Αλέξης: 'Οταν κοιτάς από ψηλά...

Έχουν πέσει όλα τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του(ς), δεν θέλει και πολύ, λοιπόν, για να χαθεί το μέτρο κι η σοβαρότητα. Τα παραδείγματα άπειρα, το ίδιο κι η κατάληξη όλων αυτών των περιπτώσεων της υπερ(προ)βολής και της αμετροέπειας.

Στις μέρες που όλα αποτελούν εν δυνάμει «θεάματα» δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα θυσιάζονται τα «θέματα».

Μιλώντας όμως για τη ζωή αυτού του τόπου, για τους πολίτες του, για τους φόβους και τις αγωνίες τους, για τα πεπραγμένα και τα μελλούμενα, μιλώντας γι’ αυτά τα θέματα δίχως σεβασμό και αίσθημα ευθύνης, αλλά με την ευτέλεια ενός κακόγουστου καθημερινού θεάματος τηλεοπτικών παραθύρων και πηχυαίων πρωτοσέλιδων, προδιαγράφεις με μαθηματική ακρίβεια την πορεία προς το περιθώριο και την απώλεια.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να σαγηνευτεί από τη λάμψη των προβολέων, από τη γοητεία του πλήθους, από την έλξη και τη θέλξη που ασκεί η εξουσία.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να υποκύψει στο εύκολο ψέμα, στην αυθόρμητη ατάκα, στο άστοχο σχόλιο, στην ακατάσχετη φλυαρία.

Οποιοσδήποτε δικαιούται να θεωρεί ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του, κατέχει την απόλυτη γνώση, δικαιούται τον καθολικό σεβασμό κι εκτίμηση.

Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εκείνον που γνωρίζει, ότι το πλήθος που τον ακολουθεί και του έδωσε τη δυνατότητα να στραφούν οι προβολείς επάνω του, ενθουσιασμένο από το εύκολο ψέμα του στην αναζήτηση εύκολων λύσεων, έχει επενδύσει σ’ εκείνον ένα μεγάλο μέρος από ελπίδες ψάχνοντας μια  διέξοδο σ’ ένα ξέφωτο ζωής κι αισιοδοξίας.

Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εκείνον που τον ακολουθεί ένα πλήθος απογοητευμένο από χιλιοειπωμένα κούφια λόγια, αηδιασμένο από διαψευσμένες υποσχέσεις, ένα πλήθος απελπισμένο, θυμωμένο και σαστισμένο, που  προσβλέπει σ’ εκείνον που υπόσχεται ότι θα το απαλλάξει από τα δύσκολα και τα άδικα και θα το οδηγήσει σε μιαν σύγχρονη γη της επαγγελίας.

Η πλειοδοσία κι η αμετροέπεια που ακολούθησαν την 6^η Μαΐου είναι πέρα κι έξω από όσα μπορεί ν’ αντέξει η κοινή λογική, ξέφυγαν από το πλαίσιο του ενθουσιασμού και της ευθυμίας, ξεπέρασαν τα όρια της πλάνης και τις κόκκινες γραμμές της μυθοπλασίας, έσπασαν τα διεθνή ταμπού και τις άκαμπτες εθιμοτυπίες.

Ματαίως προσπαθεί ο Αντώνης Σαμαράς να στήσει εκ των ενόντων και όπως-όπως ένα αξιοπρεπές αντίπαλο επικοινωνιακό δέος –ένα «εύπεπτο τηλεοπτικό προϊόν» – όσες «μεταγραφές» κι αν κάνει είναι πολύ αργά, είναι προφανές, ότι ο Αλέξης –Τσίπρας μέχρι πρότινος– έχει φύγει μακράν σε όλες τις μετρήσεις τηλεοπτικές τε και δημοσκοπικές. Είναι σταρ.

Ο Αλέξης ζει αυτή την περίοδο το μύθο του. Κοντά σ’ αυτόν κι ένα μεγάλο μέρος συμπολιτών μας.

Η ταύτιση, η προσμονή, η ορμητικότητα κι η αδημονία είναι κατάδηλες. Αν μια λέξη, λοιπόν, ταιριάζει σ’ αυτές τις περιστάσεις είναι ευθύνη. Αν κοντά σ’ αυτήν χωρά και μια δεύτερη είναι περίσκεψη.

Όλα όσα παρακολουθούμε να εξελίσσονται μπροστά και πίσω απ’ τα φώτα της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα καμιάν σχέση δεν έχουν μ’ ότι οι περιστάσεις επιβάλουν κι ο κόσμος έχει ανάγκη. Καμιάν σχέση δεν έχουν με την υπευθυνότητα του αρχηγού και την περίσκεψη του ηγέτη.

Κάποιοι επιπόλαια, χαιρέκακα ή εκ του πονηρού υποστηρίζουν: «άσ’ τον να φάει τα μούτρα του», όμως για όλους τους –και για όλους μας– το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο και δεν θα ‘ναι άλλο από την επικράτηση και κυριαρχία μετά τις εκλογές ενός συμβατικού πολιτικού συστήματος, που απαλλαγμένο από επικίνδυνες φωνές αμφισβήτησης κι αναζήτησης, θα σέρνει τον λαό σε όλο συντηρητικότερες κι αυταρχικότερες επιλογές και κατευθύνσεις.

