Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2016

Κλαίγοντας με τον Τσίπρα.

Κλάμα, πολύ κλάμα, αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κλαίνε με λιγμούς γιατί αναγκάζονται να ψηφίσουν νέα σκληρά οικονομικά μέτρα, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης κλαίνε γοερά, επειδή –λένε– ψηφίζονται αυτά τα σκληρά μέτρα. Εμείς, οι υπόλοιποι, απλώς κλαίμε, καθημερινά κι εντύπωση πια δεν μας κάνει.
Μια - μια πέφτουν οι κόκκινες γραμμές, όπως κι οι ψευδαισθήσεις, όπως και το παράλληλο πρόγραμμα, όπως και τα ισοδύναμα, όπως τόσες και τόσες καλές προθέσεις κι εξαγγελίες. Όταν οι προσθέσεις δεν βγαίνουν, τα μεγάλα λόγια γίνονται στην καλύτερη περίπτωση απλώς προθέσεις και στη χειρότερη ψέματα και κοροϊδίες.
Από χρόνια, από τότε που η κρίση έδειξε τα δόντια της, νομίσαμε ότι ρίχνοντάς της βορά τον Παπανδρέου εμείς θα γλιτώναμε από δαύτη, έτσι τουλάχιστον πιστέψαμε ακολουθώντας τους θιασώτες του Ζαππείου. Κατ’ εμέ εκεί χάθηκε η ευκαιρία. Εκεί, σ’ αυτή την περίοδο χάθηκε χρόνος, χάθηκαν επιλογές. χάθηκαν τ’ αυγά και τα πασχάλια. Όπως το προηγούμενο διάστημα είχε «χαθεί η μπάλα» …

Όχι άλλο Πρωτόπαππα.

Όλοι βρίζουν το ΠΑΣΟΚ και στο ΠΑΣΟΚ βρίζονται μεταξύ τους. Εντάξει, δε βρίζονται ακριβώς, απλώς δε μιλιούνται και βάζουν άλλους, δεξιά κι αριστερά, να βρίζουν γι’ αυτούς.
Οι άλλοι στη Νέα Δημοκρατία θέλουν εκλογές. αναθάρρησαν, μάλιστα, και κάποια φωτεινά μυαλά κι αρχίσανε τις συζητήσεις για απολύσεις στο δημόσιο. Σιγά, ρε παιδιά, μη σας φύγει κανένας πόντος. Σβερκώσατε άρον – άρον στον Κυριάκο απελπισμένοι δεξιοί κι αριστεροί κρατικοδίαιτοι, είδατε φως και στις δημοσκοπήσεις και του δίνετε να καταλάβει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μακράν. οι άνθρωποι είναι επιστήμονες. Μας έχουν γραμμένους όλους, κάνουν τα ίδια και χειρότερα απ’ ότι όλοι οι προηγούμενοι μαζί και μετά πουλάνε τρέλα. Βγάζουν ένα Λαζαρίδη, ένα Φάμελο κι ένα Σεβαστάκη στο γυαλί –άντε, κι ένα Μανιό, αφού γουστάρεις– και γίνεται το έλα να δεις, ο κόσμος καίγεται και λιώνει κι αυτοί στον δικό τους κόσμο τον αγγελικά πλασμένο με τα υλικά από την κατεδάφιση της ΕΣΣΔ, του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και του σκισμένου μνημονίου –μ’ ένα νόμο…

Pasokcification ή Συριζανελέησον;

Πληρώνουμε τις αμαρτίες και τις αυταπάτες δύο πολιτικών, δύο πολιτικών, που θεμελίωσαν τον αντιπολιτευτικό τους πολιτικό λόγο κι οικοδόμησαν την καριέρα τους μέχρι την πρωθυπουργία πάνω στο μεγαλύτερο κατασκευασμένο ψέμα, στη μεγαλύτερη απάτη, σε βάρος του λαού και της χώρας, το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο».
Λάβροι υποστηρικτές της αντιμνημονιακής ρητορείας όσον καιρό θήτευσαν στα έδρανα της αντιπολίτευσης, αδίστακτοι δημαγωγοί και καιροσκόποι, ανέκρουσαν πρύμνη μετά την κατάληψη της εξουσίας και της διακυβέρνησης του τόπου. Σκληροί κι ανυποχώρητοι διαπραγματευτές στα λόγια και στις δηλώσεις μέχρι, τελικά, να υπογράψουν ως και την τελευταία υποσημείωση τις δανειακές συμφωνίες.
Έξι χρόνια, έξι ολόκληρα χρόνια, μέχρι να φτάσουμε με διαλυμένο τον κρατικό μηχανισμό, διαλυμένο το πολιτικό σύστημα, διαλυμένη την οικονομία, διαλυμένη την κοινωνία, σε κάποιες αυτονόητες, σκληρές αλλά κι αναγκαίες αποφάσεις. Έξι χρόνια που καμιά συμφωνία, κανένα Eurogroupκαι καμιά σύνοδος κορυφής δεν π…

Κι όμως, λεφτά υπάρχουν.

Λεφτά υπάρχουν! Όχι, δεν αναφέρομαι ούτε στις γεμάτες ταβέρνες, ούτε στις μαζικές εξόδους τις ημέρες των εορτών. Αυτά μπορούν να τα επικαλούνται όσοι θέλουν ν' ανακαλύψουν επιχειρήματα για να υποστηρίξουν σκοπιμότητες κι αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας.
Ηείδηση αυτή το έφερε στο μυαλό μου, που οι τοπικοί φορείς των Ιωαννίνων διερωτώνται μεταξύ των άλλων σε επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα: «Υπερβαίνει κάθε λογική η σκέψη ότι το Ελληνικό Δημόσιο δαπανά περίπου 22 εκατ. ευρώ για ένα αεροδρόμιο το οποίο απαξιώνεται, όσο δεν εξασφαλίζουμε την πτητική του αξιοπιστία με την τοποθέτηση του κατάλληλου συστήματος προσέγγισης. Όταν μάλιστα το κόστος αυτού, είναι πολλαπλάσια μικρότερο των χρημάτων που ήδη έχουν δαπανηθεί για τις υποδομές του αεροδρομίου!»
Ναι, λεφτά υπάρχουν –παρά την κρίση, παρά τις περιοριστικές πολιτικές, παρά τις διαδοχικές μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις– αλλά για να σκορπιούνται σε ατέρμονες εργολαβίες, για να διατηρούνται επιδόματα σε γαλαντόμες Υπηρεσίες…