Η Ε.Ρ.Τ. γυρίζει;

Πες με πνεύμα αντιλογίας, πες με κυβερνητικό, εγώ θεωρώ ότι το σήμα της νέας κρατικής τηλεόρασης είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό κι απηχεί τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης.

Με το που έσκασε μύτη όλοι έπεσαν –σαν έτοιμοι από καιρό– να το θάψουν. Το τι έχει ειπωθεί και γραφτεί από χτες τ’ απόγευμα δε λέγεται. Αυτό μας μάρανε –θα μου πεις– αλλά μέσα στο γενικό χαμό δεν πρέπει να ισοπεδώνονται όλα. Το σήμα της νέας ΕΡΤ σηματοδοτεί το πέρασμα σε μιαν άλλη εποχή, σε μιαν εποχή αλήθειας, ρεαλισμού και ελεύθερης επικοινωνίας.

Μια ματιά στο νέο εικαστικό δημιούργημα που θα συντροφεύει προσεχώς τις τηλεοπτικές μας αναζητήσεις, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Πρώτον η υδρόγειος γέρνει σαν να κυλάει. Ε και; Έτσι δεν έχουν τα πράγματα; Σε έναν ευμετάβλητο και ρευστό κόσμο δεν ζούμε, όπου καθημερινά όχι μόνο η ειδησεογραφία, αλλά κι οι σταθερές κι οι αξίες που τον χαρακτήριζαν μέχρι σήμερα ανατρέπονται;

Να μας ευαισθητοποιήσει ως πολίτες θέλει και να μας υπενθυμίζει καθημερινά, ότι όλα αυτά που μέχρι σήμερα ξέραμε πρέπει να τα ξεχάσουμε. Όλα ανατρέπονται κι όλα γυρίζουν –όχι μόνο η Γη που λέει κι ο Ζουγανέλης. Η ΕΡΤ έκλεισε, η δημοτική αστυνομία διαλύθηκε, η μονιμότητα στο δημόσιο ξεπεράστηκε, ακόμα και το χαράτσι της ΔΕΗ θ’ αλλάξει μορφή.

Οι πολύχρωμες γραμμές που ανεμίζουν αιθέρια στο γαλάζιο φόντο, είναι κάτι σαν κορδέλες, αλλά στην πραγματικότητα είναι τα φύκια της ελληνικής θάλασσας που ανεμίζουν ελεύθερα κι ανέμελα όχι μόνο στον κάθε λογής βυθό, αλλά και στα θολά νερά των τηλεοπτικών παραθύρων και πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Θα μου πεις κι η τηλεόραση εκεί που έχει κατρακυλήσει σαν ένας απέραντος –αν κι όχι γαλάζιος– βυθός μοιάζει, οπότε κι απ’ αυτή τη σκοπιά πάλι το νέο σήμα αντικατοπτρίζει τη νέα πραγματικότητα του τηλεοπτικού τοπίου.

Για να είμαι ειλικρινής το μόνο που με προβληματίζει λίγο είναι τ’ αρκτικόλεξο. Ε.Δ.Τ. έδτ, κολλάει η γλώσσα. Να λέγεται Ε.ΔΗ.Τ. μήπως; Κάπως πιο εύηχο, αλλά θα τρίζουν τα κόκαλα του συγχωρεμένου του Γιάννη του Ζίγδη από τη φαινομενική συνήχηση με την πάλαι ποτέ Ε.ΔΗ.Κ.

Ίσως ένας μικρός αναγραμματισμός όπως το Δ.Ε.ΤΗ. (κατά το Δημόσια Ελληνική ΤΗλεόραση) να ήταν μια κάποια λύση και προτείνω στους υπεύθυνους να το σκεφτούν. Με αυτή τη μικρή αλλαγή ολοκληρώνεται ο συμβολισμός και θα μπορούμε να φανταζόμαστε συνολικά –με τόσους πια συμβολισμούς– πόσο ελεύθερη κι αντικειμενική θα είναι η εικόνα της νέας ΕΡΤ.

Μια εικόνα όσο χίλιες λέξεις. Κι ακόμα δεν είδαμε καν το πρόγραμμα.

