Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2015

Ας αφήσουμε τους νέους να προχωρήσουν.

Δεν έχω υποδείξεις. Παρακολουθώ, παρατηρώ, προσπαθώ να κατανοήσω. Ξέρεις τι νομίζω κατ’ αρχήν; Ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας. Πρέπει να επιτρέψουμε στους νέους να κάνουν τις επιλογές τους, να πειραματιστούν, να δοκιμάσουν, να προχωρήσουν.
Κάποιοι, αξημέρωτα κι όλας η Δευτέρα, έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Σεβαστά, αλλά αισθάνομαι ότι δεν με αφορούν. Δεν με αφορούν κι όλοι εκείνοι που σπεύδουν να λοιδορήσουν, να ειρωνευτούν, να προβλέψουν, να επικρίνουν. Σέβομαι τις απόψεις τους, αλλά ούτε αυτές αισθάνομαι να με αφορούν. Είναι άκαιρες.
Μπορεί να έχουν δίκιο, αφού έτσι μάθαμε να κρίνουμε, να συγκρίνουμε και να πορευόμαστε στο δημόσιο βίο. Έτσι διδαχτήκαμε να συμπεριφερόμαστε στο ασπρόμαυρο φόντο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι δύσκολο να δεχτούμε έναν κόσμο που αλλάζει. Αλλάζει όρους, κανόνες, πρακτικές και δεδομένα. Ο κόσμος που αναδύεται δεν είναι ξένος, είναι ο κόσμος μας. Είναι άγνωστος, παράξενος, αμφίθυμος και πολύπλοκος, αλλά δεν παύει να ‘ναι ο κόσμος που ζούμε, ο κ…

Η δύσκολη απόφαση.

Η Ευρώπη έκανε την κίνησή της. Οι λύσεις όμως θα έρθουν από την Ελλάδα. Όσες θετικές αποφάσεις για την αντιμετώπιση της ύφεσης κι αν ληφθούν σ’ Ευρωπαϊκό επίπεδο, από όργανα και φορείς –όπως εν προκειμένω του Μάριο Ντράγκι– δεν θα μπορέσουν να έχουν θετικό πρόσημο και για τη χώρα μας, αν προηγουμένως δεν συνδυαστούν με τις αναγκαίες κι απαραίτητες δημοσιονομικές παρεμβάσεις και προσαρμογές στο κράτος και τα οικονομικά του. Αν κι η Ελλάδα δεν κάνει τις ανάλογες επιλογές της.
Αυτό είναι εξάλλου και το βασικό ζητούμενο στα χρόνια της κρίσης και των «μνημονίων». Εκεί βρίσκεται κι η κρίσιμη παράμετρος των πολιτικών που εφαρμόστηκαν από το 2010 και με ιδιαίτερη ένταση από τις κυβερνήσεις μετά το 2012 και μετά το κούρεμα του χρέους. Εκεί φαίνεται ν’ απέτυχαν οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, εφόσον, για να κατορθώσουν την προσαρμογή στις δανειακές συμφωνίες, επικέντρωσαν την προσπάθειά τους στους αριθμούς και τις λογιστικές αποτυπώσεις, αποφεύγοντας ή μάλλον δειλιάζοντας ν’ αλλάξουν ριζικά κατεστη…

Αλέξη, πες το στον πατέρα σου.

Μοιρολάτρης δεν είμαι, ούτε οπαδός της χειρομαντείας, αλλά μάλλον δεν χρειάζεται να ‘ναι κανείς ούτε το ένα, ούτε το άλλο προκειμένου ν’ αντιληφθεί πού πηγαίνουν τα πράγματα και πώς διαμορφώνονται οι εξελίξεις. «Κοντός ψαλμός, αλληλούια» που λέει –καλή της ώρα– κι η μάνα μου. Λίγες μέρες απομένουν μέχρι τις 25 του Γενάρη, οπότε ο κυρίαρχος λαός θα εκφράσει ανόθευτα κι ελεύθερα τη βούλησή του, επιλέγοντας εκείνους που θέλει να τον αντιπροσωπεύσουν στο Κοινοβούλιο και να εκλέξουν αυτοδύναμα ενδεχομένως την επόμενη κυβέρνηση.
Σε πείσμα των δημοσκοπήσεων, που ήθελαν την πλειοψηφία να μη θέλει τις εκλογές, εφόσον αυτές τελικά προέκυψαν, φαίνεται να πλειοψηφεί σταθερά πλέον η προτίμηση των περισσότερων πολιτών προς εκείνους που έκαναν όλο αυτό το διάστημα πώς και πώς προκειμένου αυτές να διεξαχθούν. Είναι προφανές απ’ αυτή την εξέλιξη, ότι η κυρίαρχη αντίληψη μέσα στην κοινωνία, θεωρεί πως, είτε γινόντουσαν, είτε όχι εκλογές, επί της ουσίας οι πολιτικές είναι δεδομένες κι οι αλλαγές που πρόκ…

"Το μέλλον ξεκίνησε".

Για όλα φταίει ο Γιώργος.

«Για όλα φταίει ο Νταλάρας», ήταν το επί σκηνής χαριτολόγημα της Ελένης Βιτάλη μετά το εξαιρετικό «’Ισως φταίνε τα φεγγάρια», που ερμήνευσε μαζί με το Γιώργο Νταλάρα και τη Γλυκερία στο πάλκο της «Ιεράς Οδού». Κι όσο προχωρούσε το πρόγραμμα και τα τραγούδια που μεγάλωσα μαζί τους διαδέχονταν το ένα το άλλο κι οι εποχές ξετυλίγονταν απ’ το κουβάρι του μυαλού μου πιο γλυκά, πιο αρμονικά, πιο ξεκάθαρα, πιο ανθρώπινα, μπόρεσα να διακρίνω τα κομμάτια του εαυτού μου ανάμεσά τους. «Ναι, φταίει», σιγοψιθύρισα με τη σειρά μου σαν υπεκφυγή, σαν άλλοθι.

‘Εντυσε τις εποχές με τη φωνή του. Πήρε τους στίχους και τους έκανε σκέψεις. Πήρε τις μουσικές και τις έκανε σημαίες και παντιέρες σε γήπεδα, σε θέατρα, σε σκηνές. ‘Ενωσε φωνές, ψυχές, πόνους και πόθους, λύπες και χαρές. Σάλπιζε τις μελωδίες μιας Ελλάδας που αρμένιζε ανεμπόδιστα στα γαλήνια δημοκρατικά νερά της μεταπολίτευσης. Της μικρής πατρίδας που γινόταν στα λόγια του μεγάλη για να υπάρχει όσο υπάρχουμε. Μιλούσε με τα τραγούδια του του καιρού …