ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ 'Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ;

Όταν η σοβαρότητα κι η αξιοπιστία πέφτουν στο ναδίρ, πώς μπορεί ο πολιτικός λόγος να κρατηθεί σε ευπρεπές επίπεδο και η προεκλογική αντιπαράθεση στο ύψος του –πάλαι ποτέ– «πολιτικού πολιτισμού»;
Δεν υπάρχει πιο ανόητο και γελοίο θέαμα από το ν’ ακούς τον –με το γνωστό ύφος– κυβερνητικό εκπρόσωπο, να «επιχειρηματολογεί» λαϊκίζοντας για το «πρωτοφανές ολίσθημα» του Γιώργου Παπανδρέου, αξιώνοντας μάλιστα τη δημόσια συγγνώμη του προς τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων.
Αξία του έδωσαν από το ΠΑΣΟΚ που του απάντησαν.
Την περιφρόνηση και την αδιαφορία μας αξίζει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, η –κατά γενική ομολογία– πιο ανίκανη κι αναποτελεσματική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Να μείνει, αυτή κι οι παπαγάλοι της, να παπαγαλίζουν κάθιδροι τα ίδια και τα ίδια από στάδιο σε στάδιο προσθέτοντας κι άλλα επεισόδια στο κακόγουστο και βαρετό σήριαλ: «Ο καταλληλότερος στη μοναχική πορεία του προς τις Ευρωεκλογές».
Την περιφρόνηση και την αδιαφορία μας αξίζει, όταν φωτογραφίζεται ή εγκαινιάζει έργα που σχεδιάστηκαν και ξεκίνησαν πέντε και δέκα χρόνια πριν. Όταν –με κλειστή πάντα τη Βουλή– αισθάνεται ασφαλής να μιλά για διαφάνεια και αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Όταν αυτοσαρκάζεται για το πόσο απέδωσαν οι πολιτικές για την ποιότητα και τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας. Όταν καμώνεται, πως αντιμετώπισε επιτυχώς την οικονομική κρίση μοιράζοντας πολυτελή αυτοκίνητα. Όταν αναζητά εναγωνίως δεκανίκι από τον συχωρεμένο Κωνσταντίνο Καραμανλή, που μόνο το λείψανό του σε λαϊκό προσκύνημα δεν έχει βγάλει.
Αυτή την κυβέρνηση, της περιφρόνησης και της γελοιοποίησης των θεσμών, της περιθωριοποίησης και της καταρράκωσης της πολιτικής, της ανυπαρξίας και της αδιαφορίας, της κρίσης και των ελλειμμάτων, της ανεργίας και των stage, πρέπει να τη θυμηθούμε ξανά στις 7 του Ιούνη.
Τότε, μπροστά από την κάλπη των Ευρωεκλογών πρέπει να θυμηθούμε όλα αυτά για τα οποία αυτές τις μέρες σκοπίμως ξεχνά –ο κατά τα λοιπά λαλίστατος κύριος πρωθυπουργός– να μας μιλήσει. Για τη νέα σκληρή λιτότητα που προετοιμάζεται πυρετωδώς για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού. Για τους νέους φόρους στα ακίνητα, στα αυτοκίνητα, στα εισοδήματα. Για την περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου, για την εκμηδένιση των πιστώσεων για την υγεία, την παιδεία, το περιβάλλον. Για όλα όσα έγιναν ή δεν έγιναν αυτά τα χρόνια και μας οδήγησαν ως κοινωνία και ως πολίτες σ’ αυτή την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κρίση, που δεν είναι μόνο οικονομική η θεσμική, αλλά και αξιών, προτύπων και σχέσεων. Για όλα αυτά που με ανέξοδες κορώνες και περισσή αυθάδεια, βαφτίζονται αυτές τις μέρες υπεύθυνη και συμφέρουσα για το λαό και τον τόπο πολιτική.
Όσοι πάλι προτιμήσουν, στο όνομα της αδιαφορίας, της απογοήτευσης ή του «όλοι ίδιοι είναι», να «ξεχάσουν» και να μην ψηφίσουν, αλλά να κατευθυνθούν –φορτωμένοι ομπρέλες, ρακέτες κι αντηλιακά– σε κάποια παραλία, είναι σίγουρο πως τη Δευτέρα το βράδυ θα επιστρέψουν πιο ροδαλοί κι ηλιοκαμένοι. Εξίσου σίγουρο όμως είναι, ότι το κανονικό «μαύρισμα» θ’ αρχίζει και γι’ αυτούς από την Τρίτη. Και τότε –όσο κι αν χτυπάνε το κεφάλι τους– θα είναι αργά για να θυμηθούν…

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ

Βλέπουμε την Ευρώπη μέσα από τα μάτια του Σάκη. Ζούμε στην Ευρώπη κάθε φορά που αγωνίζεται η εθνική Ελλάδος. Οι κρίσιμοι θεσμοί της Ευρώπης ακούν στο όνομα Eurovision και champions league. Ας κουδουνίζουν στις τσέπες μας τα κέρματα του euro, ας έχουμε ταυτότητες με ισχύ διαβατηρίου, ας μπορούμε να εγκατασταθούμε σε όποια πόλη της Ευρώπης θέλουμε, ας κινούμαστε σε λεωφόρους και τούνελ που χρηματοδοτήθηκαν από πόρους και της Ευρώπης, αισθανόμαστε λίγο ως πολύ κάτι σαν τουρίστες, σαν επαρχιώτες ή σαν ξένοι ανάμεσα σε ξένους.