Τα ίδια Παντελίδη μου, τα ίδια Παντελή μου.



Ο Παντελής Παντελίδης είναι το νέο αγαπημένο πρόσωπο των μίντια. Χρόνια περιφερόταν ο καλλιτέχνης από δωμάτιο σε δωμάτιο κι από κάμαρα σε κάμαρα μέσα στο σπίτι του, ώσπου να φτάσει τελικά μέσα στο στούντιο μαζί με τον Βασίλη Καρρά.

Στο YouTube το «Δεν ταιριάζετε σου λέω» συναγωνίζεται –τηρουμένων των αναλογιών– το «Rolling in the deep», ενώ το «Συνοδεύομαι» συνοδεύεται από 2.047 σχόλια κι από 3 εκατομμύρια περίπου views.

Πρόκειται για μια μεγάλη επιτυχία.

Στην Ελλάδα της μιζέριας και της στασιμότητας, ίσως η περίπτωση του Παντελή Παντελίδη να είναι το μοναδικό «νέο προϊόν» που παράχθηκε το 2012. Μόνος, με το πείσμα, την επιμονή, το μεράκι, αλλά και το ταλέντο του. Ναι, «φίλοι μου αγαπημένοι», όπως έλεγε χαρακτηριστικά πριν πολλά χρόνια ένας άλλος κυνηγός ταλέντων, ο Γιώργος Οικονομίδης, το παλικάρι αυτό κατέθεσε μέσα από τα βιντεάκια που ανέβαζε, το μεράκι και το ταλέντο του.

Δεν έχω το χάρισμα πανελίστα του «Ελλάδα έχεις ταλέντο» ή του «X-Factor» για να κρίνω τις φωνητικές του αρετές, τις υψηλές ή χαμηλές οκτάβες του κι όλα αυτά τα βαθυστόχαστα, που αναλύονταν από τους κριτές σ’ αυτές τις εκπομπές του πάλαι ποτέ τηλεοπτικού μας παρελθόντος. Εκείνο που ξέρω είναι ότι όταν ανακάλυψα –το περασμένο καλοκαίρι– τα τραγούδια του κάτι μου έκανε «κλικ».

Μέσα από την απλότητα του στίχου, τη μονοτονία ίσως της μελωδίας, το εντελώς αδιάφορο σκηνικό, το άκουσμα έφτανε στ’ αυτιά μου ενδιαφέρον, συμπαθητικό. Δεν απέπνεε αυτό το δήθεν «κουλτούρα», δήθεν «ποιότητα», δήθεν «εγώ είμαι και κανείς άλλος». Είχε μιαν αυθεντικότητα και μια ειλικρίνεια που το έκανε άμεσο, επικοινωνιακό, ελκυστικό.

Ίσως η περίπτωση του Παντελή Παντελίδη, ανεξάρτητα αν ο ίδιος κι η επιτυχία του αντέξουν στο χρόνο, να μπορούσε ν’ αποτελέσει για όλους μας μιαν υπενθύμιση ενός εαυτού που χάσαμε στην πορεία του χρόνου τυφλωμένοι απ’ τη ματαιοδοξία κι αποπροσανατολισμένοι απ’ τη μισαλλοδοξία. Σίγουρα κι αυτός θ’ ακούσει και θα διαβάσει πολλά απ’ τη στιγμή που ξέφυγε απ’ την ανωνυμία, βλέπεις διαθέτει ακόμα ανεξάντλητες ποσότητες απ’ αυτά τα «υλικά» η σύγχρονή μας πραγματικότητα.

Στις μέρες της μιζέριας και του τίποτα, στην εποχή της κατάθλιψης και των αδιεξόδων, δεν υπάρχει γύρω μόνο η γκρίνια κι η απογοήτευση, δεν υπάρχει μόνο η φυγή κι η παραίτηση, που αποτελούν την καθημερινή πια συνήθεια και την αγαπημένη μας ενασχόληση. Υπάρχουν χιλιάδες ευκαιρίες και δυνατότητες για να ξεφύγουμε και ν’ απαγκιστρωθούμε από τα ασφυκτικά πλαίσια της οικονομικής στενότητας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης.

