'Οχι, κύριε Λυκούδη.

Με κάθε σεβασμό. Με μεγάλη προσοχή κι ειλικρινές ενδιαφέρον, διάβασα και ξαναδιάβασα την τοποθέτηση του κυρίου Λυκούδη όπως δημοσιοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προκειμένου να σιγουρευτώ, ανέτρεξα και στο συγκεκριμένο απόσπασμα, όπως ακούστηκε από το βήμα της Βουλής.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Στην παρούσα συγκυρία για τη χώρα και τον λαό, όπως εύστοχα την περιγράψατε, δεν χωρούν ευχές. Δεν χωρούν ευχές από εσάς. Ευχές και παραινέσεις κι εικασίες ή προτροπές μπορώ να διατυπώνω εγώ στο ιστολόγιό μου ή όπου άλλου επιθυμώ. Ευχές μπορούν να διατυπώνουν οι άλλοι, οι ασχολούμενοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή δημοσιολογούντες στα τηλεοπτικά παράθυρα και καφενεία, οι δημοσιογράφοι κι όποιος άλλος ασχολείται με την πολιτική, αλλά δεν μετέχει μιας των συνταγματικά κατοχυρωμένων εξουσιών. Δεν είναι βουλευτής, δεν είναι κυβερνητικό στέλεχος, δεν είναι δικαστής.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Σ' αυτή την κρίσιμη πολιτικά καμπή οι καλές διαθέσεις κι οι ευσεβείς πόθοι έχουν τελειώσει. Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Οι καλές προθέσεις μας οδήγησαν στις διπλές εκλογές του 2012. Οι καλές προθέσεις σχημάτισαν την τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Οι καλές προθέσεις οδήγησαν στις καθυστερήσεις και τις αναβολές στην προώθηση των μνημονιακών δεσμεύσεων για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Οι καλές προθέσεις οδήγησαν τη ΔΗΜΑΡ εκτός κυβέρνησης. Οι καλές προθέσεις.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Αυτή την ώρα -πάντα θα έπρεπε αλλά τώρα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος- αυτή την ώρα, λοιπόν, είναι η ώρα της ατομικής ευθύνης. Είναι η ώρα του χρέους και του καθήκοντος. Είναι η ώρα των πράξεων. Διαπιστώσεις λίγο - πολύ πολλοί έχουν κάνει κι εξακολουθούν να κάνουν ολοένα και πιο έντονα όσο το πολιτικό κλίμα φορτίζεται. Δεν μου λένε πλέον τίποτε. Ούτε ότι οι κυβερνώντες καθυστερούν, υπαναχωρούν κι υποκύπτουν. Το γνωρίζουμε. Όπως άριστα κι από πρώτο χέρι γνωρίζει κάθε ευσυνείδητος πολίτης τα διαδοχικά πλήγματα που δέχονται τα τελευταία χρόνια τα εισοδήματά του, η αξιοπρέπειά του, η ίδια του η ζωή.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Οι εύκολες λύσεις των κυβερνήσεων εθνικής σωτηρίας, ενότητας, ευκαιρίας ή σκοπού όχι μόνο θα πρέπει από πείρα να είναι έξω από την πολιτική λογική σε καιρό ειρήνης, αλλά να 'ναι έξω κι απ' την πρακτική μας λόγω πολιτικής θεώρησης κι ιδεολογικής τοποθέτησης. Πόσο όμορφο κι ειδυλλιακό ακούγεται το «όλοι μαζί». Πόσο ελκυστικό και παραπλανητικό. Το ιδανικό. Μόνο που ιδανικά δεν υπάρχουν στην πολιτική. Κάτι θα έχει πάρει τ' αυτί σας για την «τέχνη του εφικτού».

