο του, αλλά ο ίδιος ο κόσμος, εκείνοι που καταψηφίζοντας το ΠΑΣΟΚ, προσέβλεπαν στον νέο πολιτικό αρχηγό με τον πληθωρικό λόγο και την εξαιρετική ευφράδεια, ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτά που υποσχόταν.

Τώρα πια, πέντε και πλέον χρόνια μετά, κανείς δεν πιστεύει ότι ο Πρωθυπουργός είχε τη διάθεση, την ικανότητα ή την πυγμή να συγκρουστεί με κατεστημένες αντιλήψεις, συμφέροντα, νοοτροπίες και δομές. Αμφιβάλω αν κι ο ίδιος δεν σκάει στα γέλια διαβάζοντας το «καταλληλότερος». Έπαιξε βάναυσα και προκλητικά με την υπομονή του κόσμου και την πίστωση χρόνου που αποδεδειγμένα του πρόσφερε, ίσως νόμιζε ότι ήταν το ίδιο εύκολο με το παιχνίδι των λέξεων ή το play station. Τώρα πλέον, όσα αυτοκίνητα κι αν πουληθούν, όσα άσυλα κι αν ποδοπατηθούν, όσα εισιτήρια κι αν μειωθούν, όσα εγκαίνια κι αν γίνουν, η πίστωση έχει λήξει και μαζί της κι η ανοχή στο πολιτικό σύστημα.

Το ζητούμενο όμως για τους πολίτες, για την κοινωνία, δεν είναι να φύγει ο Καραμανλής, ούτε κάν τι θ’ αφήσει πίσω της αυτή η διακυβέρνηση. Το κρίσιμο ζητούμενο είναι πώς θα λειτουργήσει η επόμενη. Ποιες πολιτικές θ’ ακολουθήσει, ποιες προτεραιότητες θα θέσει, ποιες κοινωνικές ομάδες και στρώματα θα στηρίξει, με ποιες δυνάμεις θα συνεργαστεί. Η κυβέρνηση εκείνη ούτε πίστωση χρόνου θα διαθέτει, ούτε δημοσιονομική άνεση. Τα δεδομένα μέσα στα οποία θα πρέπει να κινηθεί είναι γνωστά. Τα προβλήματα, οι αγκυλώσεις κι οι δυσλειτουργίες των δομών του κράτους είναι επίσης γνωστά και καταγεγραμμένα.

Το καράβι δεν χρειάζεται απλώς άλλον καπετάνιο, αλλά άλλη ρώτα, αλλαγή πορείας έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα για να ξεφύγει από τη δίνη της κρίσης και της απαξίωσης. Η εξέλιξη των πραγμάτων μέχρι σήμερα δείχνει, ότι ο κόσμος εμπιστεύεται γι’ αυτόν το ρόλο ξανά το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δείχνει να αντιλαμβάνεται μέρα με τη μέρα, ότι η εκλογική νίκη μπορεί να είναι εύκολη, ύστερα όμως αρχίζουν τα δύσκολα και τότε περισσότερο από ποτέ, πρέπει να είναι όχι μόνο έτοιμο, αλλά ενωμένο και δυνατό…

ΓΡΑΜΜΗ 4 ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Φωτο: panos.th.1

Μοναδικό ρεκόρ διεκδικεί το Χαλάνδρι ως προς τον αριθμό των σταθμών του Μετρό που κατασκευάστηκαν ή πρόκειται να κατασκευαστούν μέσα ή πολύ κοντά στα διοικητικά όρια του Δήμου.

Όπως είναι γνωστό λειτουργούν οι σταθμοί «Δουκίσσης Πλακεντίας» και «Χαλάνδρι», ενώ κατασκευάζονται οι σταθμοί «Νομισματοκοπείο» και «Αγία Παρασκευή» –που κατ’ ευφημισμό έχει αυτό το όνομα κι όχι το «Χαλάνδρι 2»… Παράλληλα, επί της Λεωφόρου Μεσογείων, λειτουργεί ο σταθμός «Εθνική Άμυνα» και κατασκευάζεται σε απόσταση αναπνοής ο νέος σταθμός «Χολαργός».

Παρακολουθώντας τον σχεδιασμό της "Αττικό Μετρό" παρατηρούμε, ότι η νέα γραμμή 4 –με χρώμα πορτοκαλί– που συνδέει Άλσος Βεΐκου - Πανεπιστήμιο - Κατεχάκη – Μαρούσι κι έχει σχήμα U, προβλέπει σταθμό στα «Σίδερα» Χαλανδρίου επί της Κηφισίας, ενώ στο ύψος της Φιλοθέης –και πάλι επί της λεωφόρου Κηφισίας– προβλέπεται ομώνυμος σταθμός.

Με τον τρόπο αυτό, το Χαλάνδρι μέσα στην επόμενη δεκαετία θα είναι κυριολεκτικά περικυκλωμένο από σταθμούς του μετρό, που θα συνδέουν όλα τα γειτονικά προάστια, από το Γαλάτσι και το Μαρούσι μέχρι το Χολαργό και το Ψυχικό, αλλά δεν θα διαθέτει έστω κι έναν, που να εξυπηρετεί το εμπορικό κέντρο του Δήμου. Αυτό μάλλον θα είναι το δεύτερο ρεκόρ που διεκδικούμε!...

Με αφορμή, λοιπόν, το γεγονός ότι η γραμμή 4 είναι ακόμα στη φάση της μελέτης, εφόσον, λόγω αναζήτησης του τρόπου χρηματοδότησης του έργου της επέκτασης –μέχρι τιτλοποίηση των μελλοντικών εσόδων των διοδίων της Αττικής Οδού μελετάται– καλό θα ήταν οι φορείς του Δήμου, με το Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο επικεφαλής, να διεκδικήσουν την κατασκευή ενός σταθμού που να εξυπηρετεί το ιστορικό και εμπορικό κέντρο του Δήμου.

Είναι γνωστό σε όλους τους παροικούντες πέριξ της… κεντρικής πλατείας Χαλανδρίου το τι συμβαίνει σε καθημερινή βάση από το κυκλοφοριακό χάος που δημιουργείται, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής, τα Σάββατα και τις γιορτές. Άνθρωποι, δίκυκλα κι αυτοκίνητα ένα κουβάρι αγανάκτησης και ταλαιπωρίας.

Ας σηκώσουν, λοιπόν, οι ιθύνοντες τα μανίκια κι ας αφιερωθούν στη διεκδίκηση ενός σταθμού του μετρό στο κέντρο –η μετατόπιση του σχεδιαζόμενου σταθμού «Σίδερα» ίσως αποτελεί μια λύση.

Για σκεφτείτε πόσο επικοινωνιακή για τις εκλογές θα είναι μια τέτοια φωτογραφία σας, κύριε Δήμαρχε, με τις μανσέτες στον αγκώνα να θεμελιώνετε –αντί άχρηστους ποδηλατόδρομους και ογκώδη νέα δημαρχεία– ένα έργο που θα «γράψει» αληθινή ιστορία και θα μείνει στον τόπο…