Προσπάθεια χρειάζεται, ψάξιμο, υπομονή, επιμονή και όρεξη.

Μ’ όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, όλα εκείνα που ανατρέπουν άρδην τον τρόπο ζωής και τα κατεστημένα σχεδόν τριάντα και πλέον χρόνων, έχουμε οδηγηθεί σε μιαν άνευ όρων παραίτηση κι υποχώρηση. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αντιδρούμε κι αντιστεκόμαστε είναι για να καταστρέψουμε, για να γκρεμίσουμε, για να οικτίρουμε και να κατακρίνουμε.

Αυτό που στην ουσία έχουμε αφήσει πίσω μας, αυτό που μ’ ευκολία παραμερίσαμε, είναι αρετές και συνήθειες, που παραδοσιακά μας χαρακτήριζαν ως λαό και τόνιζαν την ιδιαιτερότητα και την ξεχωριστή μας ιδιοσυγκρασία. Πέσαμε με τα μούτρα στα εύκολα και τα δήθεν, στο πλαστικό χρήμα και τις πλαστικές αισθητικής, στο delivery ιδεών και στο fast food του μέλλοντος. Ονομάσαμε ανάπτυξη την αλόγιστη κατανάλωση, βαφτίσαμε πρόοδο τη διαφθορά και την παραοικονομία, αποκαλέσαμε κοινωνική ανέλιξη την καλοπέραση και το lifestyle.

Όλα αυτά ο Παντελής Παντελίδης μας τα έτριψε στα μούτρα. Απλά, αθόρυβα, οικονομικά. Έφτασε σ’ ένα αποτέλεσμα για το οποίο, όποιον κι αν ρωτούσε στο ξεκίνημα της προσπάθειας, θα του έλεγε ότι είναι τρελός ή –στην καλύτερη περίπτωση– να κάτσει στ’ αυγά του και να μην κάνει ανοησίες. Όμως σημασία έχει ότι έφτασε κάπου, βγήκε στην επιφάνεια, στο φως.

Τα κατάφερε.

Μπορούμε να βγούμε κι εμείς στο φως, να βγούμε απ’ το λαγούμι μας. Μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Δεν ταιριάζουμε, και δεν είναι ανάγκη να μας το πει κι αυτό ο Παντελής Παντελίδης. Τουλάχιστον όμως, ας συμφωνήσουμε σ’ αυτό κι ας μην το αξιοποιούμε μονότονα ως άλλοθι. Ας πάμε παρακάτω όλοι μαζί, διατηρώντας καθένας τις επιφυλάξεις ή τις αντιρρήσεις του. Ας ξεσηκωθούμε, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε επιτέλους κάτι δημιουργικό κι ελπιδοφόρο, είτε μας αφορά όλους, είτε τον καθένα ξεχωριστά.

Αντικειμενικά στο λέω, θα πετύχουμε.

…Κι άσ’ τις φίλες του Παντελίδη –και του Σόιμπλε– να λένε το αντίθετο!

Foto: athensmagazine

Καλά που δεν πήρα νόβα.

Καλά που δεν πήρα νόβα. Όλη η γειτονιά στο σουβλατζίδικο ήτανε. Γνωστοί από χρόνια, φίλοι, ακόμα και περαστικοί που είχαν βγάλει τους σκύλους βόλτα, για τραπέζι έψαχναν. Ούτε για δείγμα δεν περίσσευε πλαστική καρέκλα. «Μόνον όρθιοι» φώναζε ο Γιώργος από μέσα όπως έκοβε τον γύρο, αλλά από τον τόνο της φωνής –έστω κι αν δεν ήξερες– ανίχνευες την αδιόρατη χαιρεκακία του «βάζελου».

Πήγαμε κατά τις εννιά για να είμαστε άνετοι, αλλά τζίφος, στράφι πήγε η χαρά μου για τα άδεια τραπέζια που πλησιάζοντας διέκρινα να υπάρχουν. «Ρεζερβέ», μας πληροφόρησε η Στέλλα όπως σερβίριζε δυο ξεχειλισμένα λαχταριστά ποτήρια ξανθιάς μπύρας, που συναγωνίζονταν –χωρίς επιτυχία– το χρώμα των μαλλιών της. Κάποιοι είχαν φροντίσει εγκαίρως, τα άδεια πλαστικά τραπέζια με το χάρτινο τραπεζομάντιλο ήταν στρωμένα προς χάριν τους.