Όχι, κύριε Λυκούδη. «Οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης» -μπορεί επαναλαμβάνω να ακούγεται υπέροχο- δεν μπορούν τούτη την ώρα να συμφωνήσουν. Τους λόγους εσείς πρώτος θα τους γνωρίζετε ασφαλώς καλύτερα. Αλλά, σας παρακαλώ, δεν θέλω να συμφωνήσουν. Δεν πρόκειται για πείσμα και ινάτι επειδή το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε την πρόταση για ένα μεγάλο κυβερνητικό σχήμα -ο κύριος Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ την είχε θέσει ευθέως, αλλά γιατί ο προσανατολισμός κι οι τάσεις που διαμορφώνονται δίκην πολιτικών προτάσεων στον χώρο αυτό κάθε άλλο παρά μπορούν να συμπίπτουν με αυτές που τούτη την ώρα έχει ανάγκη η χώρα κι ο λαός. Και το αναφέρω για να μην ματαιοπονούμε. Μετά τις εκλογές οι πολίτες ελεύθερα κατά την κρίση τους ας το επιλέξουν. (Ας αποφασίσουν, αν «θα δοθεί ειδική μοριοδότηση σε όσους και όσες συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα» προκειμένου να επαναπροσληφθούν στη νέα ΕΡΤ). Τώρα όμως -αφού επί της ουσίας κι εσείς το ξέρετε- δεν γίνεται να γίνει.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Εσείς προσωπικά αλλά κι όλοι εκείνοι που διαφοροποιήσατε τη θέση σας από τη ΔΗΜΑΡ κι υπηρετείτε με εντολή του ελληνικού λαού τα καθήκοντά σ' αυτό το Κοινοβούλιο. Όλοι εσείς, που ναι μεν θέλετε, αλλά το πολιτικό ή όποιο άλλο ιδεολογικό, συναισθηματικό κι εγώ δεν ξέρω τι κόστος σας εμποδίζει, οφείλετε πρώτοι να σηματοδοτήσετε τις εξελίξεις για το νέο, για την αλλαγή, για την επόμενη μέρα. Είναι πανέμορφο να προτρέπουμε και να παραινούμε ξανά και ξανά εκ του ασφαλούς τους συναδέλφους πολιτικούς που έχουν βάλει ξανά και ξανά «τα χέρια τους στη φωτιά». Είναι εύκολο να υποδεικνύουμε λύσεις σ' εκείνους που παίζουν κορώνα - γράμματα -για να μη μασάμε τα λόγια μας- τη θέση τους, την αξιοπιστία ή τη συνείδησή τους. Αυτό το κόστος, επιτρέψτε μου σας παρακαλώ, κύριε Λυκούδη, το πολιτικό, είναι η άλλη όψη της ανευθυνότητας, της υπεκφυγής, της υπαναχώρησης, της συναλλαγής. Είναι η κοινή μήτρα όλων των μέχρι σήμερα δεινών της χώρας μας, του λαού μας, του πολιτικού κι οικονομικού μας συστήματος. Το γνωρίζετε. Εμποδίστε το.