Το σύγχρονο «παιδί θαύμα», το σύγχρονο «παιδί του λαού», από ‘κει πάνω που ίπταται, έχει ακόμα λίγο χρόνο στη διάθεσή του για να σκεφτεί αν πραγματικά θέλει να συμβάλει στο μέτρο των δυνατοτήτων του για ν’ αλλάξει προς το καλύτερο αυτός ο τόπος ή αν θα παραμείνει σ’ αυτήν τη φιλάρεσκα αλαζονική πτήση του αψηφώντας για το πόσο οδυνηρή θα είναι στην περίπτωση αυτή η –πιθανόν όχι μοναχική– πτώση του (στην πραγματικότητα;).

Φωτο: Sergio Occhiuzzo

Κάλπες 2012: 'Αμα δεις τα παιδιά.

Δύο χιλιάδες δώδεκα πλην δεκαοχτώ ίσον 1994.

1994: 'Eναν χρόνο αφότου η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά γκρέμισε την κυβέρνηση του Κώστα Μητσοτάκη, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές με ποσοστό 37,6%, τότε που γεννήθηκαν και τα παιδιά, οι «πρωτάρηδες» χτεσινοί ψηφοφόροι.

Τα παιδιά πολλών από εκείνους που απόλαυσαν αμέριμνα την ευμάρεια και τα αγαθά της δικομματικής διακυβέρνησης. Εκείνων που χαλάρωσαν σε υπέροχες εκδρομές για μπάνιο τις φορές –και δεν ήταν λίγες– που διεξάγονταν εκλογές. Που πλησίαζαν τα κόμματα και τους πολιτικούς μόνο αν χρειάζονταν κανέναν διορισμό ή κανένα άλλο ρουσφέτι και που θυμώντουσαν πως υπάρχει κράτος μόνον όταν καμιά θεομηνία πλημμύριζε το σπίτι τους.

Τα παιδιά πολλών από εκείνους που γνώρισαν τον αυταρχισμό και την καταπίεση μόνο μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια και τα ντοκιμαντέρ. Που υποκατέστησαν το μεροκάματο με την επιδότηση ή το δάνειο, όπως πανεύκολα υποκατέστησαν και τη μια δραχμή με το ένα ευρώ. Που αγάπησαν την Αθήνα μόλις την εγκατέλειψαν αγοράζοντας –πάλι με δανεικά– διαμέρισμα στα προάστια. Που ενοχλούνταν από τους «ξένους» μόνο αν δεν τους καθάριζαν καλά το σπίτι ή αν ζητούσαν κάτι παραπάνω για κανένα μερεμέτι.

Τα παιδιά πολλών από εκείνους που τα πηγαινόφερναν στα αγγλικά και τα μπαλέτα αμέσως μετά το σχόλασμα από το ιδιωτικό σχολείο. Που αποθέωσαν τον Ρεχάγκελ στο Παναθηναϊκό στάδιο και ξεσάλωσαν πότε στην Ομόνοια για τον ΠΑΟ και πότε με τον Ολυμπιακό των τροπαίων στο Πασαλιμάνι. Που «έλιωσαν» καναπέδες απέναντι στην τηλεόραση χαζεύοντας ενώπιος ενωπίω με τον –καθ’ όλα συμπαθή– Γιάννη Πάριο ή την –αείμνηστη– Αλίκη Βουγιουκλάκη.

   Τα παιδιά πολλών από εκείνους χτες τιμώρησαν το κατεστημένο, ξέσπασαν τον θυμό και την οργή τους, αποδοκίμασαν εκείνο που οι γονείς τους απολάμβαναν, αποδέχονταν ή ανέχονταν αμέριμνοι τα χρόνια πριν το μνημόνιο. Πιθανόν –το πιθανότερο– με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκαν κι οι γονείς.

Το σήμερα –αποφαίνονται οι περισσότεροι– δεν έχει καμιά σχέση με το μέχρι χτες. Το αύριο όμως δεν οικοδομείται πάνω σε αφορισμούς και κατάρες, μόνο με θυμό κι αγανάκτηση, ούτε με απειλές και φόβο. Το αύριο απαιτεί σχέδιο, τόλμη κι αποφασιστικότητα. Απαιτεί ανθρώπους με γνώση, κέφι και μεράκι. Καθαρή ματιά απαιτεί, καθαρό μυαλό και σύνεση. Ομαδικότητα και πνεύμα συνεργασίας. Το αύριο –που είναι ήδη από σήμερα εδώ– απαιτεί λύσεις.

Μόλις διαλυθεί ο πολύς κουρνιαχτός και φύγει το πρώτο ξάφνιασμα –ευχάριστο ή δυσάρεστο– κάποιοι θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις και τότε θα μετρηθεί πόσο κοστίζει ο θυμός κι η αγανάκτηση και πόσο αξίζει η κατανόηση κι η συνεργασία, πόσο αποτιμάται το σύνθημα κι η ατάκα και πόσο εκτιμάται η ευθύνη κι η συναίσθηση. Τότε θα δούμε τελικά ποιοι λογαριασμοί θα κλείσουν ή ποιοι νέοι θ’ ανοίξουν.

Μπορεί μέχρι σήμερα τα γιαούρτια να ήταν η εύκολη λύση, να ήταν βελουτέ, αλλά από ‘δω και πέρα έρχονται τα δύσκολα, ότι είναι άσπρο δεν θα είναι πλέον γιαούρτι, αλλά μάρμαρο κι όχι απ’ αυτά που με το καντάρι ξηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια απ’ την πλατεία Συντάγματος, αλλά από ‘κείνο το πανάκριβο, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα κλιθούμε να το πληρώσουμε όλοι μας.