Κεντροαριστερή δυσανεξία.

Τόση διάθεση για την αναζωογόνηση του κεντροαριστερού πολιτικού χώρου δεν ξέρω αν έχουμε ξαναζήσει. Λυτοί και δεμένοι –που λέει κι ο λόγος– κινητοποιούνται, συναθροίζονται, εκτίθενται κι εκδηλώνονται, όλοι για το ξαναζωντάνεμα της «κεντροαριστεράς», για τη συσπείρωση των «δημοκρατικών και προοδευτικών» δυνάμεων, για τη δημιουργία του τρίτου πόλου.

Ενώ όμως η διάθεση κι ο οίστρος για προσφορά στην υπόθεση της κεντροαριστεράς περισσεύει, καμιά διάθεση δεν φαίνεται να υπάρχει προκειμένου όλοι αυτοί οι ενδιαφερόμενοι και οικειοθελώς προσφερόμενοι για τη σωτηρία της κεντροαριστεράς και της χώρας, να συντονίσουν τη δράση και τις πρωτοβουλίες τους από κοινού για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Καθένας απ’ όσους φιλοδοξούν να διαδραματίσουν το ρόλο του αναγεννητή και του ζωοδότη της κεντροαριστεράς επιφυλάσσει για τον εαυτό του ή έστω και για το χώρο που εκπροσωπεί, την αδιαφιλονίκητη αυθεντικότητα, την αδιαπραγμάτευτη καθαρότητα, την ακριβέστερη άποψη, αλλά, τελικά, και τ’ αναμφισβήτητα πρωτεία στην πορεία προς την επιδιωκόμενη ενοποίηση και ενιαιοποίηση του χώρου.

Από το 2012, οπότε στελέχη και ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να φυλλορροούν προς διάφορες άλλες κομματικές κατευθύνσεις κι επιλογές, ο πολιτικός χώρος που το άλλοτε κραταιό κόμμα εκπροσωπούσε, παρέμεινε κραυγαλέα αποψιλωμένος στελεχειακά κι απονεκρωμένος πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ευτύχησε, έκτοτε, να καρπωθεί τη μερίδα του λέοντος τόσο σε εκλογικά ποσοστά, όσο και σε ένταξη στελεχών του ΠΑΣΟΚ στα ψηφοδέλτια και τα όργανά του.

Αυτή η εκλογική κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κι η συνακόλουθη παταγώδης κυβερνητική του μεταστροφή, που σημαδεύεται από ασυνέπεια, αμφιθυμία, προχειρότητα κι αλαζονεία, άνοιξε, δειλά στην αρχή αλλά με ιδιαίτερη ένταση πρόσφατα, τη συζήτηση και την αναζήτηση εναλλακτικών προτάσεων για την αναδιοργάνωση και την επανασυσπείρωση του κεντροαριστερού χώρου. Κι όλα αυτά, ταυτόχρονα με την παρατεταμένη εσωστρέφεια, τις μεταλλάξεις, αλλά και τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

Κουβέντες πολλές για την κεντροαριστερά, λοιπόν, μαζί με διαγκωνισμούς, αψιμαχίες και φιλοδοξίες σ’ ένα πολιτικό τοπίο που μέρα τη μέρα ερημώνεται, συντηριτικοποιείται, οπισθοδρομεί. Λόγια κι άλλα λόγια μπροστά στις οθόνες, τα θέατρα και τ’ αμφιθέατρα, αλλά και στα κλειστά αυτιά μιας κοινωνίας απογοητευμένης, κουρασμένης κι απρόθυμης ν’ ακολουθήσει. Κουβέντες και λόγια που πλειοδοτούν σε καλές προθέσεις κι υστερούν απελπιστικά σε απήχηση, δυνατότητες και ρεαλισμό.

Δικαίωμά τους να διεκδικεί ο καθένας τους για λογαριασμό του μια λύση για τον «χώρο» και τη χώρα, θεμιτές κι οι προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά απ’ όλο αυτό το κουβεντολόι και το σύρε κι έλα όλων αυτών των πασίγνωστων για το ΠΑΣΟΚικό παρελθόν τους στελεχών, αυτό που προκύπτει είναι έκδηλη δυσανεξία μεταξύ προσώπων και ομάδων. Δε «χωνεύονται» μεταξύ τους, έχουν πολλά «προηγούμενα». Αυτός –κατ’ εμέ– είναι κι ο μόνος λόγος που δεν βρίσκονται, δεν συμπυκνώνουν πέντε - δέκα κοινά αποδεκτές απόψεις σε μια κόλλα χαρτί, αλλά ψάχνονται και ψάχνουν διαφορές τάχα στις λεπτομέρειες και στα σημεία.

Το πολιτικό τους αύριο επιδιώκουν να διασφαλίσουν. Ακούγεται κυνικό, αλλά αυτός είναι ο κανόνας, μια ματιά στο κομματικό τοπίο με τις μετακινήσεις, τις μεταπηδήσεις και τις διαγραφές των τελευταίων ετών μαρτυρά πολλά· γι’ αυτό πασχίζουν –κάποιοι, μάλιστα, και για τα παιδιά ή τα εγγόνια τους.

