Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2015

Πέντε [ακόμα] χρόνια φαγούρα.

Τέσσερις μήνες να το σκεφτούμε ή μάλλον να το ξανασκεφτούμε έχουμε. Έτσι καταλαβαίνω αυτήν την «παράταση». Προθεσμία για να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα, για να το «χωνέψουμε», για να συμφωνήσουμε και να οργανωθούμε. Μήπως, λέω εγώ. Μήπως και κάποια στιγμή κατορθώσουμε, αφού πέντε χρόνια τώρα έχουμε δοκιμάσει σχεδόν όλους τους πιθανούς κυβερνητικούς σχηματισμούς κι έχουμε επινοήσει εκατοντάδες πολιτικάντικους ελιγμούς και διαπραγματευτικές υπεκφυγές, κατορθώσουμε, λοιπόν, να συνεννοηθούμε μεταξύ μας για τρεις – τέσσερις αυτονόητες για τις δυτικές δημοκρατίες προϋποθέσεις κι άλλες πέντε – έξι απαραίτητες για τη λειτουργία του κράτους αλλαγές.
Θέλω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, αλλά δεν τρέφω αυταπάτες. Διαισθάνομαι ότι πάνω σε μισές αλήθειες κι ολοστρόγγυλα ψέματα έχει δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα ένα τεράστιο κοινωνικό ρήγμα, που όχι μόνο οι τέσσερις μήνες δεν αρκούν για να το γεφυρώσουν, αλλά ούτε τέσσερις ζωές. Από τη στιγμή μάλιστα που οι επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέ…

Ας κρατήσουν οι χοροί.

Προσπαθώ να καταλάβω. Την ίδια προσπάθεια –υποθέτω– θα καταβάλει και πλήθος Ελλήνων, αλλά και ξένων βεβαίως, παρακολουθώντας τις εξελίξεις σχετικά με το «θέμα της Ελλάδας». Δεν ξέρω αν ο όρος αποδίδεται ακριβώς, πιθανόν ο προσδιορισμός «πρόβλημα» να ήταν περισσότερο ακριβής, όπως και να ‘χει όμως, είμαι βέβαιος ότι καταλαβαινόμαστε, συνεννοούμαστε.
Ο ενθουσιασμός κι η ευφορία που λίγο – πολύ διακατέχει τους περισσότερους και οπλίζει με επικοινωνιακή δύναμη τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση –περισσότερο ίσως κι απ’ το εκλογικό αποτέλεσμα– φανερώνει ως ένα βαθμό και την ανάγκη που υπάρχει στην κοινωνία, ώστε να εξευρεθεί επιτέλους μια διέξοδος στο οικονομικό –και όχι μόνο– πρόβλημα της χώρας και να σταθεροποιηθεί η από πενταετίας και πλέον αποσταθεροποιημένη και προβληματική πολιτική και οικονομική κατάσταση.
Σ’ αυτή τη λαϊκή διάθεση κι ανάταση –για να μην πω πανηγύρι– δεν συμμετέχουν, βέβαια, όλοι με την ίδια συγκινησιακή ανιδιοτέλεια και τον ίδιο ανυπόκριτο αυθορμητισμό. Ελπίδα και προσμονή για…

Το μνημόνιο πάει διακοπές.

Μπορεί ο Χρυσοχοΐδης να μην πρόλαβε να το διαβάσει, αλλά –εδώ που τα λέμε– μπορεί και να μην είχε άδικο.
Το μνημόνιο ήταν τόσο πυκνογραμμένο κι ασφυκτικό που μόνο η κατεπείγουσα ανάγκη χρηματοδότησης της οικονομίας του κράτους θα μπορούσε κατά κάποιον τρόπο να το δικαιολογήσει. Μέσα στις 64 σελίδες του νόμου 3845 του 2010 στηνόταν ένας Προκρούστιος μηχανισμός μέσω του οποίου η χώρα, στο όνομα της χρηματοδότησής της, αναλάμβανε εκατοντάδες δεσμεύσεις κι υποχρεώσεις για εφαρμογή περιοριστικών πολιτικών στη διοίκηση και την οικονομία.
Όση βούληση κι αν διέθετε η τότε κυβέρνηση ώστε να προωθήσει τις προβλεπόμενες μεταρρυθμίσεις κι αλλαγές, οι δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ήταν τόσο περιοριστικά, που ουσιαστικά υπονόμευαν εκ προοιμίου την επιτυχία και την αποτελεσματική ολοκλήρωση της όποιας προσπάθειας. Πόσο μάλλον, όταν αναφέρονταν σε μια οικονομία και μια διοίκηση που κάθε άλλο παρά είχαν μάθει να λειτουργούν τηρώντας απαρέγκλιτους κανόνες κι είχαν εκπαιδευτεί για ν' ακολουθούν στο…