Οι εναλλακτικές υπήρχαν, αλλά ήμασταν με τα πόδια. Φεύγοντας πήρε το μάτι μου στην οθόνη το ξυρισμένο κεφάλι του Τζόρτζεβιτς. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή; Πιάσαμε την κουβέντα για την εποχή του κι ανοίξαμε το βήμα για τον Αρχοντή, ελπίζοντας ότι στη χειρότερη θα βολευτούμε στην Αράχωβα κι ας έχει πιο μικρή οθόνη.

Ούτε μαθητικά θρανία στη σειρά να ήτανε τα τραπέζια. ‘Ισα-ίσα προλάβαμε ένα τελευταίο, πίσω στη γαλαρία. Ο Αρχοντής έχει περισσότερο χώρο, αλλά είναι και περισσότερο καφέ – ουζερί. Ήταν πια εννιά και είκοσι. Εδώ οι γνωστοί είναι από «άλλη κατάσταση». Στον Αρχοντή γινόντουσαν όλες οι προεκλογικές συγκεντρώσεις του κόμματος. Πήρε το μάτι μου στη μέσα αίθουσα, πάνω από ένα τραπέζι που έπαιζαν ακόμα χαρτιά, κάποιον υποψήφιο των πρόσφατων εκλογών.

Χαιρετούρες και καλωσορίσματα. «Καλό χειμώνα» εύχονταν κάποιοι και συνειδητοποιούσα, ότι πράγματι, μόλις πέρασε η κάψα του ποδαρόδρομου η βραδινή ψύχρα άρχισε να γίνεται αισθητή. Το δημοσιογραφικό γιλεκάκι –έμπνευση της τελευταίας στιγμής– έδωσε λύση, απέπνεε και μια ανεπαίσθητη μυρωδιά αντισκοριακού. Ο Παναγιώτης τράβηξε μια καρέκλα προς το μέρος μας, μόλις τέλειωσε η δηλωτή ήρθε κοντά κι ο Αργύρης (μπαρούτι με τον Αποστόλη –το ταίρι του στα χαρτιά– γιατί ξέχασε στην τελευταία χαρτωσιά ότι δεν είχε περάσει το δέκα το καλό).

Ήρθαν τα ούζα, άρχισε κι ο αγώνας. Μετά τα πρώτα λεπτά, τα ειρωνικά αστεία για τους Γερμανούς διαδέχτηκε η σιωπή και τη σιωπή η μουρμούρα κι η δυσφορία. Κάτι προσπαθούσε να περιγράψει ο Σωτηρακόπουλος, αλλά ήδη η κουβέντα είχε φύγει στο πόσο υστερούν σε συλλογικό επίπεδο οι ελληνικές ομάδες. Η εικόνα του αγώνα συμπληρωνόταν από την απογοήτευση που έβγαινε σαν αναστεναγμός εξαιτίας της εικόνας διάλυσης που φαίνεται να ‘χουν τα ποδοσφαιρικά πράγματα. Φέτος η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Η ΑΕΚ στα αζήτητα, ο ΠΑΟ ψάχνεται, ο ΠΑΟΚ βασανίζεται απ’ το παρελθόν του. Για τον Πλατανιά Χανίων θα δείξει ο χρόνος.

Επαγγελματίες στα λόγια κι ανώνυμες εταιρίες στα χαρτιά. Δεν είναι η κρίση που έφερε στο προσκήνιο αυτά τα προβλήματα, σέρνονταν και σέρνονται δεκαετίες. Παράγοντες, πολιτευτές, οπαδοί, ένα κουβάρι πίσω από τις χρωματιστές φανέλες, που κάποτε αντιπροσώπευαν κι άξιζαν κάτι πιο σημαντικό από χορηγούς, στημένα και στοιχήματα. Τότε που τα ελληνικά γήπεδα γέμιζαν από φιλάθλους, από οικογενειάρχες και παιδιά. Τότε που στις ταράτσες γύρω απ’ τα γήπεδα κρεμνιόντουσαν σαν σταφύλια οι τζαμπατζίδες τα Κυριακάτικα απογεύματα.