Το μεγάλο «ναι» -αν μου επιτρέπεται ν' αντιστρέψω το «όχι» σας, κύριε Λυκούδη, δεν είναι στην εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που, ναι έχετε δίκιο, παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά και τις παθογένειες που εύστοχα περιγράψατε. Το μεγάλο «ναι» είναι η προσωπική συμβολή στη διαμόρφωση και προώθηση του πολιτικού πλαισίου που διατυπώσατε με μεγάλη συνέπεια, το οποίο διαισθάνομαι ότι εκφράζει και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Είναι η προσωπική στράτευση στην υπόθεση της πολιτικής σταθερότητας, όχι μέσω αυτής της κυβέρνησης, αλλά μέσω μιας πλειοψηφίας που θα αναδειχθεί από αυτό το Κοινοβούλιο στη βάση των προτάσεών σας, η οποία θα συμφωνήσει, θα συνεργαστεί και θ' αναδείξει και την κυβέρνηση που στη συνέχεια θα υλοποιήσει τις προγραμματικές σας προτάσεις -κι όποιες άλλες- στο χρονικό ορίζοντα που ισχύει η λαϊκή εντολή, μέχρι την Άνοιξη του 2016.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Σ' αυτούς τους άξονες να καλέσετε δημόσια τους λοιπούς αυτού του κοινοβουλίου να συναινέσουν και να δεσμευτούν, κόμματα κι ανεξάρτητοι, αρχηγοί και ηγέτες. Μέσα στη Βουλή θέτοντας τον εαυτό σας πρώτο σ' αυτή την «πολιτική σταυροφορία» -αν είναι δόκιμος ο όρος- για να πάρει έτσι μια ανάσα ο λαός και να ξεφυσήξουμε με ανακούφιση για τους επόμενους μήνες. Να σοκαριστούμε ευχάριστα. Να αισθανθούμε ότι όντως πέρα απ' τις ευχές και τα λόγια, υπάρχει τόλμη, υπάρχει αξιοπρέπεια, υπάρχει ελπίδα. Να σοβαρευτούμε. Όλοι. Να επανέλθει το μυαλό στη θέση του, γιατί αν συνεχίσει έτσι όπως πάει αυτός ο πολιτικός κατήφορος δεν θέλω να φανταστώ πού μπορεί να βγάλει. Τα βλέπουμε και τ' ακούμε καθημερινά.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Από εσάς προσωπικά, αφού δώσατε το δικαίωμα με τη δημόσια τοποθέτησή σας, αλλά κι επειδή η εκτίμησή μου στο πρόσωπό σας είναι μεγάλη, εσείς κι όλοι όσοι επηρεάζονται πολιτικά από εσάς, τοποθετηθείτε δημόσια κι αναζητήστε με ρεαλισμό κι υπευθυνότητα τις δεσμεύσεις και τις συνεργασίες για τις πολιτικές λύσεις που προτείνατε, για τους άξονες πολιτικής, που οδηγούν στο αύριο. Δίχως αποκλεισμούς και προϋποθέσεις, αλλά με σαφείς στοχεύσεις και δεσμεύσεις. Εκεί θα κριθεί πόσοι επιθυμούν πραγματικά το καλό του τόπου και του λαού και πόσοι αξιοποιούν την ανάγκη και την εμπιστοσύνη του λαού δι' ίδιον όφελος. Πόσοι ψαρεύουν σήμερα από βουλευτές ψήφους εμπιστοσύνης στα τυφλά και πόσοι αύριο ψήφους από το λαό στα θολά.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Το όλοι μαζί τότε θα έχει ουσία και βάρος. Θα είναι ένα «όλοι μαζί» για τον κοινό σκοπό να πάτε -και μαζί σας κι εμείς- την Ελλάδα με ασφάλεια και σταθερότητα στο δύσκολο αύριο. Στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, στην εκλογή προέδρου, στην πολιτική και συνταγματική αλλαγή. Όλοι μαζί σε μια πορεία ωριμότητας πραγματικά προς την πολιτική λύση έναντι του διαφαινόμενου πολιτικού αδιεξόδου. Μαζί για να δημιουργηθούν κι οι προϋποθέσεις μιας αξιόπιστης και δημοκρατικά νομιμοποιημένης αλλαγής κι εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος για το εγγύς μέλλον, μετά το 2016 και τις εκλογές. Τότε που οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες θα μπορούν -γιατί θα έχουν παραδειγματιστεί και μάθει- ότι όντως στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα, γιατί αυτή είναι η πολιτική κι όχι οι παραπολιτικές φλυαρίες και διαδόσεις.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Από σας περιμένω να αποκαλύψετε στην πράξη προθέσεις, πρόσωπα, υπολογισμούς κι ιδιοτέλειες. 'Αμεσα. Άλλως, όσα «όχι» κι αν ανακράξετε σ' αυτή την κυβέρνηση, πολιτική πρόταση και λύση δεν μου προσφέρετε, αλλά μόνο λόγια, μια από τα ίδια, όπως κι η πρόταση εμπιστοσύνης της κυβέρνησης που προτίθεστε να καταψηφίσετε.

Photo: SKAΪ.GR

"Κεντροαριστερά": Η κορυφή κι η βάση.

Να σου πω κάτι για να τελειώνουμε; Χέστηκα και για την κεντροαριστερά και για τη σοσιαλδημοκρατία και το δημοκρατικό σοσιαλισμό. Μια ζωή στην κόψη των εσωκομματικών ισορροπιών και συσχετισμών, στη διάθεση της κάθε ομάδας και της κάθε κλίκας, στην όρεξη του κάθε παράγοντα ή του κάθε οργάνου. 

Κουβέντες για βολεμένους και συζητήσεις για χορτάτους. Σοσιαλδημοκρατίες και πράσινα άλογα. Δεν θα λαϊκίσω μιλώντας για την κοινωνία που λιμοκτονεί, για τα μνημόνια, τον πολλαπλασιαστή κι άλλα, που καταναλώνονται εύκολα. Η συζήτηση όμως είναι αλλού, σύντροφοι, κι όλες αυτές οι κουβέντες, είναι κουβέντες του στυλ «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Ψάχνουμε να οριοθετήσουμε το χάος, να χωρίσουμε ξανά στα δυο την Ερυθρά θάλασσα, να τραβήξουμε κι άλλες «κόκκινες γραμμές» παραβλέποντας, ότι μετά από τόσο κόκκινο μελάνι που έχει χυθεί αυτή την τελευταία τριετία για να τραβιώνται γραμμές, έχουμε χάσει και την άκρη και το μέτρο.