Με τη χώρα μέσα στα μνημόνια και τις ασφυκτικές δανειακές συμφωνίες, μετά το πατατράκ του ΣΥΡΙΖΑ, ποιος πιστεύει πλέον σε καθαρά ιδεολογικά σχήματα και ανεξάρτητες πολιτικές, ποιος μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά, ότι υπάρχουν –τουλάχιστον προς το παρόν– ποικίλες και τόσο κραγαλέα διαφορετικές επιλογές ή λύσεις μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο συμφωνιών και συμμαχιών της χώρας; Και μη μου πείτε για τις «κοινωνικές πολιτικές» της παρούσας κυβέρνησης, γιατί τέτοιες κοινωνικά μονομερείς κι άδικες πολιτικές ο καθένας ιδεοληπτικός και ψηφοθήρας θα μπορούσε να εφαρμόσει.

Τα πράγματα είναι απλά· όλη αυτή η κεντροαριστερή αναζήτηση και πρεμούρα όσο παρατείνεται και πλανάται θολώνει αντί να ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο και μπορεί να μείνει απλώς στα λόγια και τα χαρτιά, το σημαντικότερο, όμως, απαξιώνει και ζημιώνει ακόμα περισσότερο το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που, εν πάσι περιπτώσει, εξακολουθεί να είναι το κόμμα αναφοράς για την κεντροαριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία στη χώρα.  

Έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις, ώστε, όταν έρθει η ώρα, οι δυσαρεστημένοι κι ανένταχτοι «κεντροαριστεροί» χαρακτηριζόμενοι ψηφοφόροι –ιδιαίτερα εκείνοι που με κάθε τρόπο επιθυμούν την απαλλαγή της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση– να προστρέξουν προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, χαρίζοντάς τους θεαματικά εκλογικά ποσοστά, ενώ οι υπόλοιποι –που «δεν πάει με τίποτα το χέρι τους δεξιά»– να χαρίσουν, θες με βαριά, θες μ’ ελαφριά καρδιά, μια ακόμα ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα, αφού –ποιος ξέρει;– μπορεί μέχρι εκείνη την ώρα να το ‘χει φέρει «το μαγαζί» εντελώς στα ίσα· τι; Μα, να το έχει πλήρως ΠΑΣΟΚοποιήσει.

Τον Τσίπρα πολλοί εμίσησαν· την εξουσία ουδείς. [Τότε να δεις μια κεντροαριστερά, νααα!]

Photo: Ημεροδρόμος

Survivor και survivor.

Είμαστε καλοπροαίρετοι. Άκου με που σου λέω· σαν νορμάλ και φυσιολογικοί άνθρωποι, σαν άνθρωποι που έχουν συναίσθηση των ευθυνών τους, υπολογίζουν συνέπειες, συμμερίζονται τον συνάνθρωπο και προβληματίζονται σοβαρά για το μέλλον, δεν μπορεί να περάσει απ’ το μυαλό μας η σκέψη, ότι όλο αυτό το πήγαιν’ – έλα με τις διαπραγματεύσεις κι οι συνομιλίες με τους δανειστές, μπορεί να είναι και πάλι ένα καλοστημένο παραμύθι, ένα ιδιοτελές σχέδιο, που απώτερο στόχο έχει την εξυπηρέτηση και μόνο των στενών κομματικών σχεδίων και την εξασφάλιση του μέγιστου δυνατού κομματικού οφέλους.

Ακόμα κι αν κάποιες φορές περνά απ’ το μυαλό μας αυτή η υπόθεση ή αν τύχει να την ακούσουμε να διατυπώνεται από κάποιον, με μιας την διώχνουμε, αμέσως την προσπερνάμε, εφόσον –καλοπροαίρετοι όντες– αρνούμαστε να πιστέψουμε και να δεχτούμε ότι είναι δυνατόν, δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, που υποτίθεται προασπίζεται κι υπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, μπορεί να καταφύγει εκ νέου στην ίδια «αυταπάτη» για να εξαπατήσει τον λαό και να διασφαλίσει σε όφελός της το λάφυρο της εξουσίας.

Δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο, δεν είναι όλοι καλοπροαίρετοι. Αν υπήρχε μια καλοπροαίρετη κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που να σέβεται την υπογραφή της με τους δανειστές και να εκτιμά τις πολύχρονες θυσίες του λαού που κυβερνά, θα έκανε κάθε δυνατή θυσία, ώστε αφενός μεν να είναι συνεπής στις δεσμεύσεις της έναντι των τρίτων κι αφετέρου θα εξαντλούσε τις δυνατότητες για ν’ ασκήσει αποτελεσματική και δίκαιη πολιτική.