Τώρα τα τηλεοπτικά δικαιώματα κι η ΟΥΕΦΑ κάνουν παιχνίδι κι όχι οι φανέλες κι οι ποδοσφαιριστές. Πακτωλός εκατομμυρίων επενδύεται σ’ αυτό λαϊκό σπορ, στο βασιλιά των ομαδικών αθλημάτων. Τεράστια συμφέροντα και καριέρες στηρίζονται και στηρίζουν τις συλλογικές διοργανώσεις. Πίσω απ’ τη λάμψη των προβολέων και την αίγλη της δημοσιότητας έχει δημιουργηθεί και λειτουργεί ένας ολόκληρος κόσμος από εταιρείες, διαφημίσεις, στοιχήματα. Ο αγώνας είναι καταναλωτικό προϊόν, οι διοργανώσεις πακέτα.

Τώρα πρέπει να πληρώσω για να δω από την τηλεόραση την ομάδα που μ’ αρέσει. Πρέπει να πληρώσω για να δω ζωντανά ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα πακέτα είναι μοιρασμένα κι αν δεν γίνω συνδρομητής πίτσα και μπύρες δεν ξαναέχει στον καναπέ.

Όλα άλλαξαν. Ο Βαλβέρδε χώρα, ο Μιραλάς ομάδα, ο Χολέμπας θέση. Ακόμα κι ο Σωτηρακόπουλος για τις ανάγκες του champions league άλλαξε κανάλι. Μόνο ο Ολυμπιακός έμεινε γι' αυτή τη διοργάνωση κι εφέτος στα ίδια.

Καλά που δεν πήρα νόβα.

Foto: NOVASPOR.GR

Ε.Ρ.Τ.: Κι όμως λείπει...

Δεν γνωρίζω αν ανήκετε στην κατηγορία εκείνων που αντιμετωπίζουν με αδιαφορία τη συνεχιζόμενη απεργία στη δημόσια τηλεόραση και δεν τους λείπουν καθόλου οι εκπομπές της.

Δεν γνωρίζω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, ούτε και λεπτομέρειες για τις σχεδιαζόμενες αλλαγές.

Από την πλευρά του τηλεθεατή όμως γνωρίζω, ότι ακόμα και τώρα που το πρόγραμμα γεμίζει όπως-όπως με επαναλήψεις κι οι ενημερωτικές εκπομπές αποτελούν «είδηση», τα κρατικά –λεγόμενα– κανάλια εξακολουθούν ν’ αποτελούν το σταθερό σημείο αναζήτησης τις ώρες της καθημερινής χαλάρωσης.

Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, που η κρίση πλήττει τις ανθρώπινες δραστηριότητες κι οι «μπίζνες» γίνονται δύσκολα και κοπιαστικά, την ώρα που η «φτώχια» αποτελεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στον θαυμαστό κόσμο των ΜΜΕ –μίντια κατά το κοινώς λεγόμενο–, η έλλειψη της «φωνής» των δημόσιων μέσων ενημέρωσης τον φτωχαίνει ακόμα περισσότερο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι και μ’ αυτό το κονσερβοποιημένο πρόγραμμα που εκπέμπουν, τα κρατικά κανάλια στέκονται μπροστά στα μάτια μου το ίδιο ενδιαφέροντα κι ελκυστικά.

Τώρα που ο κόσμος αναζητά όλο και περισσότερο την ψυχαγωγία μέσα στο σπίτι, ο ρόλος των μέσων επικοινωνίας είναι εξαιρετικά σημαντικός και χρήσιμος και κατά συνέπεια ιδιαίτερα καθοριστικός. Γι’ αυτό κι η παρουσία των δημόσιων μέσων επικοινωνίας καθίσταται περισσότερο αναγκαία και κρίσιμη, εφόσον η προβολή κι η προσέγγιση της πραγματικότητας μέσα από τη διαφορετική, μη εμπορευματοποιημένη, ματιά κι αντίληψη, δημιουργούν αποτελεσματικό αντίβαρο και έρμα στην εξελισσόμενη διαδικασία της κοινωνικής απαξίωσης και καταβύθισης, αλλά και της μαζικής απογοήτευσης και μελαγχολίας.