Πιείτε τον καφέ σας μαζί με τον σύντροφο Κουβέλη, σύντροφοι –αν το επιτρέψει βεβαίως ο κύριος Λυκούδης, όταν καταδεχτεί να διαβάσει την επιστολή σας– πείτε και κανένα καλαμπούρι και μετά ίσια στις κάμερες για τις δηλώσεις. Οι τηλεσχολιαστές θα αδημονούν και τα πάνελ θα ‘ναι έτοιμα να πάρουν φωτιά. Μπορεί να υπάρχουνε και «κάρτες», που ν’ αναπαριστούν φράση φράση τι ειπώθηκε ή μπορεί για χάρη σας να δημιουργήσουν για το κεντρικό δελτίο και animated movie για το πώς καθίσατε ή πώς πιάσατε τα φλιτζάνια. Κι αυτοί τη δουλειά τους κάνουνε οι άνθρωποι.

Θα το γράψω όπως το αντιλαμβάνομαι κι από ‘κει και πέρα –μεγάλοι άνθρωποι είσαστε– κάντε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός, γιατί ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς δεν γνωρίζω αν έχει κάτι να σας πει διαφωτιστικό, η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη καταλύει αυτή την εποχή σε πεντάστερα.

Ναι, υπάρχει, σύντροφοι, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που δεν εκπροσωπείται σήμερα από τα κόμματα που υπάρχουν. Υπάρχουν δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι, άνθρωποι που επιβιώνουν μετά βίας, άνθρωποι που έχασαν δουλειές, περιουσίες, παιδιά στην ξενιτιά και νέοι χωρίς μέλλον. Υπάρχουν άνθρωποι που προβληματίζονται για το αύριο των οικογένειών τους, που αγωνιούν για τις επιχειρήσεις τους, που βιώνουν καθημερινά την ανασφάλεια και το φόβο στη γειτονιά τους. Άνθρωποι που βρίσκονται σε απόγνωση γιατί θλίβονται για την απαξίωση και την ανημπόρια της πατρίδας τους.

Δεν χρειάζεται ν’ αναφερθώ σε μια προς μια στις περιπτώσεις, ούτε να επιχειρήσω να δημιουργήσω έναν ατέλειωτο κατάλογο από εν δυνάμει ψηφοφόρους, που ο καθένας για τους δικούς του λόγους δεν θα ψήφιζε σήμερα κάποια από τα κόμματα που υπάρχουν. Αυτό είναι όμως το ζήτημα; Υπάρχουν διαθέσιμοι ψηφοφόροι ας τους πλησιάσουμε, ας στοχεύσουμε στην ψήφο τους μην  τους «πάρει» ο ΣΥΡΙΖΑ ή Χρυσή Αυγή;

Για τη Νέα Δημοκρατία δουλεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, σύντροφοι. Καλά, είστε σοβαροί; Στ’ αλήθεια πιστεύετε, ότι είναι δυνατόν αυτή μεγάλη πλειοψηφία ψηφοφόρων να κατευθυνθεί προ της κάλπης μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ; Οι πρώην δικοί σας ψηφοφόροι, οι άνθρωποι του κέντρου, του «μεσαίου» –κατά Κώστα Καραμανλή– χώρου θα πάνε στον Τσίπρα και τον Τατσόπουλο –αλήθεια, σε ποια μεριά της Αθήνας χάθηκε αυτή η ψυχή– όταν έρθει η ώρα των εκλογών; Όχι, σύντροφοι, στη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά θα πάνε, του πρωθυπουργού που –στηριζόμενος στην ψήφο και τη συμβολή σας– θα έχει κατορθώσει πισωγυρίζοντας κι ισοπεδώνοντας –ελέω δανειακών συμβάσεων και μνημονίων– τη χώρα να δημιουργήσει συνθήκες σταθερότητας και ανάκαμψης της οικονομίας. Άντε, εντάξει, κάποιοι λίγοι μπορεί να πάνε και κατά Χρυσή Αυγή μεριά –μη μου λέτε για τους «Ανεξάρτητους» γιατί θα σκάσω στα γέλια.

