ΜΕΤΡΟ "ΧΑΛΑΝΔΡΙ": Δεν έχει δρόμο να διαβώ...

Όσοι κατευθύνονται πεζοί προς τον σταθμό του μετρό ΧΑΛΑΝΔΡΙ (επί της λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας) έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσο δύσκολη –έως δύσβατη– είναι η γύρω περιοχή. Οι δρόμοι που οδηγούν στο σταθμό ελάχιστοι, στενοί, χωρίς πεζοδρόμια, κακοστρωμένοι κι επικίνδυνοι. Το ίδιο δύσκολη κι επικίνδυνη η πρόσβαση πάνω από τα στενά πεζοδρόμια εκατέρωθεν της λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας.

Εκτός σχεδίου, παρά την αλματώδη ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, ταλαιπωρεί καθημερινά χιλιάδες κατοίκους του Χαλανδρίου και των γύρω προαστίων, που χρησιμοποιούν το μετρό. Ιδιαίτερα τώρα τον χειμώνα, φτάνει μια βροχή για να μετατρέψει τους περισσότερους δρόμους σε αδιάβατα κανάλια ή λίμνες και να ματαιώσει την όποια προσπάθεια να κατευθυνθείς προς τον σταθμό πεζός. Τα ατάκτως παρκαρισμένα αυτοκίνητα συμπληρώνουν το καθημερινό σκηνικό της αναρχίας που επικρατεί.

Όμως ο δραστήριος Δήμος Χαλανδρίου, ήρθε μ’ ένα νέο έργο του να ολοκληρώσει το απίστευτο χάος που επικρατεί στις οδούς πρόσβασης προς το μετρό. Οι τεχνικές του υπηρεσίες, λοιπόν, έκριναν ότι το μόλις ενός μέτρου πεζοδρόμιο επί της Δουκίσσης Πλακεντίας, πάνω στο οποίο εκτός από τις διαδοχικές πινακίδες οδικής σήμανσης, τις κολώνες του ηλεκτρικού και τα κακοφυτεμένα δέντρα, περισσεύει χώρος, ώστε –αφού περιοριστούν στους 20 πόντους– να δημιουργηθούν εσοχές για να τοποθετηθούν και κάδοι απορριμμάτων!

Με τον τρόπο αυτό από το ύψος του θερινού κινηματογράφου «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» μέχρι το σταθμό του μετρό ΧΑΛΑΝΔΡΙ πριν από τα Χριστούγεννα «κόπηκαν» τα ήδη στενά πεζοδρόμια και τοποθετήθηκαν κάδοι απορριμμάτων! Για ποιούς άραγε; Για τ’ ανύπαρκτα σπίτια ή για τα ένα – δυο συνεργεία αυτοκινήτων που υπάρχουν σ’ αυτό το τμήμα της λεωφόρου;

Οι πεζοί –ιδιαίτερα όσοι κρατούν το παιδί τους ή μια τσάντα με ψώνια– για να περάσουν από εκείνα τα σημεία υποχρεώνονται πλέον να κατεβαίνουν στο οδόστρωμα της Δουκίσσης Πλακεντίας –που τα αυτοκίνητα κινούνται με διόλου ευκαταφρόνητες ταχύτητες– και να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να παρασυρθούν απ’ αυτά.

Η παράλογη αυτή απόφαση του Δήμου Χαλανδρίου, ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά από εξίσου παράλογες κι επικίνδυνες αποφάσεις που τα τελευταία χρόνια έχουν δυσκολέψει την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων στην ευρύτερη περιοχή της Μεταμόρφωσης κι έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Τούφας Χαλανδρίου, προβλήματα για τα οποία πολύ σύντομα θα επανέλθουμε.

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ...

Στρατηγικός στόχος των πολιτικών κομμάτων –σύμφωνα τουλάχιστον με τη θεωρία της Πολιτικής Επιστήμης– είναι η κατάληψη της εξουσίας. Στη χώρα μας αυτή η θεμελιώδης αρχή πετιέται από τα κόμματα της Αριστεράς στο καλάθι των αχρήστων.

Ταυτόχρονα, οι επί δεκαετίες αγωνιστές της απλής –και άδολης– αναλογικής, δηλώνουν με κάθε ευκαιρία και σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανένα άλλο κόμμα (το ΚΚΕ) ή με το ΠΑΣΟΚ (ο Συνασπισμός).

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν από καιρό μια σταθερή πτώση του δικομματισμού κι ενίσχυση των μικρότερων –λεγομένων– κομμάτων και το ερώτημα που μπαίνει είναι ένα, το εξής απλό: Αν στις επόμενες εκλογές δεν υπάρξει αυτοδυναμία, ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο;

Παιδαριώδες μοιάζει, αλλά αν βάλουμε κάτω αυτά που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας –ως δηλώσεις αρχηγών και παραγόντων των κομμάτων– μπορεί και να τρελαθούμε…

Ο Γιώργος Αλογοσκούφης τολμά να μιλήσει για ενδεχόμενο συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ και πέφτουν πάνω του οι γαλάζιοι να τον φάνε!

Ο Συνασπισμός δια στόματος του Προέδρου του Αλέξη Τσίπρα έχει αποκλείσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

Η Γ.Γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, τόνισε πριν λίγες μέρες με έμφαση ότι «η χώρα δεν αντέχει άλλες "δοκιμές" με κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας, αφού ο λαός δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να βγει κερδισμένος».

Τελικά, αυτή η χώρα για να κυβερνηθεί τι χρειάζεται; Ισχυρές κυβερνήσεις; Αυτοδύναμες κυβερνήσεις; Κυβερνήσεις συνεργασίας ή μήπως να μείνει… ακυβέρνητη;

Έτσι κι αλλιώς –ίσως αναρωτηθεί κάποιος– και που υπάρχει κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια, σαν ακυβέρνητη δεν πηγαίνει η χώρα;