Πέρα απ’ αυτό, η «σιωπή» αυτή έχει επιπτώσεις κι έξω απ’ τα στενά, επαρχιώτικα σύνορά μας. Κοστίζει σ’ εκατομμύρια συμπατριώτες μας απ’ άκρου σ’ άκρο της υφηλίου, επιτείνοντας το συναίσθημα της εγκατάλειψης και της απομόνωσης, αλλά και της απογοήτευσης και της πίκρας για τις δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα τους.

Με την ευκαιρία, λοιπόν, αυτής της απεργίας, πριν βιαστούμε να ρίξουμε τον λίθο του αναθέματος –για άλλην μια φορά– σ’ ό,τι είναι δημόσιο και κοινό, σε ό,τι είναι δημόσια περιουσία και πλούτος, ας αναλογιστούμε με ποιον τρόπο είναι δυνατόν ν’ αντιμετωπίσουμε τον νευραλγικό αυτόν τομέα με υπευθυνότητα, νηφαλιότητα κι ευαισθησία.

Ας αναζητήσουμε τρόπους που θα αντιμετωπίζουν τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες που όντως υπάρχουν και χρονίζουν, όχι όμως με αποκλειστικό κριτήριο το κόστος-ωφέλεια, όχι με οριζόντιες ρυθμίσεις τύπου «Προκρούστη», αλλά αξιολογώντας παράλληλα και την κοινωνική τους χρησιμότητα και την εθνική τους αναγκαιότητα.

Η δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση αποτελούσαν για χρόνια μέρος των «λαφύρων» της εκάστοτε κυβέρνησης, όμως στις παρούσες οικονομικές συνθήκες και με δεδομένη την ανάγκη αλλαγής αυτού του μοντέλου λειτουργίας του κράτους στο σύνολό του, είναι απαραίτητο να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να αναπροσαρμοστεί και να εκλογικευθεί το καθεστώς οργάνωσης και λειτουργίας τους και ν’ αφεθούν πλέον απερίσπαστα να υπηρετήσουν το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης εξυπηρετώντας ταυτόχρονα το δημόσιο συμφέρον και τον εθνικό τους ρόλο.

ΠΑΓΚΑΛΟΣ Vs ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Όπως όλα δείχνουν, ο Θόδωρος Πάγκαλος θα πρωταγωνιστήσει στο τελευταίο επεισόδιο της εκπομπής του εθνικού μας «διασκεδαστή». Η σφοδρή προσωπική επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αναμένεται να τροφοδοτήσει με «διασκεδαστικές» ατάκες το πανηγυρικό κλείσιμο της τηλεοπτικής σαιζόν για το Λάκη Λαζόπουλο και να ξελιγώσει στα γέλια την Ανθούλα που τον εμψυχώνει, αλλά και το πολυπληθές ακροατήριό του.