Εσείς φράγκο δεν θα πάρετε συντρόφια και δεν το λέω αυτό για να τα «σπάσετε» με την κυβέρνηση, όχι, για να σοβαρευτούμε λίγο το λέω. Καλά κάνετε κι είστε μέσα στην κυβέρνηση, άριστα πράξατε που συμβάλατε στη δημιουργία της. Για να πάει όμως όσο πιο μακριά γίνεται η «βαλίτσα» της διακυβέρνησης και να μην έχουμε καθημερινά τα πρωινά events των νεολαίων και των λοιπών συνιστωσών του Τσίπρα στους δρόμους και τα βραδινά show στα τηλεοπτικά παράθυρα, πρέπει να αισθανθούμε ότι συμμετέχετε στην κυβέρνηση κι εσείς. Πρέπει, καλοί μου σύντροφοι, πέρα από τη ποσόστωση στα καθίσματα –κοινώς καρέκλες– στα διάφορα πόστα, να συνδιαμορφώσετε μια κυβερνητική πολιτική –πέρα από οικονομίες και λοιπά δημοσιονομικά– που να προωθεί κάποιες από τις βασικές πτυχές τής σοσιαλιστικής θες, σοσιολδημοκρατικής θες, κεντώας θες, της όποιας –όπως θες πές την– φυσιογνωμίας σας. Είστε με τον άνθρωπο και τις ιδιαιτερότητές του, με την κοινωνία και τις βασικές της ανάγκες, με τη νεολαία και τα προβλήματά της; Με ό,τι είστε τέλος πάντων, όλα αυτά που για χρόνια σε προγράμματα και διακηρύξεις μας έχετε κάνει πλύση εγκεφάλου. Βρείτε από κοινού και διαμορφώστε πολιτικές για όλες τις κυβερνητικές δραστηριότητες, ανεξάρτητα ποιος ηγείται και ποιος έπεται στα υπουργεία, τους οργανισμούς, τις υπηρεσίες. Φέρτε ριζοσπαστικές προτάσεις στη Βουλή, αφήστε τα παράθυρα στους «επικοινωνιακούς» των άλλων χώρων και ριχτείτε με τα μούτρα στη συλλογική δουλειά με ομάδες εργασίας κοινές.

Φρέσκο αέρα να φέρετε στη κοινωνία, αέρα δημοκρατίας στην πράξη, αέρα πίστης και κουράγιου ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Α, και πού είστε; Μην τσιμπάτε διαρκώς με την «αυτοκριτική» και την «αυτοκριτική». Τα έχετε κάνει μπάχαλο, το ξέρετε εσείς πρώτοι και καλύτεροι. Εδώ μια λίστα με φοροφυγάδες ήρθε στα χέρια σας και τα κάνατε μούσκεμα. Ιδανικοί αυτόχειρες, αλλά οι κουβέντες και τα τρυκ με τα περασμένα να τελειώνουν. Ας κάνει κάθε λειτουργός του κράτους τη δουλειά του, ανεξάρτητα και κατά συνείδηση και στο τέλος θα κάνουμε το λογαριασμό. Μήπως –εδώ που τα λέμε– κι όλοι «μέσα» να πάτε, δεν θα βρεθεί κάποιος να σας κατηγορήσει ότι στη φυλακή τρώτε χαβιάρι;

Βγείτε από τα λαγούμια σας και τον αυτισμό σας και καταλάβετε ότι όσες συζητήσεις κι αν κάνετε για το σοσιαλισμό και τ’ άλλα που λέγαμε πιο πάνω θα πάνε στο βρόντο. Ο δεκαοχτάρης ή ο δεκαπεντάρης που σε τρία χρόνια θα ψηφίζει ξέρετε πού τα έχει γραμμένα όλα αυτά; Ακούστε «Ψυχόδραμα» και θα καταλάβετε. Αν πάλι σας ενδιαφέρει μόνο η ψήφος μου, Ο.Κ. δεν σας την ξαναδίνω έτσι. Δεν σας αξίζει. Εδώ αποδεικνύετε καθημερινά, ότι έναν τεράστιο κοινωνικό χώρο, έναν χώρο μετριοπαθή και φιλελεύθερο, φιλήσυχο και δημιουργικό –κάτι σαν τους «νοικοκυραίους» της δεξιάς– δεν μπορείτε να τον εκφράσετε ενιαία, συστηματικά και με συνέπεια. Με έργα, όχι με τις γνωστές επικοινωνιακές φανφάρες.

