Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2012

Από το θυμικό στη λογική.

Δεν ξέρω τι γράφει ο διεθνής Τύπος ή τι μεταδίδουν οι ξένοι ανταποκριτές. Με αφήνει αδιάφορο το πρωτοσέλιδο της «Βlind», οι δηλώσεις της CristineLaggard, οι εκτιμήσεις του Charles Dallara. Ξέρω μόνο ότι αυτή η καταιγιστική αρνητική δημοσιότητα που έχει πλέον η χώρα μας από τα διεθνή ΜΜΕ με πληγώνει.
Με πληγώνει, όχι γιατί προπαγανδίζουν ψέματα, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, εξυπηρετούν συμφέροντα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Με πληγώνει, γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να γνωρίζω τόσο ξεκάθαρα, ότι οι άνθρωποι παντού στον πλανήτη μιλούν και σκέφτονται απαξιώτικα και περιφρονητικά για τη χώρα που ζω, για τη χώρα που μεγαλώνουν τα παιδιά μου. Ντρέπομαι.
Ντρέπομαι, όχι γιατί είμαι Έλληνας, υπερπατριώτης, πατριδολάγνος ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Ντρέπομαι, γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να γνωρίζω τόσο ξεκάθαρα, ότι με δανείζουν άνθρωποι που βλέπουν κι εκείνοι το μισθό τους να μειώνεται, τις οικονομίες τους να εξανεμίζονται…

Δεν αγαπάμε την πατρίδα μας.

Όλες αυτές οι πολύωρες κουβέντες που κάνουμε, όλα αυτά που ασταμάτητα γράφουμε δεξιά κι αριστερά, όλα αυτά που ζούμε επί χρόνια και με ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια για ένα μ’ έχουν κάνει να είμαι σίγουρος, δεν αγαπάμε την πατρίδα μας.
Διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για ν’ αποδείξουμε τη φιλοπατρία μας, ξεμαλλιάζουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα όποιον τολμήσει ν’ αμφισβητήσει τον πατριωτισμό μας, κράζουμε στα blogsόποιον τύχει να θίξει τα πατριωτικά μας αισθήματα.
Όλα στα λόγια, όλα δήθεν, γι’ αυτό φτάσαμε να βολοδέρνουμε στους πέντε ανέμους και να μας πιάνει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο στόμα της όλη η οικουμένη. Μια πρόφαση είναι το μνημόνιο, μια πρόφαση είναι τα σκληρά μέτρα. Μια μπλόφα που ανεχόμαστε να παίζεται μπροστά στα μάτια μας γιατί δεν έχουμε το θάρρος ν’ αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, γιατί δεν έχουμε τη διάθεση να κάνουμε τίποτε, γιατί είμαστε παπάρες του κερατά.
Αν αγαπούσαμε πραγματικά την πατρίδα μας δεν θα είχαμε επιτρέψει, φυσικά, να έχουν φτάσει τα πράγματα ί…

Αλέξης: 'Οταν κοιτάς από ψηλά...

Έχουν πέσει όλα τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του(ς), δεν θέλει και πολύ, λοιπόν, για να χαθεί το μέτρο κι η σοβαρότητα. Τα παραδείγματα άπειρα, το ίδιο κι η κατάληξη όλων αυτών των περιπτώσεων της υπερ(προ)βολής και της αμετροέπειας.
Στις μέρες που όλα αποτελούν εν δυνάμει «θεάματα» δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα θυσιάζονται τα «θέματα».
Μιλώντας όμως για τη ζωή αυτού του τόπου, για τους πολίτες του, για τους φόβους και τις αγωνίες τους, για τα πεπραγμένα και τα μελλούμενα, μιλώντας γι’ αυτά τα θέματα δίχως σεβασμό και αίσθημα ευθύνης, αλλά με την ευτέλεια ενός κακόγουστου καθημερινού θεάματος τηλεοπτικών παραθύρων και πηχυαίων πρωτοσέλιδων, προδιαγράφεις με μαθηματική ακρίβεια την πορεία προς το περιθώριο και την απώλεια.
Οποιοσδήποτε δικαιούται να σαγηνευτεί από τη λάμψη των προβολέων, από τη γοητεία του πλήθους, από την έλξη και τη θέλξη που ασκεί η εξουσία.
Οποιοσδήποτε δικαιούται να υποκύψει στο εύκολο ψέμα, στην αυθόρμητη ατάκα, στο άστοχο σχόλιο, στην ακατάσχετη φλυαρία.
Οποιο…

Κάλπες 2012: 'Αμα δεις τα παιδιά.

Δύο χιλιάδες δώδεκα πλην δεκαοχτώ ίσον 1994.
1994: 'Eναν χρόνο αφότου η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά γκρέμισε την κυβέρνηση του Κώστα Μητσοτάκη, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές με ποσοστό 37,6%, τότε που γεννήθηκαν και τα παιδιά, οι «πρωτάρηδες» χτεσινοί ψηφοφόροι.
Τα παιδιά πολλών από εκείνους που απόλαυσαν αμέριμνα την ευμάρεια και τα αγαθά της δικομματικής διακυβέρνησης. Εκείνων που χαλάρωσαν σε υπέροχες εκδρομές για μπάνιο τις φορές –και δεν ήταν λίγες– που διεξάγονταν εκλογές. Που πλησίαζαν τα κόμματα και τους πολιτικούς μόνο αν χρειάζονταν κανέναν διορισμό ή κανένα άλλο ρουσφέτι και που θυμώντουσαν πως υπάρχει κράτος μόνον όταν καμιά θεομηνία πλημμύριζε το σπίτι τους.
Τα παιδιά πολλών από εκείνους που γνώρισαν τον αυταρχισμό και την καταπίεση μόνο μέσα από τα σχολικά εγχειρίδια και τα ντοκιμαντέρ. Που υποκατέστησαν το μεροκάματο με την επιδότηση ή το δάνειο, όπως πανεύκολα υποκατέστησαν και τη μια δραχμή με το ένα ευρώ. Που αγάπησαν την Αθήνα μόλις την …