Προσωπικότητες κι οι δυο, καθένας στο χώρο του, έχουν να επιδείξουν πλήθος από επιτυχίες και σπουδαίο έργο. Γνώστες του αντικειμένου ενασχόλησής τους, ταλαντούχοι με περγαμηνές, κατορθώνουν να προκαλούν το ενδιαφέρον με την πληθωρική παρουσία τους και τον αυθόρμητο λόγο τους και να συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας με τις «αιρετικές» ή «ανατρεπτικές» πολλές φορές τοποθετήσεις και απόψεις τους.
Οι χώροι που υπηρετούν είναι από καταβολής κόσμου ξεχωριστοί και αυστηρά οριοθετημένοι, έχουν όμως κοινό πεδίο αναφοράς και αποδέκτη τον άνθρωπο και την κοινωνία στο σύνολό της. Η πολιτική επικεντρώνει το ενδιαφέρον και τις λειτουργίες της στην, μέσω της συμμετοχής στη δημόσια ζωή, ανάπτυξη, ευημερία και την πρόοδο της κοινωνίας, ενώ η ψυχαγωγία από τη μεριά της στοχεύει στην παραγωγή και παρουσίαση δημιουργιών που συμβάλλουν στην ψυχική ευχαρίστηση και στη διασκέδαση των ανθρώπων. Από καταβολής κόσμου επίσης, οι πολιτικές αποφάσεις, συμπεριφορές και δραστηριότητες τροφοδοτούσαν με πλούσιο υλικό επιθεωρήσεις, σάτιρες και θεάματα κι έδιναν αφορμές για «γέλια μέχρι δακρύων».Είναι γεγονός, ότι ελέω τηλεόρασης και δημοσιότητας, παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια σταδιακή διολίσθηση κάποιων πολιτικών προς την παραγωγή θεάματος κι αντίστροφα, κάποιοι τηλεοπτικοί «διασκεδαστές» διεισδύουν όλο και περισσότερο «σατιρίζοντας» το χώρο της πολιτικής.
Ο Θόδωρος Πάγκαλος δεν είναι πολιτικός-διασκεδαστής, γι’ αυτό ο λόγος του για τον διασκεδαστή-πολιτικό Λάκη Λαζόπουλο έχει ιδιαίτερη αξία και βάρος. Στο λόγο του Θόδωρου Πάγκαλου –ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί ή όχι μαζί του– ο εντοπισμός της ουσίας, του νοήματος, μπορεί να βρίσκεται πίσω από μύριες όσες υπερβολές ή αμετροέπειες, είναι βέβαιο όμως ότι πάντα υπάρχει, φτάνει να την ψάξεις. Στις «σατιρικές» ατάκες του Λάκη Λαζόπουλου δεν χρειάζεται να ψάξεις, όλα σερβίρονται έτοιμα για κατανάλωση, όλα απλοϊκά, ισοπεδωτικά κι ευκολοχώνευτα. Ακόμα και τα δήθεν υπονοούμενα είναι κραυγαλέα «ευκόλως εννοούμενα». Γι’ αυτό έχει δίκιο ο Πάγκαλος όταν υποστηρίζει ότι: «Ο Λαζόπουλος λόγω ταλέντου είναι ο πιο επικίνδυνος»…

Ας ψάξουν οι πολιτικοί το μήνυμα των εκλογών κι ας αναζητήσουν μεταξύ τους τις αιτίες για την απαξίωση του «πολιτικού συστήματος». Δεν μυθοποιώ, ούτε δαιμονοποιώ τις ικανότητες του Λάκη Λαζόπουλου να επηρεάσει τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Η από καιρό εξόφθαλμη μονομέρεια κι ο εκλεκτικός προσανατολισμός των επιλογών του, εκτιμώ ότι συνέβαλαν στο να χαθεί ο στόχος της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης που αρχικά πρόσφερε. Κατά τη γνώμη μου, το επίπεδο της «σάτιρας» που παρουσιάζει, εξελίχτηκε αντιστρόφως ανάλογα με την κοσμοσυρροή των θεατών στο στούντιο. Έγινε μόδα και κατεστημένο. Από εκπομπή σε εκπομπή χάθηκε ο αρχικός ενθουσιασμός. Με τη σιγουριά και τη δύναμη του μονόλογου, υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του ρόλου του και στα μάτια μου φαντάζει πλέον όπως ακριβώς ο αλαζόνας πολιτικός, που εκ του ασφαλούς κι αυτός, νομίζει ότι μπορεί να εκφράζεται και να συμπεριφέρεται όπως του κάνει κέφι, αδιαφορώντας για την ποιότητα του θεάματος που προσφέρει.
Όσο ευκολότερα όμως μπορώ τώρα πλέον να γυρίζω κάθε Τρίτη βράδυ το κουμπί της τηλεόρασης και ν’ αλλάζω κανάλι, τόσο αποδυναμώνεται κι η χαρισματική εμβέλεια του Λάκη Λαζόπουλου.
Μήπως τελικά, κάπως έτσι σκέφτηκαν και συμπεριφέρθηκαν και πολλοί από τους ψηφοφόρους στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, κύριε Πάγκαλε;