Θα σας κατανοήσω, δεν υπάρχει ο Ανδρέας, ούτε ζούμε το ’81. (Μια που το’ φερε η κουβέντα, μην σας παραξενέψει αν σε λίγο πάνε τον Τσίπρα και σε κανένα μνημόσυνο του «αείμνηστου»). Αντί ν’ αναζητάμε, όμως, σωτήρες κι εθνάρχες –τ’ όνομα το ‘χουμε, αλλά από χάρη κάτι λείπει– δεν είναι καλύτερα μέσα από νέες συλλογικές δράσεις κι οργανωμένες κινήσεις να σηματοδοτήσουμε αυτό που θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε; Δεν επιχειρούμε να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στην κοινωνία και να προωθήσουμε πολιτικές και προγράμματα που θα στοχεύουν και θα επιδιώκουν την ανακούφιση της;

Δεν είναι ανάγκη να μοιράσουμε λεφτά, ο κόσμος κατάλαβε ότι λεφτά περισσευούμενα πλέον δεν υπάρχουν, αλλά αντί να προσπαθούμε να κανακέψουμε κάθε συντεχνία και να «βγάλουμε απ’ τη μύγα ξίγκι» επειδή ανέβηκε κι ο Τσίπρας σε τρακτέρ –ως άλλος Χατζηγάκης– ας διασφαλίσουμε, ότι τα λεφτά που διαθέτουμε πάνε εκεί που πρέπει και δεν πάνε σε τσέπες δεξιά κι αριστερά. Αντί να προσπαθήσουμε να πείσουμε τον κόσμο για τ’ αυτονόητα, ας προωθήσουμε άμεσα διαδικασίες απλές κι ευέλικτες για την εξυπηρέτηση του πολίτη, του επιχειρηματία, του επενδυτή. Άστε το σύντροφο Μανιτάκη να σχεδιάζει αναδιοργανώσεις κι αξιολογήσεις, αποφασίστε άμεσα, τώρα παράλληλες διοικητές δομές και διαδικασίες τύπου ΚΕΠ, που θα παρακάμπτουν υφιστάμενες γραφειοκρατίες και αγκυλώσεις. Δώστε βάρος και κεντρική θέση της πολιτικής στον τουρισμό και τον πολιτισμό με συγκεκριμένες προτάσεις και μέτρα. Αρχίστε να νομοθετείτε από μηδενική βάση, δημιουργείστε και θεσμικά μια νέα μεταπολίτευση, στην πράξη, όχι στα λόγια και τις εικασίες.

Έτσι, πρόχειρα και βιαστικά ίσως τα έγραψα, σύντροφοι, αλλά έτσι πιστεύω ότι χτίζονται οι σχέσεις εμπιστοσύνης κι αρχίζουν τα πράγματα να κινούνται και να ξεφεύγουν απ’ το τέλμα που βρίσκονται σήμερα. Οι επιστολές και τα τσαλίμια συσχετισμών κι υπολογισμών μόνο να βαθύνουν την απογοήτευση και να επιτείνουν την αμηχανία του κόσμου που σας παρακολουθεί κι ελπίζει ότι κάποια στιγμή μπορεί κάτι να κάνετε, του κόσμου που προσδοκά και περιμένει.

Δεν είναι που το γράφω εγώ, αλλά θαρρώ πως κάπως έτσι το φαντάζεστε κι εσείς –έστω κι αν αποφεύγετε και να το σκεφτείτε– αν, λοιπόν, λέω, σύντροφοι, δεν μπορείτε να κοιτάξετε την αλήθεια κατάματα και να πάρετε από κοινού τις αναγκαίες για την κοινωνία και το λαό που χειμάζει αποφάσεις, ε, τραβάτε σιγά – σιγά για το ταμείο συνταξιούχων βουλευτών από μόνοι σας και μην περιμένετε, η σοσιαλδημοκρατία δεν πρόκειται να γεννηθεί ούτως ή άλλως αυτόματα, γιατί η ώρα των εκλογών απλώς θα το επικυρώσει.

Εμείς όμως άραγε –και πάλι– τότε τι θα φταίμε;