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ατέρμονο και κουραστικό παιχνίδι εντυπώσεων, καταγγελιών και συκοφαντιών πότε για τον Τόμσεν, πότε για τον Σόιμπλε, πότε για τον Ντάισεμπλουμ, πότε για τον έναν και πότε για τον άλλον, ανάλογα με το ποια δήλωση, συνέντευξη ή άποψη την εξυπηρετεί συγκυριακά. Ταυτόχρονα, ασυνάρτητες κι αντιφατικές πολιτικές αποφάσεις, αποσπασματικές, πρόχειρες, είτε για τις συντάξεις, είτε για την παιδεία, είτε για τη φορολογία, είτε για τις ιδιωτικοποιήσεις ή τα εργασιακά.

Κι εκεί, πριν από κάποιο Γιούρογκρουπ, μια το Νοέμβρη, μια το Φλεβάρη, μια τον Απρίλη, τσουπ τηλέφωνο στη Μέρκελ για πολιτική λύση, τσουπ μια ο Μοσκοβισί, μια ο Τουσκ ταξιδάκι για κουβεντούλα στην Αθήνα και δώσ' του, να, η λύση έρχεται, να, η τεχνική συμφωνία είναι παραδίπλα, να, συμφωνούν στο 45%, να, η αξιολόγηση πάει για το επόμενο EWG, να το ένα και να το άλλο κι ούτε βήμα πίσω η περήφανη κυβέρνηση. Κι όλα αυτά μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα, μη χάσει ο λαός το θέαμα και σε ζωντανή σύνδεση το δικό του το Survivor.

Ένα τραγικό πολιτικό σκηνικό, που διαιωνίζει την αστάθεια και την ανασφάλεια και εγκλωβίζει σε μια παρατεταμένη ομηρία την οικονομία, την κοινωνία, αλλά και το μέλλον της χώρας. Η μόνη έννοια, η μόνη συνεπής τακτική είναι αυτή με τον πολιτικό χρόνο, εκεί η κυβέρνηση τους κερδίζει όλους κατά κράτος. Αξιοποιεί άριστα την ουσιαστική διάλυση του πολιτικού κατεστημένου για να διατηρεί την πολιτικής ηγεμονία και να κερδίζει με άνεση πολιτικό χρόνο.

Λοιπόν, αυτή η αξιολόγηση δεν πρόκειται να κλείσει απ’ αυτήν την κυβέρνηση. Αυτό είναι το σχέδιο, αυτός είναι ο σκοπός από την πρώτη στιγμή. Στρατηγικός στόχος μέσα σε κλίμα έντονης αντιπαλότητας με τους «κακούς» θεσμούς να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις της αναγκαίας ηρωικής εξόδου των «καλών» αριστερών μέσω των εκλογών κι η παράδοση της χώρας μέσα σ’ αυτή την ένταση και σ’ αυτό το χάλι στους επόμενους για να συνθηκολογήσουν με το μαχαίρι στο λαιμό και να κυβερνήσουν το χάος.

Προηγουμένως θα έχουν φροντίσει ενδεχομένως να πληρώσουν και τα 6 δις της δόσης του Ιουλίου, στραγγίζοντας ότι ευρώ υπάρχει και δεν υπάρχει από οργανισμούς και ταμεία, ώστε εκεί, κατά το Σεπτέμβριο, μετά τις εκλογές που θα προκηρύξουν, ο επόμενος να μην έχει σάλιο, να μην έχει μία, παρά μόνο για δυσβάσταχτη αξιολόγηση σε εκκρεμότητα. Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: Και το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση και το μεγαλύτερο δυνατό κόστος για την επόμενη. Σατανικό σχέδιο, κάθε άλλο παρά καλοπροαίρετο. Σχέδιο όμως άξιο ενός αριστερού κομματικού survivor. 

Εκεί να δεις μετά αριστερά γλέντια και παράτες, εκεί να δεις καταγγελίες για πουλημένους, προσκυνημένους και προδότες, εκεί να δεις εσύ που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα. Τίποτα δεν έχουμε δει, τίποτα γιατί είμαστε καλοπροαίρετοι. Εκεί να δεις στη μόστρα όλα τα φυσεκλίκια και τα λάβαρα της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης. Εκεί να καμαρώσεις τις μαγκιές χωρίς γραβάτα ανά την υφήλιο και τους ανατολίτικους τσαμπουκάδες στα τηλεπαράθυρα. Εκεί πάνω στα κουρέλια, όχι των μνημονίων, αλλά των δημοκρατικών θεσμών, του πολιτεύματος και των νόμων, της κοινωνίας της ίδιας. Εκεί να δεις πώς στήνονται οι πολιτικές παρενθέσεις και κατασκευάζονται οι νέες πολιτικές δυναστείες.

Δεν το χωρά ο νους, είμαστε καλοπροαίρετοι. Όχι· όταν όλα αυτά δεν θα συμβαίνουν κάπου αλλού, σε κάποιους άλλους, καλοπροαίρετος δεν θα τολμάς να πεις πως ήσουν, αλλά μονάχα αδικαιολόγητος, μονάχα αδικαιολόγητος. [Διακόπτω εδώ, συγγνώμη, αλλά σπεύδω να παρακολουθήσω το σημερινό επεισόδιο του πραγματικού Ελληνικού survivor].

Photo: Greec Web TV