Είμαστε Έλληνες. Είμαστε Αθηναίοι, Μανιάτες ή Κρητικοί. Είμαστε Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί ή ΠΑΟΚτζίδες. Είμαστε ΠΑΣΟΚτζίδες, Νεοδημοκράτες ή Κουκουέδες. Είμαστε Βαλκάνιοι, ανατολίτες ή ρωμιοί. Χίλια δυο μπορεί να είμαστε, ευρωπαίοι δεν είμαστε. Η Ευρώπη δεν αποτελεί σημείο αναφοράς μας, ούτε ζωτικό μας χώρο. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις η Ευρώπη είναι επικίνδυνη, είναι ανθελληνική, είναι καταστροφική, είναι ξένη.

Μέσα από τα ιδεολογήματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, πλάσαμε και ζούμε σ’ έναν φαντασιακό κόσμο, ελληνικό, στον οποίο λες κυριαρχούν οι προαιώνιες αρετές και τα χαρίσματα της φυλής, κυβερνούν η καλοσύνη κι η ισότητα, αναδεικνύονται πανανθρώπινες ιδέες και οραματισμοί. Σ’ αυτόν τον φανταστικό κόσμο έχουμε θεόπεμπτο προορισμό, να είμαστε πάντα και παντού πρώτοι, να νικάμε οποιονδήποτε αντίπαλο, να κάνουμε ό,τι μας αρέσει δίχως συνέπειες, να έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας.

Διάβασα στα ευρήματα δημοσκόπησης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», ότι τρεις στους τέσσερεις Έλληνες δηλώνουν καθόλου έως όχι και τόσο καλά πληροφορημένοι για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της.

Από το πρωί τα κανάλια βούιζαν για την «αποτυχία» του Sakis.

Αύριο ο ελληνικός λαός θα είναι άριστα πληροφορημένος για όλο το προσκήνιο και το παρασκήνιο του διαγωνισμού, για τις ψηφοφορίες, τις συμμαχίες, τα χτυπήματα «κάτω από τη μέση» κ.ο.κ. Αύριο ο ελληνικός λαός θα αγνοεί, ποιοι είναι οι δεύτεροι υποψήφιοι στα ευρωψηφοδέλτια των μεγάλων κομμάτων, αλλά κατά πάσα πιθανότητα και ποιος είναι πρώτος στο ψηφοδέλτιο ακόμα και του κόμματος που θα ψηφίσει. Για τις πολιτικές που προτείνονται, ούτε συζήτηση…

Στον ελληνικό μας μικρόκοσμο η επικαιρότητα έχει εντελώς συμβατικό χαρακτήρα. Δεν είναι η επικαιρότητα που αφορά τη ζωή μας, τα ενδιαφέροντά μας, τις ανάγκες μας, το μέλλον μας, αλλά εκείνη που «πρέπει» να μας αφορά, που «πρέπει» να μας ενδιαφέρει. Εκείνη που επιβάλλεται από τα ΜΜΕ και τα κανάλια πληροφόρησης. Σ’ αυτά τα κανάλια η Ευρώπη είναι μόνο εικόνα –όπως κι όλη η ζωή– και θέαμα, γι’ αυτά τα κανάλια η Ευρώπη υπάρχει μόνο ως Eurovision ή champions league. Εκ των πραγμάτων όμως, είτε το θέλουμε, είτε όχι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας. Είτε αντιστεκόμαστε, είτε δεν υπακούμε, εκείνη είναι ο αποδέκτης των επιλογών μας. Είτε εναρμονιζόμαστε, είτε καταδικαζόμαστε, εκείνη είναι ο ρυθμιστής των ενεργειών μας.

Αυτή η Ευρώπη επηρεάζει τις τύχες μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας. Αν είναι προοδευτική ή συντηρητική, αν είναι των μονοπωλίων ή των λαών, αν είναι των πολλών ή των λίγων, αν πρέπει ν’ αλλάξει ή να παραμείνει η ίδια, αυτή είναι η Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη έχει εκλογές στις 7 Ιουνίου –για άλλες χώρες από τις 4. Σ’ αυτή την Ευρώπη, που δεν γνωρίζουμε καλά – καλά, καλούμαστε να εκλέξουμε τους ευρωβουλευτές, που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας για τα επόμενα πέντε χρόνια.

«Αυτές οι εκλογές δεν είναι μια καταγραφή της κοινής γνώμης. Είναι εκλογές που αφορούν σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα. Σε αυτές τις εκλογές, κρίνονται θέματα που μας αφορούν άμεσα.

Οι εκλογές δεν είναι δημοσκόπηση, είναι απόφαση. Απόφαση για την Ευρώπη που θέλουμε, για το ρόλο και τη στάση της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Είναι απόφαση και για την Ελλάδα που θέλουμε, για όλους τους Έλληνες, μέσα από μια νέα εθνική προσπάθεια.

Σε αυτές τις εκλογές, όλοι μαζί θα αποφασίσουμε την πορεία μας και θα πούμε ότι, είναι ώρα να τελειώνουμε με τις πολιτικές, που μας οδήγησαν εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα.

Σε αυτές τις εκλογές, θα πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στις πολιτικές που μας οδηγούν στο χθες και ένα μεγάλο ΝΑΙ στις πολιτικές που βλέπουν μπροστά.

Σε αυτές τις εκλογές, παίρνουμε την απόφαση να βάλουμε πάλι στο επίκεντρο της πολιτικής τον πολίτη με τις πραγματικές του ανάγκες, και στην Ελλάδα, και στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ενημερωνόμαστε, συμμετέχουμε, ψηφίζουμε, παίρνουμε την ευθύνη να μην είμαστε οι «ξένοι» Ευρωπαίοι σε μια «ξένη» Ευρώπη. Οραματιζόμαστε τη δική μας Ευρώπη.