Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2013

Το τελευταίο καλοκαίρι.

Μετά από τρία χρόνια αλλεπάλληλων κυβερνητικών καθυστερήσεων και διαδοχικών υπουργικών υπεκφυγών κι αναβολών, φτάνουν άρον – άρον στην κλίνη του Προκρούστη δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι. Αφού πέρασαν από αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών κι επιδομάτων, αφού χάζεψαν με τις διαδοχικές φορολογικές επιβαρύνσεις, αφού «πάγωσαν» πάνω στα οργανογράμματα και τις αξιολογήσεις των δομών, έφτασε η ώρα να πάρουν αριθμό προτεραιότητας και να μπουν στη σειρά για τη διαθεσιμότητα.
Αριθμοί ακούγονται και ποσοστώσεις ανακοινώνονται ανά Υπουργείο και κανείς δεν είναι σε θέση ν’ απαντήσει με ασφάλεια στο ερώτημα «πώς έχουν προκύψει;» Επί μήνες το υπουργείο Μεταρρύθμισης μελετούσε κι εξέταζε και σχεδίαζε και διαβεβαίωνε ότι όλα εξελίσσονται σύμφωνα το χρονοδιάγραμμα και τις υποδείξεις της taskforce, αλλά καμιά απόφαση και κανένα μέτρο για το δημόσιο δεν προχωρούσε. Ξαφνικά –με τον ανασχηματισμό λες– σχηματοποιήθηκαν οι αλλαγές, προέκυψαν οι αριθμοί, λήφθηκαν οι αποφάσεις. Υπήρχαν; Προέκυψαν…

"Συσσίτια δημοκρατίας".

Η κατάσταση έχει σοβαρέψει πάρα πολύ και δεν χρειάζεται να το πω εγώ για να το επιβεβαιώσεις. Τα διαδοχικά φαινόμενα όξυνσης κι εκτράχυνσης –ενίοτε και σε βαθμό παραφοράς κι εκτροπής– της πολιτικής αντιπαράθεσης και του πολιτικού λόγου, δεν αποτελούν παρά τις αφορμές για να το διαπιστώνουμε.
Προτάσεις διάφορες διατυπώνονται κι απόψεις ακούγονται, άλλες προς την κατεύθυνση της υποβάθμισης, αποσιώπησης ή και της διακωμώδησης του θέματος κι άλλες –πιο αποφασιστικές τάχα– προς την κατεύθυνση της καταδίκης και της πλήρους απομόνωσης των πρωταιτίων. Κάποιοι άλλοι –αδιόρθωτοι θα έλεγα– επιλέγουν ν’ αντιδρούν και να συμπεριφέρονται αλά καρτ κι ανά περίσταση, κατά το πώς τους βολεύει.
Όποια κατεύθυνση κι αν ακολουθήσεις το φίδι θα το βρίσκεις πλέον μπροστά σου, θα μπερδεύεται στα πόδια σου και θα στάζει σε κάθε ευκαιρία γερές δόσεις με δηλητήριο ρατσισμού, ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και φόβου στο πληγωμένο σώμα της κοινωνίας. Δεν πα’ να δηλώνεις αποφασισμένος, δεν πα’ να αντιπαραθέτεις επιχειρήμα…

Ιστορίες γι' αγρίους ή το δικό μας success story.

Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα όλην αυτήν τη γκρίνια και τη μιζέρια. Οκ, θα μου πεις «η φτώχια φέρνει γκρίνια», αλλά τι να κάνουμε; Ακούγεται από πουθενά καμιά πειστική φωνή για το πώς θα σταθούμε ως χώρα και κοινωνία υπεύθυνα κι αποτελεσματικά απέναντι στην κρίση που μας βρήκε κι έχει βρει μαζί κι όλους τους ευρωπαίους; Καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Κατά πού φυσάει ο άνεμος αρμενίζουν οι δηλώσεις κι οι απόψεις των υπευθύνων και των αρμοδίων. Άλλοι με μπούσουλα τις πιέσεις των δανειστών κι άλλοι με γνώμονα το κομματικό τους συμφέρον. Όλοι μαζί με την ελαφρότητα και την προχειρότητα άλλων εποχών κι άλλων συνθηκών.
Το πράγμα έχει από καιρό δείξει πώς περίπου θα εξελιχθεί και γι’ αυτό λέω να το πάρω απόφαση. Μεταρρυθμίσεις θεαματικές και ρηξικέλευθες δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Το έργο αυτό τελείωσε πριν καν αρχίσει. Το δυστύχημα είναι ότι με τον τρόπο αυτό –και υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας– θα ξεβολευτούν μερικές χιλιάδες εργαζόμενοι του δημοσίου. Δεν είναι μικρό πράγμα, …

Είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Το 2010 μας διέψευσε πανηγυρικά. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πια στη χώρα μας ούτε καν ως φάρσα. Η αναγωγή στο ανατρεπτικό 1910, οπότε αναδείχθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως κεντρική ηγετική φυσιογνωμία στο πολιτικό προσκήνιο, που σφράγισε την μετέπειτα πορεία της χώρας, δεν επαναλήφθηκε. Η οικονομική κρίση που ξέσπασε βίαια στη χώρα και ανέδειξε ταυτόχρονα κι όλες τις πτυχές και τις αδυναμίες του πολιτικοκοινωνικού μας συστήματος, δεν κατέστη δυνατόν να κινητοποιήσει τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου, προς την κατεύθυνση ενός νέου οράματος, για τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης αντίληψης για την οργάνωση του κράτους και των θεσμών του.
Τρία χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί αλλάζουν, αλλά συνεχίσουν μονότονα να εφαρμόζονται οι ίδιες οριζόντιες πολιτικές επί δικαίων και αδίκων.  Τρία χρόνια τώρα κι απ’ την πλευρά της κοινωνίας εξακολουθούν μονότονα ν’ ακούγονται  οι ίδιες φωνές και γκρίνιες για την διατήρηση ενός status που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να διασωθεί. …

