Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2014

Θα πάει μακριά η βαλίτσα;

Εντάξει, μπροστά στις κεντροαριστερές κορώνες και κοινότυπες διαπιστώσεις, που ακούγονται δεξιά κι αριστερά, ο λόγος που διατυπώνει ο Σταύρος Θεοδωράκης ακούγεται σαν μελωδία. Μπορεί να μην είναι της ευτυχίας, αλλά, σε παρακαλώ, δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση με τα κεντροαριστερά σχήματα, κινήσεις, μορφώματα, κόμματα κι αποκόμματα. Έχει ένα όριο κι η υπομονή, αλλά κι η σοβαρότητα.
Εντάξει -και πάλι- το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν τους κάνει, που -για να πούμε και του στραβού το δίκιο- έχει πει κανείς τι είναι αυτό που τους «βρωμάει» -για να πούμε και πάλι του στραβού το δίκιο- πέραν του Ευάγγελου Βενιζέλου; Δηλαδή, αν αύριο το πρωί, είτε θες γιατί πείστηκε, είτε γιατί εξαναγκάστηκε, είτε γιατί έτσι του ήρθε ρε αδερφέ, ο Βενιζέλος τα παρατούσε κι έφευγε από την αρχηγία, όλα θα μπορούσαν να συζητηθούν σε νέα συλλογική και συνολική βάση;
Αστεία πράγματα -σε παρακαλώ, και πάλι- αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίες. Ρητορείες εκ του ασφαλούς και πολιτικάντικοι καιροσκοπισμοί στην πλάτη του λαού…

Η εύκολη δεκαετία του '80.

Εύκολα δεν υπάρχουν. Αυτό το μήνυμα έφτασε από παντού τις τελευταίες ημέρες στη χώρα, σαν απάντηση στην εντεινόμενη το τελευταίο διάστημα επικοινωνιακή κυβερνητική καμπάνια σχετικά με την οικονομική θέση της χώρας και τις σχέσεις με τους δανειστές.

Μια πραγματικότητα σκληρή, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Μια πραγματικότητα, που θα πρέπει ν' αντιληφθούμε κι όλοι μαζί να προσπαθήσουμε ν' αντιμετωπίσουμε. 'Εχει διανυθεί πολύς δρόμος, αλλά η ανηφορική πορεία συνεχίζεται. Χρειάζεται υπευθυνότητα, συνέπεια, προσπάθεια. Απαιτείται σχέδιο, οργάνωση, έλεγχος. Είναι απαραίτητη η συλλογικότητα, η ειλικρίνεια, η υπευθυνότητα. Τα κεφάλια μέσα, λοιπόν, κι εξακολούθηση της προσπάθειας. Καθόλου εύκολο, καθόλου ευχάριστο.
Πώς να είναι εύκολο ή ευχάριστο όμως κάτι στο οποίο δεν έχουμε μάθει; Πώς να μας προσελκύει και να μας κινητοποιεί κάτι από το οποίο ούτε μνήμες έχουμε, ούτε παραδείγματα; Η ζωή μέχρι πρόσφατα ότι είχε να μας διδάξει ήταν η ασφάλεια της εργασίας και του εισοδήματος, η ευχαρίσ…

Πόσες "κεντροαριστερές" υπάρχουν;

Αν μη τι άλλο, όσοι εξακολουθούν ακόμα να παρακολουθούν το εγχείρημα ανασυγκρότησης της «κεντροαριστεράς», δεν πλήττουν. Μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, που από καιρό διαγκωνίζονται –χωρίς να… συνωστίζονται– σ’ αυτόν τον χώρο του νοητού ιδεολογικο-πολιτικού άξονα, όλο και κάποιο φιλότιμο και φιλόδοξο κομματικό στέλεχος ανακινεί το θέμα με το που ανακοινώνει με κάθε επισημότητα την πρόθεσή του να συνδράμει στην προσπάθεια συσπείρωσης αυτού του χώρου.
Προβεβλημένοι, αλλά και λιγότερα γνωστοί, πολιτικοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και με ποικίλες αφορμές ή και προφάσεις, διαφοροποιούνται κι αποσκιρτούν από το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν κι επιλέγουν, αυτοπροσδιοριζόμενοι σαν «κεντροαριστεροί» να ηγηθούν κινήσεων και πρωτοβουλιών, ώστε να σχηματοποιηθεί εκ νέου ο πολιτικός χώρος μεταξύ δεξιάς κι αριστεράς.
Σε μια περίοδο που οι πολιτικές επιλογές είναι εν πολλοίς δεδομένες και τα περιθώρια της περιοριστικής οικονομικής πολιτικής ασφυκτικά, σε μια συγκυρία που απαιτείται συνεργασία και συνεννό…

'Οχι, κύριε Λυκούδη.