Η Ε.Ρ.Τ. γυρίζει;

Πες με πνεύμα αντιλογίας, πες με κυβερνητικό, εγώ θεωρώ ότι το σήμα της νέας κρατικής τηλεόρασης είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό κι απηχεί τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης.

Με το που έσκασε μύτη όλοι έπεσαν –σαν έτοιμοι από καιρό– να το θάψουν. Το τι έχει ειπωθεί και γραφτεί από χτες τ’ απόγευμα δε λέγεται. Αυτό μας μάρανε –θα μου πεις– αλλά μέσα στο γενικό χαμό δεν πρέπει να ισοπεδώνονται όλα. Το σήμα της νέας ΕΡΤ σηματοδοτεί το πέρασμα σε μιαν άλλη εποχή, σε μιαν εποχή αλήθειας, ρεαλισμού και ελεύθερης επικοινωνίας.

Μια ματιά στο νέο εικαστικό δημιούργημα που θα συντροφεύει προσεχώς τις τηλεοπτικές μας αναζητήσεις, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Πρώτον η υδρόγειος γέρνει σαν να κυλάει. Ε και; Έτσι δεν έχουν τα πράγματα; Σε έναν ευμετάβλητο και ρευστό κόσμο δεν ζούμε, όπου καθημερινά όχι μόνο η ειδησεογραφία, αλλά κι οι σταθερές κι οι αξίες που τον χαρακτήριζαν μέχρι σήμερα ανατρέπονται;
Να μας ευαισθητοποιήσει ως πολίτες θέλει και να μας υπενθυμίζει καθημερινά, ότι όλα αυτά που…

Δημόσιο: Αναζητώντας το "plan A".

Αν κάτι απεχθάνονται οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι τα «εναλλακτικά σχέδια», τα «planΒ’», για να συνεννοούμαστε. Και τα απεχθάνονται γιατί οι επιλογές κι οι αποφάσεις τους καμιά σχέση δεν έχουν με τον σχεδιασμό, τον προγραμματισμό κι όλες αυτές τις διοικητικές διαδικασίες, που κάθε άλλο παρά έχουν σχέση με τα ρουσφέτια και την εξυπηρέτηση κομματικών πελατειών, αλλά αντιθέτως εισάγουν τον ορθολογισμό, την πρόβλεψη και τον έλεγχο στην άσκηση των πολιτικών τους.
Οι εξελίξεις από τον περασμένο Μάρτιο, οπότε η τρόικα έθεσε επιτακτικά το θέμα της απομάκρυνσης μερικών χιλιάδων υπαλλήλων, αποτελούν την θλιβερή απόδειξη της διαπίστωσης. Η εναγώνια αναζήτηση του τελευταίου διαστήματος για υπαλλήλους κι εργαζομένους στο δημόσιο προς απόλυση, μετακίνηση κ.ο.κ., φανερώνει ότι όχι μόνο σχέδιο δεν υπήρξε, αλλά ούτε κάν στοιχειώδης μέριμνα και πρόνοια, ώστε να αποτυπωθούν σ’ ένα κομμάτι χαρτί πέντε αξιόπιστα σενάρια άμεσης εφαρμογής.
Άραγε, πού είναι οι 150.000 συνταξιοδοτήσεις που θα προέκυπταν μέχρι …

Κεντροαριστερά και πράσιν' άλογα.

Μια χαρά τα είπε ο Βορίδης στο συνεδριακό παλκοσένικο, σαν άριστος κομματικός ρολίστας. Τι περίμεναν κάποιοι να πει; Κι αυτά που είπε, από ποια άλλα χείλη θα είχαν μεγαλύτερη επικοινωνιακή εμβέλεια; Ολοταχώς δεξιά τραβά τη ρότα η Νέα Δημοκρατία στα χέρια του Αντώνη Σαμαρά. Φουλ για τη νέα δεξιά διεύρυνση έχει προσανατολίσει την παράταξη. Ο «μεσαίος χώρος» και τ’ άλλα Καραμανλικά εξέπνευσαν από καιρό, τώρα ο κόσμος ζητάει ακραίες λύσεις κι ο Αντώνης Σαμαράς είναι πρόθυμος –προκειμένου να παραμείνει πρωθυπουργός– να τις προσφέρει. Η πόλωση με το ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό το καθημερινό –ξενέρωτο– σου ‘πα - μου πες προετοιμάζει την επόμενη πράξη του έργου, που μπορεί να μάθαμε χτες τον τίτλο, «Νέα Ελλάδα», αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από το προανάκρουσμα της αναθέρμανσης κι επανενεργοποίησης όλων των συντηρητικών δυνάμεων κι αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας για τη συγκρότηση της νέας δεξιάς.
«Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γενούν οι κότες». Ποια κεντροαριστερά και πράσινα άλογα; Λόγια σε δουλειά…