Με κάθε σεβασμό. Με μεγάλη προσοχή κι ειλικρινές ενδιαφέρον, διάβασα και ξαναδιάβασα την τοποθέτηση του κυρίου Λυκούδη όπως δημοσιοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προκειμένου να σιγουρευτώ, ανέτρεξα και στο συγκεκριμένο απόσπασμα, όπως ακούστηκε από το βήμα της Βουλής.
Όχι, κύριε Λυκούδη. Στην παρούσα συγκυρία για τη χώρα και τον λαό, όπως εύστοχα την περιγράψατε, δεν χωρούν ευχές. Δεν χωρούν ευχές από εσάς. Ευχές και παραινέσεις κι εικασίες ή προτροπές μπορώ να διατυπώνω εγώ στο ιστολόγιό μου ή όπου άλλου επιθυμώ. Ευχές μπορούν να διατυπώνουν οι άλλοι, οι ασχολούμενοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή δημοσιολογούντες στα τηλεοπτικά παράθυρα και καφενεία, οι δημοσιογράφοι κι όποιος άλλος ασχολείται με την πολιτική, αλλά δεν μετέχει μιας των συνταγματικά κατοχυρωμένων εξουσιών. Δεν είναι βουλευτής, δεν είναι κυβερνητικό στέλεχος, δεν είναι δικαστής.
Όχι, κύριε Λυκούδη. Σ' αυτή την κρίσιμη πολιτικά καμπή οι καλές διαθέσεις κι οι ευσεβείς πόθοι έχουν τελειώσει. Ακολουθώντας αυ…

Πάλι τα ίδια;

Δεν μας αρέσει το δίδυμο Σαμαράς - Βενιζέλος. Δεν μας έκανε με τίποτε κι ο «Γιωργάκης». Ο Καραμανλής, μήπως, ο Κώστας; Α, πα πα. Για τον Σημίτη, ούτε συζήτηση. Ο Μητσοτάκης; Καμένος από χέρι. Ο Ανδρέας, ίσως; Πας γυρεύοντας. Ο Ράλλης τότε ή ο Κωσταντίνος Καραμανλής; Πού τους θυμήθηκες; Μην πάμε παραπίσω κι αρχίσουμε τις… νοσταλγίες, ας μείνουμε στους εκλεγμένους πρωθυπουργούς της μεταπολίτευσης.
Ποιον δεν αμφισβητήσαμε; Με ποιον δεν αγανακτήσαμε; Ποιος δεν μας έταξε και ποιον δεν πιστέψαμε; Ήμασταν ποτέ ικανοποιημένοι; Ήταν ποτέ τα προβλήματά μας όλα λυμένα; Πόσες και πόσες πλατείες δεν γεμίσαμε με συγκεντρώσεις και παλαμάκια και παράτες. Πολλοί όλο και κάπου θα έχουν καταχωνιασμένες τίποτε σημαίες, κάποιες κονκάρδες ή φυλλάδια κι έντυπα με προεκλογικά προγράμματα, διακηρύξεις, εξαγγελίες και πανέμορφες φωτογραφίες με χαμογελαστά πρόσωπα. Εγώ έχω. Εσύ;
Υπήρχε –απ’ την άλλη– αντιπολίτευση που να συναίνεσε στο παραμικρό μέτρο κάποιας κυβέρνησης; Ποιος συνεργάστηκε ποτέ από τους ηγέτες της…

Η εμπιστοσύνη σαν καλαμπούρι.

Μπορεί ν’ ακουστεί σαν εξυπνάδα ή καλαμπούρι, αλλά το θέτω ευθέως: Υπήρχε περίπτωση να ήταν το ΠΑΣΟΚ –το γνωστό προ 2012 ΠΑΣΟΚ– στην αντιπολίτευση και να είχε σταθεί δυόμιση χρόνια η Νέα Δημοκρατία μ’ αυτές τις πολιτικές στην κυβέρνηση; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Τα σαράντα θα τα έκανε ο Αντώνης Σαμαράς σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης –αν δεν είχε τεθεί θέμα ηγεσίας από καμιά Ντόρα ή κάνα νεόκοπο επίτροπο– κι ούτε παράτες, ούτε διθύραμβοι, όπως συμβαίνει αυτές τις μέρες.
Θριαμβολογεί –και δικαίως– η Νέα Δημοκρατία και προκαλεί δημοσίως τον κυβερνητικό της εταίρο, το ΠΑΣΟΚ, επιρρίπτοντας του ξεδιάντροπα όλο το βάρος για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Ούτε το γιατί συμμετέχει το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό το κυβερνητικό σχήμα. Το ζητούμενο προς το παρόν δεν είναι το μοίρασμα ευθυνών, αλλά η διάσωση κι η έξοδος της χώρας από το αδιέξοδο. Η αντιμετώπιση της κρίσμης κατάστασης με αποτελεσματικότητα, προσοχή και ταχύτητα, με σταθερότητα και ευθύνη.
Υπ’ αυ…